Czy PTSD jest chorobą psychiczną? Jak sobie poradzić z ostracyzmem?(pewna fundacja która mnie wspi

Dzień dobry,
PTSD (zespół stresu pourazowego) jest zaburzeniem psychicznym, a nie „chorobą” w klasycznym znaczeniu – to reakcja psychiki na silny uraz, która może znacząco utrudniać codzienne funkcjonowanie, ale może być skutecznie leczona.

Jeśli chodzi o sytuację z Fundacją – rozumiem, że została Pani potraktowana bardzo boleśnie i niesprawiedliwie, szczególnie gdy była Pani w trudnym momencie. Jednak warto zauważyć, że zarówno Pani, jak i osoby z Fundacji mogły mieć ograniczone zasoby emocjonalne i komunikacyjne. Przekraczanie granic – nawet jeśli niezamierzone – bywa trudne dla obu stron.

Proponuję zwrócić się po pomoc do innych organizacji pomocowych lub Ośrodka Interwencji Kryzysowej. Ponadto, proszę nie kontaktować się już z tą Fundacją – dalsze próby mogą zostać zinterpretowane jako naruszenie ich przestrzeni. Ewentualnie, mailowo przepraszając i wyjaśniając sytuację. Można też poradzić się prawnika. Wartym rozważenia byłoby również podjęcie leczenia psychoterapeutycznego z powodu PTSD.

Powodzenia!
Dr n. med. Dariusz Pysz-Waberski

PTSD jest uznawane za zaburzenie psychiczne. Co do drugiego pytania, jak sobie poradzić z ostracyzmem, odpowiedź nie jest możliwa bez dokładniejszego zidentyfikowania przyczyn. Wspomina Pani o przekraczaniu granic i trudnościach w funkcjonowaniu w grupie społecznej. W tym pzrypadku warto skorzystać z psychoterapii grupowej, gdzie będzie miała Pani informacje zwrotne nt. interakcji społecznych od pozostałych uczestników terapii. Terapia indywidualne z pewnością także będzie pomocna w zrozumieniu siebie i swoich nieuświadomionych potrzeb, między innymi potrzeby więzi, jednak musi się Pani liczyć z tym, ze może to być długotrwały proces. Wspomina Pani, że jest teraz w trudnej sytuacji, więc warto skorzystać z terapii finansowanej przez NFZ.

To bardzo poruszający list — pełen bólu, poczucia odrzucenia i niezrozumienia.
To, co Pani opisuje w relacji z Fundacją, ma wiele wspólnego z dynamiką traumy relacyjnej — kiedy wcześniejsze zranienia sprawiają, że bardzo silnie reagujemy na bliskość, odrzucenie i niespójność w kontakcie z innymi ludźmi.
Z jednej strony pojawia się silna potrzeba więzi, z drugiej — trudność w utrzymaniu bezpiecznych granic, zwłaszcza gdy ktoś początkowo był ciepły i dostępny, a potem się oddalił.
To nie znaczy, że Pani jest „zła” czy „nadużywająca” — raczej, że mechanizmy związane z traumą i potrzebą bliskości zadziałały bardzo intensywnie. Utrata zaufania i poczucie odrzucenia przez miejsce, które wcześniej dawało wsparcie, potrafią być niezwykle bolesne. Nic dziwnego, że czuje się Pani skrzywdzona, niezrozumiana i samotna.
Rozumiem też, że chce Pani odzyskać kontakt i porozumienie. Jeśli jednak ta organizacja wyraźnie ustawiła granicę (nawet jeśli wydaje się ona krzywdząca), najbardziej pomocne może być teraz skierowanie energii ku sobie — ku budowaniu nowych źródeł wsparcia, bezpiecznych relacji i stabilizacji emocjonalnej.
Proszę pamiętać, że to, że ktoś Pani nie przyjął z powrotem, nie oznacza, że nie zasługuje Pani na pomoc. To raczej znak, że tamta relacja przekroczyła granice, które okazały się trudne dla obu stron.
Zachęcam, by poszukała Pani kontaktu z psychoterapeutą pracującym z traumą relacyjną – to pozwoli bezpiecznie porozmawiać o tym, co się wydarzyło, i stopniowo odbudowywać zaufanie. Leczenie traumy to proces uczenia się, jak budować relacje, które nie ranią ani Pani, ani drugiej osoby.
Życzę Pani dużo spokoju, cierpliwości i życzliwości dla samej siebie w tym trudnym czasie, i z całego serca życzę powodzenia w dalszej drodze ku odzyskiwaniu poczucia bezpieczeństwa i zaufania.

Witam, myślę, że skoro zdecydowali się złożyć zawiadomienie na policję granicę były nadwyrężane wielokrotnie. Rozumiem, że doświadcza Pani trudnych emocji ale najlepszym dla Pani będzie nie kontaktowanie się z nimi. Pozdrawiam