Co może być tej uczennicy? Ma 18 lat wiem że to trochę późno ale skoro wcześniej jej nikt nie pomógł

Dzień dobry! Bardzo ważną kwestią jest wiek uczennicy - jest osobą pełnoletnią, która może podejmować prawne i wszelkie inne decyzje względem samej siebie. Pisze Pani, że "ona sama nie chce z nikim rozmawiać", ale czuje Pani potrzebę udzielenia jej pomocy. Być może to, co Panią do tego popycha, Pani przypuszczenia na temat tego, co z tą uczennicą się dzieje, więcej mówią o Pani, a nie sytuacji tej dziewczyny? Czy i inni specjaliści szkolni mają poczucie, że dzieje się z nią coś niepokojącego? Czy ona sama jest nieusatysfakcjonowana z otrzymywanych ocen czy z relacji rówieśniczych w szkole? Wiele w opisie niewiadomych i jedyne, co przychodzi mi do głowy w kontekście pomagania tej uczennicy to szacunek do wyznaczanych przez nią granic i prawa do samostanowienia - naciski i pośpiech motywowane Pani najszczerszymi intencjami mogą wywołać odwrotny skutek, warto zainwestować czas w relację z tą uczennicą i zbudowanie zaufania. Być może w pewnym momencie zdecyduje się otworzyć i poprosić Panią o pomoc, jeśli sama uzna, że jest jej ona faktycznie potrzebna.

Dzień dobry,
W opisie poruszone zostały dwie kwestie: pojawiające się trudności z nauką oraz zachowanie dziewczyny. Opisywana osoba mało mówi i wycofuje się z aktywności w grupie. Czy obserwuje się jeszcze inne zachowania, które w jakiś sposób Pana/Panią niepokoją? Czy dziewczyna sama zgłasza te trudności? W jakim obszarze ta pomoc jest jej szczególnie potrzebna? Moim zdaniem warto szczerze porozmawiać z uczennicą, podzielić się swoimi obserwacjami/niepokojem o jej rozwój i zaproponować pomoc. Dziewczyna jest pełnoletnia, stąd decyzja musi zostać podjęta przez nią samą, czy chce skorzystać, na przykład z pomocy psychologa/psychoterapeuty. Być może samo wyrażenie zainteresowania jej sytuacją będzie dla niej pomocne i umożliwi nawiązanie głębszej relacji, która umożliwi uzyskanie odpowiedzi na nurtujące Pana/Panią pytania. Pozdrawiam serdecznie

Szanowna Pani,
Opisane przez Panią objawy mogą wskazywać na atypowość systemu nerwowego, co wymaga przeprowadzenia dokładnej diagnozy różnicowej. Uczennica może mieć trudności wynikające z ADHD (problemy z koncentracją, impulsywność, rozproszenie uwagi) lub ze spektrum autyzmu (ASD), gdzie często występują problemy z przetwarzaniem informacji słownych i społecznymi interakcjami (Happé i Frith, 2020).

Z drugiej strony, warto rozważyć również inne przyczyny, takie jak specyficzne trudności w uczeniu się (dysleksja, dyskalkulia) czy zaburzenia lękowe, które mogą wpływać na funkcjonowanie szkolne i społeczne (Barkley, 2019).

Kluczowe jest przeprowadzenie diagnozy różnicowej przez specjalistę – psychologa lub neuropsychologa dziecięcego, który oceni profile funkcji poznawczych, emocjonalnych i społecznych uczennicy. Takie podejście pozwoli na dobranie optymalnej formy wsparcia – np. terapii poznawczo-behawioralnej, terapii integracyjnej krótkoterminowej czy odpowiedniej pomocy edukacyjnej.

Wczesna diagnoza i wsparcie, nawet w wieku 18 lat, mogą znacząco poprawić funkcjonowanie uczennicy zarówno w nauce, jak i w relacjach społecznych.

Zapraszam do kontaktu