czy mechanizm obronny "seksualizacji" jest u niektórychosób po traumie sposobem (nieświadomym lub św

Dzień dobry, mechanizm seksualizacji tak jak i wszystkie inne mechanizmy obronne ma na celu ochronienie naszego "ja" przed impulsami, myślami, których nie możemy zaakceptować, bo są zbyt zagrażające dla nas. Jednak w przypadku traumy najważniejsze byłoby poradzenie sobie z bardziej prymitywnymi/pierwotnymi mechanizmami jak w.w. na rzecz bardziej adekwatnych. Pomóc może psychoterapia psychodynamiczna.

Mechanizm obronny „seksualizacji” może pełnić rolę sposobu radzenia sobie u niektórych osób po traumie, choć warto podkreślić, że jego funkcja bywa złożona i często działa na poziomie nieświadomym. Mechanizmy obronne, takie jak seksualizacja, są sposobem, w jaki umysł chroni się przed nadmiernym cierpieniem i niemożnością poradzenia sobie z bolesnymi wspomnieniami. Dla osób, które doświadczyły traumy, zwłaszcza o podłożu seksualnym lub związanej z utratą kontroli nad własnym ciałem, seksualizacja może stanowić próbę odzyskania poczucia kontroli lub sprawczości. Często seksualizacja rozwija się w sposób nieuświadomiony, co sprawia, że dana osoba może nawet nie zdawać sobie sprawy z tego, że wykorzystywanie swojego ciała jako „narzędzia” wiąże się z głębszym, nieprzepracowanym bólem. W takich przypadkach terapia jest pomocna, ponieważ pomaga odkryć, w jaki sposób mechanizm seksualizacji służył radzeniu sobie z traumą i nauczyć się alternatywnych, bardziej konstruktywnych metod zarządzania stresem oraz emocjami.

Szanowny Pacjencie/ Pacjentko,
Może tak być. Mechanizm seksualizacji to mechanizm obronny, w jaki psychika może próbować poradzić sobie z trudnymi emocjami, napięciem lub doświadczeniami, które są zbyt bolesne, by je bezpośrednio odczuwać. Polega on na nadawaniu znaczenia seksualnego sytuacjom, relacjom czy emocjom, które same w sobie nie są związane z seksualnością.
Seksualizacja może mieć różne źródła — czasem wynika z wcześniejszych doświadczeń, w których bliskość była mylona z seksualnością, innym razem z przeżyć traumatycznych, w których ciało lub seksualność zostały nadużyte. W takich przypadkach seksualność staje się nieświadomym sposobem na odzyskanie kontroli, zredukowanie lęku lub przywrócenie poczucia wpływu.
Na krótką metę może to pomagać w przetrwaniu i regulacji emocji, ale długofalowo często utrudnia budowanie prawdziwej bliskości, kontakt z własnymi uczuciami i granicami.
Jak sobie z tym radzić? Pierwszym krokiem jest zauważenie tego mechanizmu — z ciekawością, ale bez oceniania siebie. Pomocna może być psychoterapia, w której można w bezpiecznych warunkach przyjrzeć się temu, co seksualizacja ma „zastąpić” lub „osłonić”. Celem nie jest „pozbycie się” seksualności, ale uzyskanie większej świadomości i zrozumienie, jakie potrzeby i emocje się pod nią kryją i jak z niej świadomie korzystać.
Z czasem, dzięki pracy nad świadomością emocjonalną i granicami, możliwe staje się rozdzielenie autentycznej potrzeby bliskości od obronnego używania seksualności — co prowadzi do większej wolności i spójności w relacjach.
Z pozdrowieniami,
OBiałek