CZY POSIADAM CECHY ADHD U DOSOSŁYCH? CZY MAM SZANSE NA DALSZE NORMLANE ŻYCIE?
Witam! Często zadaję sobie pytanie czy mam adhd? Mam 36 lat i nic poza tym. Potrafię nawiązać relacje partnerską, ale nie potrafię zatrzymać jej na dłużej i kończę znajomość szybciej niż się jeszcze rozkręciła - tak bez powodu. Potem rano wstaję i bym chciała porozmawiać jednak nawiązać jakąś relację z tą osobą. Prawo jazdy robiłam aż 14 miesięcy i tylko dlatego je ukończyłam, bo ktoś tego przypilnował. Nie mogłam się skupić na wielu czynnościach. Źle znoszę zmiany, wolę raczej stabilność i żadnych zmian w życiu, nie mam pomysłu na swoje życie nawet nie wiem co lubię, nie mam hobby, jestem nerwowa impulsywna. Często walę z mostu nie rozumiejąc sama siebie. Z tego powodu jestem bardzo samotna, często zadaję sobie pytanie czy mam to adhd, czy po prostu jestem takim człowiekiem? Miałam kiedyś sprawdzane fale w mózgu i miałam podwyższone bardzo, te odpowiedzialne za lęki które mam. Nie potrafię nigdy złożyć mebli z instrukcji i nigdy nie rozumiałam ich treści. Źle znoszę krytykę i nie odpuszczę dopóki się nie dowiem kto cokolwiek o mnie powiedział. Jestem leworęczna i w przeszłości chorowałam na nadczynność tarczycy, którą obecnie od 3 lat mam uregulowaną. Boli mnie to, że krzywdzę ludzi, którzy byli dla mnie ważni. Ostatnio wyrzuciłam wszystkich z mojego życia, nie wiem nawet dlaczego. Teraz siedzę i płacze, bo jestem sama. Mam nieład w szafkach. Gdy mam jakieś zmiany w pracy to od razu dostaję szału. Często jadąc autem jak ktoś żle jedzie, to chcę krzyczeć do niego, że przepis jest inny. W pracy wszystko ma być na swoim miejscu, jeśli jest inaczej szał mnie dopada i ogarnia mnie pustka. Czy powinnam udać się na jakąś terapię?
2 odpowiedzi
Ciężko zdiagnozować czy to ADHD przez internet , diagnoza wszelkiego rodzaju zaburzeń odbywa się w gabinecie psychologicznym , zapraszam, postaram się pomóc
Dzień dobry, Przede wszystkim bardzo współczuję Pani tego ogromnego poczucia samotności, zagubienia i bezsilności, o którym Pani pisze. Chcę jednak bardzo wyraźnie podkreślić: to, co Pani przeżywa, nie oznacza, że jest Pani „złym człowiekiem”. Opisane przez Panią trudności układają się w bardzo konkretny obraz kliniczny, w którym mocno przeplatają się wątki neuroróżnorodności oraz silnego przeciążenia emocjonalnego. Pytanie o ADHD u dorosłych kobiet jest w tym przypadku niezwykle uzasadnione. Wszystko to, co dotyczy trudności ze skupieniem (jak 14 miesięcy robienia prawa jazdy, gubienie się w instrukcjach montażu mebli, chaos w szafkach), impulsywności, bezpośredniości bez filtrowania słów („walenie z mostu”) czy nagłych reakcji złości w ruchu drogowym, to podręcznikowe przykłady tak zwanych zaburzeń funkcji wykonawczych i kontroli impulsów. Mózg z ADHD ma ogromny problem z organizacją, utrzymaniem uwagi na nieatrakcyjnych zadaniach i hamowaniem natychmiastowych reakcji emocjonalnych. Z drugiej strony opisuje Pani elementy, które niesamowicie często towarzyszą spektrum autyzmu lub nakładaniu się obu tych obszarów, co w diagnostyce dorosłych nazywamy profilem AuDHD. Wybitnie silna potrzeba stałości, wręcz fizyczny szał i pustka w reakcji na zmiany w pracy, brak tolerancji na odstępstwa od zasad, potrzeba trzymania wszystkiego na swoim miejscu oraz brak umiejętności odpuszczenia, gdy ktoś Panią skrytykuje, to bardzo czytelny sygnał wysokiej wrażliwości sensorycznej, sztywności poznawczej oraz trudności w regulacji emocji. Niezwykle ważny jest też wątek relacyjny i to nagłe odpychanie bliskich osób. Wiele kobiet rozwija w sobie tak zwaną dyzforię wrażliwą na odrzucenie. Lęk przed zranieniem, połączony z trudnością w zrozumieniu własnych potrzeb i paraliżującą nerwowością, sprawia, że w punkcie krytycznym układ nerwowy odcina relację („wyrzucam wszystkich”), by po chwili wpaść w ogromny żal i poczucie samotności. Odpowiadając wprost na Pani pytanie: tak, zdecydowanie warto udać się na konsultację i podjąć odpowiednie kroki. Najlepszym początkiem będzie zgłoszenie się do psychologa diagnosty specjalizującego się w diagnozie dorosłych kobiet pod kątem ADHD oraz spektrum autyzmu. Kobiety przez lata potrafią maskować swoje trudności, co prowadzi do wtórnych lęków (o których wspominają też Pani dawne badania), poczucia braku własnej tożsamości i epizodów depresyjnych. Rzetelna diagnoza i późniejsza psychoterapia (na przykład w nurcie poznawczo-behawioralnym lub DBT, ukierunkowanym na regulację emocji) nie mają na celu zmiana tego, kim Pani jest, ale danie Pani konkretnych narzędzi. Pomoże to zrozumieć, z czego wynikają te wybuchy, jak dbać o stałość bez wpadania w szał oraz jak budować bezpieczne relacje bez ich nagłego niszczenia. Zamiast męczyć się w samotności i obwiniać za swoje reakcje, warto dać sobie szansę na profesjonalną pomoc – zasługuje Pani na to, by przestać cierpieć i ułożyć swoje życie w zgodzie ze swoim wyjątkowym profilem neurologicznym. Życzę Pani dużo siły, wyrozumiałości dla samej siebie i wykonania tego pierwszego kroku ku zmianie,
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.