Co zrobić w wypadku urojeniowej zazdrości u mojej partnerki? Wiem że cierpi na schizofrenię i akce

Dzień dobry. W mojej opinii dla Pana wskazana byłaby terapia lub co najmniej psychoedukacja w obszarze radzenia sobie i tworzenia satysfakcjonującego związku w relacji, kiedy jedna z osób ma zdiagnozowaną chorobę psychiczną. W innym wypadku relacja takowa będzie dla Pana zbyt dużym wysiłkiem emocjonalnym, psychicznym, a przecież nie o to w relacji chodzi. Ważny jest balans i wymiana pomiędzy partnerami, a więc dobrzy by było, żeby szczególnie zadbał Pan o własny dobrostan, uzbroił się w wiedzę i możliwości zaradcze w opisywanych przez Pana sytuacjach. Życzę powodzenia.

Myślę, że kontakt z psychologiem by znaleźć skutecznie rozwiązanie będzie bardzo dobrym pomysłem

Drogi Autorze! Widać, że zależy Ci na relacji ze swoją partnerką. Twoja troska, zrozumienie oraz empatia są niezwykłe, a co za tym idzie, należy Ci się wielkie uznanie. Jestem pełna podziwu dla zaangażowania które jest w Tobie. Przede wszystkim warto poszukać wsparcia również dla siebie. Dlaczego jest to tak ważne? Przede wszystkim aby znaleźć równowagę w sobie oraz poznać dynamikę choroby z jaką mierzy się Twoja kobieta. W kwestiach pierwszej części to w słowie "równowaga" mieści się naprawdę wiele ważnych elementów niezbędnych do codziennego funkcjonowania. Nie mam na myśli tutaj tylko kwestii chorobowych z którymi napotykasz się na co dzień ale również zadbania o swoją asertywność, zrozumienie siebie w tej sytuacji, wyłapania motywów podejmowanych decyzji, a przede wszystkim umiejętności skupienia się również na sobie. To wbrew pozorom trudna sztuka, szczególnie gdy wiele wyzwań czeka niemal za każdym rogiem. To wszystko usprawni Twoją komunikację z partnerką dając tym samym szansę na polepszenie jakości relacji którą posiadacie. W kwestiach lepszego zapoznania się z chorobą jaką jest schizofrenia poszerzysz wiedzę którą już posiadasz. Jest to istotne ponieważ nauka wciąż idzie do przodu i niekiedy ciężko jest złapać rytm nadążając za tym wszystkim. Będziesz mógł na bieżąco omawiać trudne dla Ciebie kwestie związane ze stanem zdrowia Twojej partnerki. Może przynieść to w wielu sytuacjach ulgę, dać poczucie zrozumienia a zarazem pozwolić na omówienie danego wydarzenia. Zachęcam Cię do tego serdecznie i mam nadzieje, że przyniesie to zamierzone efekty! Powodzenia dla Was i życzę dużo miłości!

Witam,
Rozumiem, że znajdujesz się w trudnej sytuacji, próbując pomóc partnerce, która cierpi na schizofrenię, a jednym z objawów jest urojeniowa zazdrość. To bardzo wyjątkowa sytuacja, która wymaga empatii, cierpliwości i zrozumienia. Oto kilka wskazówek, które mogą być pomocne:

Zapoznaj się z schizofrenią i urojeniową zazdrością. Zrozumienie natury tych objawów pomoże Ci lepiej zareagować na sytuacje, które się pojawiają.
Ważne jest otwarte rozmawianie o uczuciach partnerki. Wyrażaj swoje zrozumienie i wsparcie, jednocześnie starając się unikać konfrontacji czy argumentacji w sytuacjach, gdy objawy nasilają się.
Staraj się zachować spokój i cierpliwość w trudnych momentach. Unikaj reakcji emocjonalnych, które mogą nasilać niepokój partnerki.
Razem z partnerką możecie stworzyć plan radzenia sobie w sytuacjach, które wywołują urojeniową zazdrość. To może obejmować określenie sygnałów ostrzegawczych, strategii uspokajających czy umówienie się na czas, który pozwoli na ochłonięcie przed reakcją.
Kontynuujcie terapię, być może nawet zintegrujcie podejście terapeutyczne do radzenia sobie z urojeniową zazdrością. Psychoterapeuta może dostosować strategie terapeutyczne do Waszych potrzeb.

Dbaj również o swoje zdrowie psychiczne. Pomocne może być korzystanie z własnego wsparcia emocjonalnego, takiego jak rozmowy z przyjaciółmi czy rodzicami.

Pamiętaj, że jesteś jedynie człowiekiem i nie masz pełnej kontroli nad sytuacją. Wspieranie partnerki w walce z urojeniową zazdrością to proces wymagający czasu i współpracy. Jeśli sytuacja się pogarsza, zawsze warto skonsultować się z profesjonalistą, który pomoże dostosować strategie terapeutyczne do konkretnej sytuacji.

Dzień dobry,
opisuje Pan trudną sytuację, która może wynikać z wielu różnych czynników. Momenty zazdrości, które dotykają Pana partnerkę, mogą być związane nie tylko z schizofrenią, ale także z innymi problemami, takimi jak zaniżona samoocena czy lęki związane z poczuciem nieadekwatności w związku. Takie reakcje mogą być trudne do zrozumienia i często odporne na racjonalne argumenty. Ważne jest, by nie wchodzić w bezpośrednią konfrontację z tymi odczuciami, ale raczej wspierać emocjonalnie, pokazując zrozumienie i akceptację: „widzę, że to Cię bardzo boli” zamiast prób przekonywania, że to, co partnerka przeżywa, jest nieuzasadnione.

