Dlaczego potrzebuję cały czas coś oglądać, nawet kiedy jem, zasypiam, odpoczywam?

Dzień dobry,

To bardzo częsty sygnał, że organizm, a dokładniej układ nerwowy nie czuje się dobrze w ciszy, bez bodźców. Wiele osób mówi: „nie potrafię po prostu być – musi coś grać, coś się dziać”. To może mieć kilka przyczyn:

- ciągłe przebodźcowanie, które sprawia, że spokój wydaje się… dziwny albo wręcz niepokojący,
- potrzeba ucieczki od myśli i emocji, które pojawiają się, gdy robi się cicho,
- nawykowy sposób regulowania napięcia, w którym ekran jest formą ukojenia i rozproszenia.

Z czasem ten mechanizm może wymknąć się spod kontroli – oglądanie staje się automatyczne, a bez niego trudno funkcjonować. Nie chodzi o to, że coś jest z Panem/Panią „nie tak” – raczej o to, że ciało znalazło strategię radzenia sobie, która przestała działać na dłuższą metę.

W ESC ośrodku leczenia e-uzależnień często pracuję z osobami, które czują, że ciągła potrzeba bodźców zaczęła zabierać im przestrzeń na prawdziwy odpoczynek, kontakt ze sobą, ze światem. Da się to zmienić – powoli, łagodnie, krok po kroku.

W razie pytań zapraszam do kontaktu.

Pozdrawiam,
Marcin Okoński
psycholog, psychoterapeuta
ESC ośrodek leczenia e-uzależnień Radosław Helwich
ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa
(esc123(.)net)

Wygląda to jak solidny nawyk. Z nawykami można pracować, więc to dobra część odpowiedzi. Ta gorsza część - to z pewnością nie będzie proste, ale jest możliwe. Moje pytanie też jest takie, czy jest to problem czy neutralne w życiu ? Jeśli to coś, co przeszkadza, warto popracować drobnymi zmianami np. powtarzalne świadome konsumowania np. śniadania zamiast z oglądaniem - słuchaniem podcastów, muzyki. Niby to samo, a jednak już różnica. Jeśli jednak w głębi duszy to nie jest uciążliwe, a jedynie " dziwne" to takie "dziwności " nie są problemem. Każdy z nas jest inny i ma inne nawyki. W tym przypadku może być tak, że oglądanie jest po prostu nawykiem - jak konkretna rutyna mycia zębów. Pozdrawiam, psycholog Krystyna Szumiał

Dzień dobry,

Wiele osób dziś nie potrafi już jeść w ciszy, siedzieć w milczeniu czy zasypiać bez telefonu w ręce. I nie chodzi o brak silnej woli. Chodzi o to, że nasz układ nerwowy jest przyzwyczajony do stałej stymulacji. Do bodźców, dźwięków czy obrazów.
Cisza, która kiedyś była normą – teraz często kojarzy się z dyskomfortem, napięciem, samotnością.

Zdarza się, że to „ciągłe oglądanie czegoś” to nie tylko nawyk, ale też strategia radzenia sobie z lękiem, stresem, nadmiarem emocji. Coś w środku nie pozwala na zatrzymanie się, bo wtedy pojawiają się trudne myśli albo uczucia.
W takich momentach ekran działa jak plaster: daje ukojenie, odwraca uwagę, pomaga „przetrwać”.

Ten plaster z czasem przestaje wystarczać.
Czujemy się zmęczeni, rozproszeni, nie potrafimy naprawdę odpocząć – bo nawet chwile relaksu są wypełnione „czymś”. I właśnie to może być sygnał, że warto się temu bliżej przyjrzeć.

W Ośrodku ESC często rozmawiam z osobami, które nie umieją „być bez dźwięku”. Krok po kroku uczymy się wtedy budować przestrzeń, w której można odpocząć od ekranów, ale nie od siebie. To nie jest łatwe, ale jest możliwe.

To, że Pani / Pan to zauważa – to już początek zmiany. Zaczynamy od świadomości. Reszta dzieje się w procesie.

Pozdrawiam,
Martyna Miszczak
Psycholog
ESC ośrodek leczenia e-uzależnień Radosław Helwich
ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa
(esc123(.)net)

To, że cały czas potrzebujesz coś oglądać, nawet przy jedzeniu czy zasypianiu, może być Twoim sposobem na zagłuszenie napięcia, samotności albo natłoku myśli. Ekran staje się wtedy czymś w rodzaju tła, które daje poczucie bezpieczeństwa i odciąga uwagę od tego, co w środku niewygodne. To dość częsta strategia radzenia sobie ale jeśli zauważasz, że bez tego trudno Ci się zrelaksować, może to być sygnał, że Twój umysł szuka ukojenia w łatwo dostępnej formie.