Czemu podczas zaloby kiedy to moja babcia zmarla w pazdzierniku 2025 roku,podczas wigili myslelismy

Czemu podczas zaloby kiedy to moja babcia zmarla w pazdzierniku 2025 roku,podczas wigili myslelismy o babci bylo smutno nam chociasz lzy polecialy ze bez babci wigilia byla taka dziwna.Poprostu nietypowa wigilia bez bqbci mojej czy to ujdzie.zejdzie trudnomzapomniec o babci trudne chwile czas leczy rany trudno pogodzic sie

7 odpowiedzi


Dzień dobry, to, co Pan/i opisuje, jest naturalnym doświadczeniem żałoby. Czas Świąt często bardzo mocno uruchamia tęsknotę i smutek po stracie bliskiej osoby, tym bardziej, że Babcia zmarła niedawno i były to pierwsze święta bez Jej obecności. Poczucie „dziwnej”, nietypowej Wigilii bez Babci, łzy i myśli o niej są zupełnie normalne w takiej sytuacji. Żałoba to proces, który przebiega falami, będą momenty spokojniejsze i takie, które ponownie przynoszą ból. Nie chodzi o zapomnienie o Babci, lecz o stopniowe uczenie się życia z jej nieobecnością. Proszę dać sobie prawo do smutku i przeżywania na swój sposób. Jeśli jednak ból staje się bardzo nasilony lub utrzymuje się przez długi czas, warto rozważyć rozmowę z psychologiem, aby otrzymać dodatkowe wsparcie. Pozdrawiam serdecznie.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Strata bliskiej osoby zawsze tworzy wyrwę w naszym życiu, którą odczuwamy jako poczucie pustki. To część żałoby i dobrze, że tak to przeżywacie, to właściwe. Potrzeba czasu, aby oswoić się z tym, że życie płynie dalej, mimo, że dla Was nie będzie już takie samo. Dajcie sobie czas i postarajcie się pamiętać, że osoby, które kochamy zawsze są w naszej pamięci i pomimo tego, że odeszły, macie prawo żyć dalej i odczuwać radość w dobrych chwilach. Pozdrawiam serdecznie, Emilia Szymanowicz


To, co Pani/Pan opisuje, jest całkowicie naturalne i normalne w czasie żałoby. Śmierć babci była stratą kogoś bardzo ważnego, a pierwsze święta bez niej często są najtrudniejsze. Smutek, łzy, poczucie „dziwnej”, nietypowej Wigilii to typowe reakcje serca na brak ukochanej osoby. Żałoba nie ma terminu ważności. To, że trudno pogodzić się ze stratą i że wciąż wracają wspomnienia, nie znaczy, że coś jest z Panią/Panem nie tak. Miłość do babci nie znika – zmienia się tylko forma jej obecności w życiu. Czas rzeczywiście łagodzi ból, ale nie polega to na zapomnieniu. Raczej na tym, że z czasem wspomnienia przestają tak bardzo ranić, a zaczynają dawać ciepło. Proszę dać sobie prawo do smutku – on jest częścią procesu zdrowienia. Jeśli jednak żal jest bardzo silny, długo nie słabnie albo utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto porozmawiać z psychologiem. Zapraszam na konsultację – w bezpiecznej rozmowie można pomóc sercu przejść przez ten trudny czas. Nie trzeba być z tym samemu.


Okres świąteczny często przypomina nam o naszych bliskich, których nie ma już z nami. Odejście bliskiej osoby dwa miesiące wcześniej jest bardzo świeżym wydarzeniem. Proszę pamiętać, że każdy z nas indywidualnie przechodzi proces przeżywania żałoby i różny jest czas, w którym uczymy się żyć w nowej rzeczywistości, już bez tej osoby. Warto pamiętać o możliwości skorzystania ze wsparcia specjalisty, który pomoże przejść ten okres.


Dzień dobry. Tak, to, co Pani/Pan opisuje, jest bardzo zrozumiałe. Jeśli babcia zmarła w październiku, to Wigilia była jeszcze bardzo świeżo po stracie. Pierwsze święta bez bliskiej osoby często są szczególnie trudne, bo właśnie wtedy najmocniej widać, że kogoś brakuje przy stole, w rozmowach, w zwyczajach i w całej atmosferze domu. To normalne, że pojawił się smutek i łzy. To nie znaczy, że coś jest „nie tak”. To znaczy, że babcia była ważna, a jej nieobecność naprawdę została odczuta. Żałoba nie polega na tym, żeby szybko zapomnieć. Bardziej chodzi o to, żeby stopniowo uczyć się żyć z tym, że tej osoby już nie ma, ale miłość, wspomnienia i wdzięczność nadal zostają. Czas może pomagać, ale nie w taki sposób, że „kasuje” ból. Raczej powoli sprawia, że ból staje się mniej ostry, a obok smutku zaczynają pojawiać się też ciepłe wspomnienia. Warto pozwolić sobie na przeżywanie tej tęsknoty. Można o babci mówić, wspominać ją, zapalić świeczkę, obejrzeć zdjęcia albo zrobić coś, co się z nią kojarzyło. To może być sposób na zachowanie więzi, a nie na zatrzymywanie się w cierpieniu. Jeśli jednak smutek jest bardzo silny przez długi czas, utrudnia codzienne funkcjonowanie, sen, jedzenie albo pojawia się poczucie, że nie da się dalej żyć bez tej osoby, warto porozmawiać z psychologiem. Nie dlatego, że żałoba jest chorobą, tylko dlatego, że czasem strata potrzebuje bezpiecznego miejsca i wsparcia. Trudno pogodzić się ze śmiercią bliskiej osoby. To naturalne. Proszę dać sobie czas i nie wymagać od siebie, że po kilku miesiącach wszystko ma już być „normalnie”. Serdecznie pozdrawiam.


