Czy cierpię na jakieś zaburzenie?

Witam serdecznie. Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad wizytą u psychologa/psychiatry, jednak nie wiem, czy w ogóle jest sens, czy rzeczywiście mam problem, czy przesadzam.
Zacznę od tego, że dzień w dzień, czasem parę razy (do 3 razy) na dzień robię sobie listę rzeczy do zrobienia. Na każdej mam praktycznie napisane to samo, ale czuję się lepiej, kiedy powtarzam tę czynność regularnie. Oprócz robienia "listy dnia", mniej więcej co drugi dzień (czasem co dzień) robię listę pieniężna, czyli na co muszę odłożyć jakąś sumę pieniędzy (np. zakupy - 100, kosmetyka - 200, tatuaż - 1300, prezenty - 500) i też w kółko piszę na niej to samo, praktycznie nic się nie zmienia, ale MUSZĘ ją napisać, bo inaczej czuję się ciągle niespokojna. Obgryzam natrętnie paznokcie od dziecka, zdarza mi się je czasem zapuścić, tylko po to, żeby obgryźć nawet nie wiedząc kiedy. Potrafię gryźć nawet paznokcie żelowe. Oprócz tego często mam okropne myśli, które są niezgodne z moim światopoglądem i systemem wartości- są to myśli seksualne, ale nie tylko. Mimo, że bardzo kocham mojego chłopaka i nie wyobrażam sobie życia bez niego, to potrafię leżeć godzinami kiedy go nie ma, i myśleć o tym, że mnie zdradza i układać w myślach wszystko, co mu powiem i zrobię jeśli mnie zdradzi naprawdę. Są to niechciane myśli, ale nie umiem ich opanować. Ciągle mi się wydaje, że mnie oszukuje. Miałam dostęp do wszystkich jego kont, a on do moich, aż w pewnym momencie nie wytrzymał mojej kontroli, i pozmieniał hasła. Mimo, że ciężko mi było się z tym pogodzić, bo czułam, że utraciłam kontrolę, to już od miesiąca ani razu go nie poprosiłam, żeby mi pokazał cokolwiek. Często mam poczucie pustki, strasznej pustki. Nigdy nie myślałam o samobójstwie ani nic z tych rzeczy, za bardzo kocham życie, ale czuję czasami pustkę, czuję, że nie robię w życiu tego, co chcę, że tracę siebie. Czasem czuję się nierealnie, totalnie nierealnie, jakbym tylko ja wiedziała, co tak naprawdę się dzieje ze światem, a wszyscy inni wokół to jakieś chore wytwory mojej wyobraźni. Czuję oderwanie od rzeczywistości. Jadę autem, i błądzę gdzieś myślami, albo co chwilę zerkam przez okno, bo coś mnie zainteresuje, mimo, że pokonuję daną trasę tak często, że znam ja na pamięć. Nie mam raczej żadnych lęków, ale raz na jakiś czas (powiedzmy raz na miesiąc) dopada mnie taki silny lęk, że jak jadę autem, to zamykam się od środka, gdzie NIGDY tego nie robię. A zamykam się, bo mam okropny lęk, że np stojąc na czerwonym świetle ktoś mi wlezie do auta i coś ukradnie. Chyba tyle wystarczy. Czy to są normalne stany emocjonalne, zdarzające się każdemu, czy rzeczywiście potrzebuję pomocy specjalisty? Jeśli tak, to jakiego?