Chcialbym sie podzielic moja historia. Mam 15 lat i chodze do liceum. Wraz ze mna do klasy chodzi dz

Mój drogi, twoja reakcja oznacza, że jesteś wrażliwym chłopcem oraz, że potrzebujesz ciepła i bliskości. Cierpisz, ponieważ straciłeś możliwość czerpania ciepła i czułości od dziewczyny, która stała ci się bliska, gdy połączyły was wspólne intymne przeżycia. Przyjaźń to bardzo wiele. Oznacza również wzajemny szacunek, dla potrzeb, które mogą być różne (w wakacje z powodu różnych potrzeb kłóciliście się, obecnie ograniczyliście kontakt). Stworzenie związku, w którym będziesz razem z partnerką potrafił rozpoznawać i realizować wspólne potrzeby, wymaga dojrzałości. Z pewnością w przyszłości uda ci się taką relację nawiązać. Zacznij od akceptacji własnych uczuć. Zwróć większą uwagę, na to, co jest dla ciebie ważne, co daje poczucia więzi z bliskimi, radość. Możesz również skorzystać z pomocy psychologa szkolnego.

Dzień Dobry, zachecam do wizyty u specjalisty, aby szerzej omówić ten problem. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry, to, co opisujesz, jest częścią bardzo złożonych doświadczeń, szczególnie kiedy uczucia nie są odwzajemnione w taki sposób, jakbyś tego pragnął. Z Twojej historii wynika, że nawiązaliście bliską relację, a potem miało miejsce coś, co wywołało u Ciebie sporo bólu i zamieszania. Trudne jest to, że mimo nadziei na coś więcej, ona widzi Waszą relację inaczej, a Ty czujesz, że tracisz coś cennego. woje uczucia są ważne i zasługujesz na to, aby zostały uszanowane – również przez samego siebie.

To, co opisujesz, jest bardzo bolesnym doświadczeniem, szczególnie w wieku 15 lat, kiedy pierwsze silne uczucia często przeżywa się niezwykle intensywnie. Z Twojej historii wynika, że między Tobą a tą dziewczyną rzeczywiście pojawiła się bliskość emocjonalna, flirt, czułość i sygnały, które mogły dawać nadzieję na związek. Nic więc dziwnego, że zacząłeś wyobrażać sobie wspólną przyszłość i uwierzyłeś, że będziecie parą. W takiej sytuacji odmowa wejścia w relację romantyczną może być przeżywana niemal jak strata kogoś bardzo ważnego.

Warto jednak zrozumieć jedną rzecz. To, że ktoś kiedyś czuje zainteresowanie, sympatię czy nawet zakochanie, nie oznacza, że te uczucia muszą pozostać takie same. Dziewczyna powiedziała Ci, że jej się podobałeś. Nie ma powodów, aby zakładać, że mówiła nieprawdę. Jednocześnie mogło się wydarzyć wiele rzeczy, które sprawiły, że z czasem zaczęła patrzeć na Waszą relację inaczej. Uczucia, szczególnie w młodym wieku, bywają zmienne. To nie oznacza, że zrobiłeś coś złego ani że jesteś niewystarczający.

Najbardziej niepokoi mnie to, że zacząłeś oceniać własną wartość przez pryzmat tego, czy ona odwzajemnia Twoje uczucia. Kiedy piszesz, że płakałeś każdej nocy, czułeś się niewystarczający i obwiniałeś się za to, jaki jesteś, pokazuje to, jak bardzo połączyłeś odrzucenie z oceną samego siebie. Tymczasem fakt, że ktoś nie chce związku, nie mówi nic o Twojej wartości jako człowieka. Ludzie nie wybierają partnerów wyłącznie na podstawie tego, kto jest „wystarczająco dobry”. Bardzo często chodzi po prostu o to, co czują lub czego nie czują.

Mam też wrażenie, że obecnie nie tyle kochasz tę dziewczynę, ile jesteś przywiązany do wyobrażenia o niej i do wizji przyszłości, którą zbudowałeś w swojej głowie. Piszesz, że codziennie wyobrażasz sobie wspólne życie i boisz się, że to „ta jedyna”. W psychologii wiemy, że po pierwszych silnych uczuciach często idealizujemy drugą osobę. Widzimy nie tylko ją taką, jaka jest, ale również wszystkie marzenia i nadzieje, które z nią związaliśmy. To sprawia, że bardzo trudno jest odpuścić.

Nie sądzę, żeby całkowita izolacja była w Twojej sytuacji najlepszym rozwiązaniem. Jesteście w jednej klasie i macie wspólnych znajomych. Próba odcięcia się od całej grupy mogłaby spowodować jeszcze większą samotność. Bardziej pomocne byłoby stopniowe ograniczanie skupiania całej swojej uwagi na niej. Nie musisz przestawać chodzić na spotkania ze znajomymi. Możesz jednak unikać szukania okazji do bycia z nią sam na sam, sprawdzania, co robi, analizowania każdego jej zachowania czy podtrzymywania nadziei, że nagle zmieni zdanie.

Daj sobie również prawo do przeżywania smutku. Wielu młodych ludzi próbuje zmusić się do tego, żeby „przestać kochać”. Niestety emocje nie działają na rozkaz. Im bardziej próbujesz je siłą wypchnąć, tym częściej wracają. Zamiast walczyć z nimi, warto zaakceptować, że jesteś po prostu zraniony i potrzebujesz czasu. To całkowicie normalne.

Jeżeli jednak od dłuższego czasu utrzymuje się bardzo obniżony nastrój, częsty płacz, poczucie bezwartościowości, problemy ze snem lub myśli, że nie radzisz sobie z tym psychicznie, porozmawiaj z zaufanym dorosłym – rodzicem, pedagogiem szkolnym lub psychologiem. Nie dlatego, że z Tobą jest coś nie tak, ale dlatego, że nie powinieneś zostawać z takim cierpieniem sam.

Na koniec chciałabym, żebyś zapamiętał jedno zdanie: to, że ta relacja nie stała się związkiem, nie oznacza, że straciłeś „jedyną” osobę dla siebie. Kiedy przeżywamy pierwsze silne uczucia, bardzo często wydaje nam się, że już nigdy nie spotkamy nikogo równie ważnego. A jednak życie pokazuje, że nasze serce potrafi zakochać się ponownie, często głębiej i dojrzalej niż wcześniej. Dziś trudno Ci w to uwierzyć, ale ból, który teraz przeżywasz, nie będzie trwał wiecznie.