To, co Pani opisuje, jest bardzo naturalne w żałobie. Pierwsza Wigilia bez bliskiej osoby często szczególnie mocno uświadamia jej brak. Była Pani babcia obecna w rodzinnej tradycji i wspomnieniach, dlatego ten wieczór mógł wydawać się dziwny, pusty i inny niż wcześniej. Łzy są w takiej sytuacji normalną reakcją na miłość i tęsknotę. Z czasem ból zwykle staje się mniej ostry, ale nie chodzi o zapomnienie o babci. Raczej o nauczenie się życia z jej nieobecnością i zachowanie wspomnień w sposób, który nie rani już tak mocno. Każdy przeżywa to we własnym tempie, nie ma tu właściwego terminu ani obowiązku szybkiego pogodzenia się ze stratą. Pomocne może być wspominanie babci z bliskimi, opowiadanie o niej, oglądanie zdjęć lub wprowadzenie małego rodzinnego zwyczaju, który będzie ją przypominał. Jeżeli smutek z czasem wcale nie słabnie, bardzo utrudnia codzienne funkcjonowanie albo pojawia się silna bezradność, warto porozmawiać z psychologiem. Teraz przede wszystkim proszę dać sobie prawo tęsknić.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani/Pan opisuje, jest bardzo naturalną częścią żałoby. Pierwsze święta po śmierci bliskiej osoby często są szczególnie trudne, bo wszystko przypomina o tym, jak było „zawsze” — miejsce przy stole, głos, zwyczaje, obecność, konkretne gesty. I właśnie wtedy brak tej osoby staje się bardzo wyraźny. To, że w Wigilię było smutno, że pojawiły się łzy i że święta wydawały się „dziwne”, nie oznacza, że coś jest nie tak. To znaczy, że babcia była ważną częścią rodziny i że jej nieobecność została naprawdę odczuta. Nie trzeba też „zapominać o babci”. Żałoba nie polega na wymazaniu człowieka z pamięci. Z czasem raczej zmienia się sposób, w jaki nosimy tę osobę w sobie. Na początku wspomnienie często boli bardzo mocno. Później może nadal wzruszać, ale częściej obok smutku pojawia się też ciepło, wdzięczność, czasem uśmiech na myśl o wspólnych chwilach. Popularne zdanie „czas leczy rany” jest tylko częściowo prawdziwe. Sam czas nie zawsze wystarcza. Bardziej chodzi o to, że z czasem uczymy się żyć z tym, że kogoś już fizycznie nie ma, i stopniowo układamy relację z tą osobą w pamięci, zamiast w codziennym kontakcie. Może pomagać: - pozwalać sobie na płacz, kiedy przychodzi; - rozmawiać o babci z rodziną; - wspominać konkretne historie, zamiast unikać tematu; - zachować jakiś rodzinny zwyczaj związany z babcią; - zapalić świeczkę, obejrzeć zdjęcia, ugotować coś, co kojarzy się z nią. To często pomaga nadać żałobie miejsce, zamiast z nią walczyć. Jeżeli jednak przez wiele miesięcy smutek jest ciągle tak silny, że bardzo trudno funkcjonować, spać, pracować, uczyć się, jeść, albo pojawia się poczucie, że życie straciło sens, wtedy warto porozmawiać z psychologiem. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy również z żałobą i stratą — zarówno podczas konsultacji stacjonarnych, jak i online. Jako psycholożka pomogłabym przede wszystkim odróżnić naturalny proces żałoby od sytuacji, w której ból zaczyna całkowicie zatrzymywać codzienne życie. Podobne tematy dotyczące żałoby, straty, pierwszych świąt bez bliskiej osoby, tęsknoty i radzenia sobie ze wspomnieniami będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. Najważniejsze: nie musi Pani/Pan zapominać o babci, żeby z czasem poczuć się lepiej. Można dalej tęsknić i jednocześnie coraz spokojniej żyć.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.