Najważniejsze, co może Pan teraz zaoferować, to poczucie bezpieczeństwa i stabilności. To daje partnerce pewność, że mimo trudności może liczyć na wsparcie. Warto również upewnić się, czy partnerka regularnie przyjmuje leki, które są jej przepisane, i czy ktoś z bliskich wspiera ją w tym procesie, szczególnie w momentach, gdy ma trudności z samodzielnym kontrolowaniem tego.

Dodatkowo, jeśli nie miało to miejsca, warto rozważyć konsultację z psychoterapeutą, który pomoże nie tylko partnerce, ale także Panu w lepszym zrozumieniu tej sytuacji i sposobach wspierania jej bez poczucia bezsilności.

Zastanawiam się również, czy partnerka nie ma w ogóle momentów remisji, w których objawy ustępują lub są mniej nasilone? Często w takich przypadkach objawy mogą mieć charakter zmienny, a okresy poprawy powinny występować jeżeli leki są przyjmowane na stałe.

Szanowny Panie,
W momencie kryzysu (gdy pojawia się urojeniowa zazdrość):
Proszę nie próbować logicznie przekonywać, racjonalna dyskusja tu nie zadziała. Urojenie to nie błąd w rozumowaniu, tylko objaw choroby. Im bardziej będzie Pan dowodził niewinności, tym może być gorzej. Zamiast tego proszę uznać emocje, nie urojenie. Może Pan powiedzieć: "Widzę, że jest ci teraz bardzo ciężko", "Rozumiem, że czujesz ból" – bez potwierdzania, że jej podejrzenia są prawdziwe. Proszę unikać przesadnego uspokajania w stylu "Kocham tylko ciebie, przysięgam!". To może paradoksalnie wzmacniać urojenie i tworzyć wzorzec, w którym ona szuka potwierdzenia przez oskarżenia. Być obecnym, ale spokojnym. Pana opanowany ton, brak dramatyzowania i defensywności może pomóc jej się uspokoić.
Może być Pan wsparciem, ale nie jest Pan terapeutą. Relacja z osobą chorującą na schizofrenię może być trwała i szczęśliwa, ale wymaga świadomych granic i współpracy z profesjonalistami.
Pozdrawiam serdecznie,
Zofia E. Kociałkowska

To, co Pan opisuje, jest bardzo trudną sytuacją – zarówno dla osoby chorującej, jak i dla partnera, który chce pomóc, ale nie zawsze wie, jak się zachować. W urojeniowej zazdrości, szczególnie towarzyszącej schizofrenii, przekonania o zdradzie lub niewystarczalności mogą mieć charakter bardzo silny i nie poddawać się logicznym wyjaśnieniom. Nie wynikają one ze złej woli czy braku zaufania, ale z objawów choroby.

W takiej sytuacji warto pamiętać o kilku rzeczach:
- Nie wchodzić w spór o treść urojenia - Próby udowadniania, że partnerka się myli, zwykle nie przynoszą efektu, a mogą nasilać napięcie. Urojenia nie są oparte na logice, więc logiczne argumenty rzadko je zmieniają.
- Skupiać się na emocjach, a nie na „faktach” - Zamiast przekonywać, że nic się nie wydarzyło, można odnieść się do jej uczuć, np.:
„Widzę, że to cię bardzo rani i stresuje” albo „Rozumiem, że możesz się czuć niepewnie”.
- Zachowywać spokój i przewidywalność - Osoby z zaburzeniami psychotycznymi często lepiej funkcjonują, gdy mają poczucie stabilności i bezpieczeństwa w relacji. Spójne zachowanie, dotrzymywanie słowa i jasna komunikacja mogą zmniejszać napięcie.
- Wspierać leczenie, ale nie brać roli terapeuty na siebie - To bardzo ważne, że partnerka się leczy i chodzi na terapię. Najlepszą pomocą z Pana strony jest wspieranie jej w kontynuowaniu leczenia, np. zachęcanie do wizyt, rozmowy o tym, co pomaga, a co pogarsza samopoczucie.
- Stawiać zdrowe granice - Wspieranie nie oznacza zgadzania się na oskarżenia czy kontrolowanie. Można spokojnie, ale stanowczo mówić:
„Rozumiem, że się martwisz, ale nie zrobiłem nic złego i nie chcę być w ten sposób oskarżany”.
- Zadbać o siebie - Bycie partnerem osoby chorującej psychicznie jest obciążające. Warto rozważyć własną konsultację psychologiczną lub grupę wsparcia dla bliskich osób chorujących na schizofrenię. To nie jest oznaka słabości, ale odpowiedzialności za siebie i relację.

Jeśli objawy zazdrości nasilają się lub prowadzą do dużego cierpienia, warto delikatnie zachęcić partnerkę, aby poruszyła ten temat z psychiatrą lub terapeutą. Czasem konieczna jest modyfikacja leczenia.
To, że chce Pan pomóc i nie bagatelizuje jej cierpienia, jest bardzo ważne. Jednocześnie proszę pamiętać, że nie ma Pan wpływu na same urojenia – może Pan natomiast stworzyć bezpieczną, spokojną i wspierającą przestrzeń w relacji.

Pozdrawiam serdecznie