Czemu podczas zaloby kiedy to moja babcia zmarla w pazdzierniku 2025 roku,podczas wigili myslelismy

Dzień dobry, to, co Pan/i opisuje, jest naturalnym doświadczeniem żałoby. Czas Świąt często bardzo mocno uruchamia tęsknotę i smutek po stracie bliskiej osoby, tym bardziej, że Babcia zmarła niedawno i były to pierwsze święta bez Jej obecności. Poczucie „dziwnej”, nietypowej Wigilii bez Babci, łzy i myśli o niej są zupełnie normalne w takiej sytuacji. Żałoba to proces, który przebiega falami, będą momenty spokojniejsze i takie, które ponownie przynoszą ból. Nie chodzi o zapomnienie o Babci, lecz o stopniowe uczenie się życia z jej nieobecnością. Proszę dać sobie prawo do smutku i przeżywania na swój sposób. Jeśli jednak ból staje się bardzo nasilony lub utrzymuje się przez długi czas, warto rozważyć rozmowę z psychologiem, aby otrzymać dodatkowe wsparcie. Pozdrawiam serdecznie.

Strata bliskiej osoby zawsze tworzy wyrwę w naszym życiu, którą odczuwamy jako poczucie pustki. To część żałoby i dobrze, że tak to przeżywacie, to właściwe. Potrzeba czasu, aby oswoić się z tym, że życie płynie dalej, mimo, że dla Was nie będzie już takie samo. Dajcie sobie czas i postarajcie się pamiętać, że osoby, które kochamy zawsze są w naszej pamięci i pomimo tego, że odeszły, macie prawo żyć dalej i odczuwać radość w dobrych chwilach. Pozdrawiam serdecznie, Emilia Szymanowicz

To, co Pani/Pan opisuje, jest całkowicie naturalne i normalne w czasie żałoby. Śmierć babci była stratą kogoś bardzo ważnego, a pierwsze święta bez niej często są najtrudniejsze. Smutek, łzy, poczucie „dziwnej”, nietypowej Wigilii to typowe reakcje serca na brak ukochanej osoby. Żałoba nie ma terminu ważności. To, że trudno pogodzić się ze stratą i że wciąż wracają wspomnienia, nie znaczy, że coś jest z Panią/Panem nie tak. Miłość do babci nie znika – zmienia się tylko forma jej obecności w życiu. Czas rzeczywiście łagodzi ból, ale nie polega to na zapomnieniu. Raczej na tym, że z czasem wspomnienia przestają tak bardzo ranić, a zaczynają dawać ciepło. Proszę dać sobie prawo do smutku – on jest częścią procesu zdrowienia. Jeśli jednak żal jest bardzo silny, długo nie słabnie albo utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto porozmawiać z psychologiem. Zapraszam na konsultację – w bezpiecznej rozmowie można pomóc sercu przejść przez ten trudny czas. Nie trzeba być z tym samemu.

Okres świąteczny często przypomina nam o naszych bliskich, których nie ma już z nami. Odejście bliskiej osoby dwa miesiące wcześniej jest bardzo świeżym wydarzeniem. Proszę pamiętać, że każdy z nas indywidualnie przechodzi proces przeżywania żałoby i różny jest czas, w którym uczymy się żyć w nowej rzeczywistości, już bez tej osoby. Warto pamiętać o możliwości skorzystania ze wsparcia specjalisty, który pomoże przejść ten okres.

Dzień dobry. Tak, to, co Pani/Pan opisuje, jest bardzo zrozumiałe. Jeśli babcia zmarła w październiku, to Wigilia była jeszcze bardzo świeżo po stracie. Pierwsze święta bez bliskiej osoby często są szczególnie trudne, bo właśnie wtedy najmocniej widać, że kogoś brakuje przy stole, w rozmowach, w zwyczajach i w całej atmosferze domu. To normalne, że pojawił się smutek i łzy. To nie znaczy, że coś jest „nie tak”. To znaczy, że babcia była ważna, a jej nieobecność naprawdę została odczuta. Żałoba nie polega na tym, żeby szybko zapomnieć. Bardziej chodzi o to, żeby stopniowo uczyć się żyć z tym, że tej osoby już nie ma, ale miłość, wspomnienia i wdzięczność nadal zostają. Czas może pomagać, ale nie w taki sposób, że „kasuje” ból. Raczej powoli sprawia, że ból staje się mniej ostry, a obok smutku zaczynają pojawiać się też ciepłe wspomnienia. Warto pozwolić sobie na przeżywanie tej tęsknoty. Można o babci mówić, wspominać ją, zapalić świeczkę, obejrzeć zdjęcia albo zrobić coś, co się z nią kojarzyło. To może być sposób na zachowanie więzi, a nie na zatrzymywanie się w cierpieniu. Jeśli jednak smutek jest bardzo silny przez długi czas, utrudnia codzienne funkcjonowanie, sen, jedzenie albo pojawia się poczucie, że nie da się dalej żyć bez tej osoby, warto porozmawiać z psychologiem. Nie dlatego, że żałoba jest chorobą, tylko dlatego, że czasem strata potrzebuje bezpiecznego miejsca i wsparcia. Trudno pogodzić się ze śmiercią bliskiej osoby. To naturalne. Proszę dać sobie czas i nie wymagać od siebie, że po kilku miesiącach wszystko ma już być „normalnie”. Serdecznie pozdrawiam.