Czy ktoś z psychoterapeutów ma doświadczenie w pomocy osobie cierpiącej na kompulsywne zbieractwo (s

Jeżeli pytanie dotyczy ogólnie trudności jaką jest kompulsja, to większość terapeutów po ukończonym szkoleniu powinna posiadać wiedzę o pracy z tego typu trudnością. Jednocześnie może być trudno znaleźć terapeutę, który ma doświadczenie z "tą konkretną kompulsją"

Być może nie odpowiem wprost natomiast w ujęciu Gestalt zbieranie rzeczy upatruje się jako obudowywanie siebie poprzez rzeczy/przedmioty. W przełożeniu na normalny język - zachowania te dawały lub w dalszym ciągu przynoszą poczucie bezpieczeństwa. Praca z taką osobą faktycznie może kwalifikować się na proces psychoterapeutyczny, poprzez odkopywanie niejako przeszłości i dotykania obszarów dzieciństwa, a także relacji z najbliższymi. Odpowiadając trochę bardziej na Twoje pytanie - pracowałem, pracuje z osobami doświadczającymi różnych form OCD, natomiast nie powiem o sobie, że jestem najlepszym w tym obszarze :). Mam ciekawość czy moja odpowiedź coś wnosi w Twoją przestrzeń :), pozdrawiam.

Zapraszam, chętnie podejmę się pracy z takim klientem.

witam serdecznie, prawdopodobnie związane jest to z lękami, należy dojść do przyczyny tego stanu rzeczy, zaproponowałabym pracę z traumą, która pomoże uwolnić nieświadome napięcie związane z lękiem, serdecznie pozdrawiam i zapraszam serdecznie Ewa GUzowska

Co prawda nie mam dużego doświadczenia w pracy z osobami o opisanym zaburzeniu, ale wpisuje się ono w spektrum zaburzeń kompulsywnych, zwłaszcza jeśli osoba odczuwa silny przymus podniesienia rzeczy mimo świadomości, że nie jest to racjonalne, a niepodniesienie wywołuje napięcie, lęk lub poczucie winy. Z takimi trudnościami najskuteczniejsze efekty przynoszą modalności CBT z elementami ekspozycji i powstrzymania reakcji (ERP).
Proces terapeutyczny zwykle zaczyna się od zrozumienia samego mechanizmu, czyli - co wywołuje impuls, jakie myśli mu towarzyszą i jaką ulgę daje samo podniesienie rzeczy. Następnie ćwiczy się stopniowe powstrzymywanie reakcji oraz tolerowanie napięcia bez wykonywania kompulsji – podniesienia przedmiotu.
Pomocne może być też obserwowanie sytuacji, w których pojawia się potrzeba zbierania — np. zapisanie: „co zobaczyłem/am, co pomyślałem/am, co poczułem/am i co zrobiłem/am”. To pozwala zauważyć schemat i odzyskać większą kontrolę.
Dobrym pierwszym krokiem jest obserwowanie: co wywołuje impuls, jakie myśli się pojawiają i co dzieje się po podniesieniu rzeczy, a także analizę tego łańcucha i praca nad nim z terapeutą.