Dlaczego jestem niestabilna uczuciowo w stosunku do jendego partnera?

Witam, zwracam się do Pani z dylematem, przez który ostatnimi czasy przechodzę. Mianowicie dotyczy on mojego związku z partnerem i mojej osoby. Mam 22 lata.
Zdaję sobie sprawę z tego, iż to przez co przechodzę, co przeżywam i czuję nie jest do końca odpowiednie, a przynajmniej tak mi się wydaje. Problem polega na tym, iż jestem z moim partnerem od 6 miesięcy, a już dwa razy przechodziłam związkowy 'kryzys' na zasadzie nieustających myśli typu 'czy to jest ten mężczyzna, z którym chcę spędzić reszte zycia', 'czy na prawdę go kocham i chcę, aby był moim mężem'. Zdaję sobie sprawę, że nasz staż związku nie jest długi, jednak mieszkamy względnie daleko od siebie i wiem, że mój partner bardzo poważnie podchodzi do tej relacji, do tego stopnia, ze planował zmianę pracy i przeprowadzkę w pobliżu mojego obecnego miejsca zamieszkania. Z początku ta świadomość trochę mnie przerosła. Jednak nie do końca w tym rzecz. Chodzi o to, ze gdy zaczęliśmy się spotykać wiedziałam, że tego właśnie chcę. Pierwszy mój kryzys pojawił się po miesiącu i trwał 2 tygodnie. Nie rozmawiałam o tym z moim partnerem, wyjawiłam mu to dopiero po czasie. Potem całe moje podejście do naszego związku obróciło się o 180 stopni. Było w porządku przez trzy miesiące, po czym znowu czułam dokładnie to samo co po miesiącu. Wtedy zdecydowałam się porozmawiać o tym z partnerem. Oczywiście nie przyjął tego z zadowoleniem, jednak zapewniał mnie, ze chce pomoc mi w walce z 'być może' kolejnym kryzysem, i że cały nasz związek jest w moich rękach. Sytuacja 'wisiała w powietrzu', po czym, niedługo po rozmowie (bo po ok 2 tygodniach) znowu poczułam, że wszystko co teraz pozostaje 'w milczeniu'; kazda jego myśl, o tym, ze za chwile może mnie stracić; wszystko stało się przeze mnie i przez moją niestabilność uczuciową.
Zastanawiam się czy może mieć to źródło w tym, ze moi rodzice, gdy bylam mala dziewczynką się rozwiedli, ze pamiętam te zle momenty ich relacji, ze z kolejnym partnerem, z którym związala się moja mama wciąż była nieszczęśliwa i ich relacje bardzo na mnie wpłynęły. Przy jednoczesnym podziwianiu jaki cudowny związek ma mój tata z drugą żoną. Bałam się i w sumie wciąż się boję, ze będę nieszczesliwa jak Ona, wiedzac jednocześnie, ze to nie jest dziedziczne, jednak te wspomnienia sa tak silne. Na chwilę obecną chciałabym powiedzieć partnerowi, ze może być spokojniejszy, chciałabym zapewnić go o swoich uczuciach, nawet poprosić, żeby zdecydował się na przeprowadzkę bliżej mnie, jednak nie mam odwagi z Nim porozmawiać i poprosić Go o to z dwóch powodów, mianowicie: boję się, że kolejny kryzys może znow przyjść niespodziewanie, zranię Go po raz kolejny i okażę się całkowicie niekonsekwentna w tym co mówię oraz zauważyłam, że mój partner zdystansował się delikatnie do mojej osoby i do całego tego pomysłu z przeprowadzka i zmianą obecnego życia dla mojej osoby. Czy jest jakiś sposób, w jaki mogłaby Pani wytłumaczyć moją niestabilność uczuciową?