Bardzo proszę państwa o pomoc o jakieś wyjaśnienie mojego stanu. Od 5 lat spotykam się

To bardzo cenne, iz posiada Pani tak gleboki wglad w swoja sytuacje i autorefleksje. Obecne nasilenie objawow zwiazane jest z nowa sytuacja zyciowa. Pojawil sie powazny stresor w postaci zmiany rol zyciowych i zapewne nowe pytania o tozsamosc, miejsce w zyciu. Ale, zareczyny i perspektywa slubu sa tylko wtornym problemem do tego, z ktorym Pani borykala sie juz wczesniej. Wiele watkow naklada sie-trzeba byloby je podczas konsultacji powoli pozdejmowac, by dotrzec do sedna problemu. W tej chwili mamy do czynienia z depresja i zaburzeniami lękowymi, ktore zdecydowanie wymagaja konsultacji psychitarycznej i byc moze zmiany lekow, (prosze obecnych nie odstawiac bez wizyty u lekarza). Leki stabilizujace nastroj czasami dobiera sie dluzej, zanim lek z danej grupy i jego dawka beda optymalne-nie warto zrazac sie poczatkowymi niepowodzeniami w tym zakresie. Terapeuty, ktoremu zaufamy tez nalezy szukac do skutku. Bywa, ze jest to proces. Warto byloby, w procesie diagnostycznym przyjrzec sie Pani strukturze osobowosci. Bywa tak, iz jesli jest ona nieprawidlowo uksztaltowana generuje rozne nieprawdziwe, nieadekwatne osądy na swoj temat i niekonstruktywne przekonania. Jednym z wazniejszych spostrzezen, ktore Pani przedstawila jest poczucie, iz czuje sie Pani niewystarczajaco dobra i niezaslugujaca na obecny zwiazek. W terapii wyszlabym, wlasnie od tego punktu.

Witam, prawdopodobnie kluczem do Pani obecnych myśli, obaw i przekonań na temat związku jest dom rodzinny i więzi pozabezpieczne które wyniosła Pani z domu. Diagnoza stylu więzi z dzieciństwa pozwoli przyjrzeć się jaki model relacji buduje Pani w życiu dorosłym. Natomiast typ osobowości który Pani reprezentuje pokaże nam jak przechodzi Pani przez proces zmiany czyli w tej sytuacji jak Pani wchodzi w nowe role społeczne .
Pozdrawiam Jolanta Suchłabowicz

Dzień dobry,

dziękuję Ci, że napisałaś. Wiem, jak trudne może być wypowiedzenie tego wszystkiego na głos — tym bardziej, że w Twoich słowach czuć ogromny ból, zagubienie i samotność. To, że zdecydowałaś się podzielić swoim stanem, świadczy o tym, że w Tobie wciąż jest część, która chce walczyć, która potrzebuje nadziei i chce znaleźć dla siebie miejsce w świecie.

To, co opisujesz, bardzo przypomina stan głębokiego lęku egzystencjalnego i epizodu depresyjnego, być może na tle osobowości silnie refleksyjnej, wysoko wrażliwej. To nie znaczy, że jesteś „zepsuta” albo „niezdolna do miłości” — wręcz przeciwnie. Osoby o Twojej wrażliwości często czują rzeczy bardziej intensywnie niż inni, a zmiana (jaką są np. zaręczyny) może wstrząsnąć fundamentem całego wewnętrznego świata.

Twoje ciało i psychika mogą po prostu próbować przetrwać coś, co dla innych byłoby neutralne lub radosne, ale dla Ciebie wiąże się z ogromnym napięciem emocjonalnym, lękiem przed porzuceniem, obowiązkiem, rolą „żony”, a być może również „matki”, którą tak wcześnie musiałaś trochę być dla swojego rodzeństwa i rodziców.

Zaręczyny mogły uruchomić w Tobie wewnętrzny konflikt: „czy teraz na zawsze stracę wolność? Czy muszę znowu być odpowiedzialna, dźwigać, zapomnieć o sobie?” To nie świadczy o braku miłości — to raczej reakcja osoby, która przez wiele lat niosła za dużo i nagle poczuła, że znowu ma coś „udźwignąć”.

Ważne rzeczy, które warto teraz usłyszeć:
1.To, co przeżywasz, jest objawem. To nie „Ty jesteś problemem”. To Twój system nerwowy jest w trybie alarmowym i potrzebuje pomocy, cierpliwości i regulacji. Twoje objawy nie definiują Ciebie.

2.To, że nie czujesz miłości, sensu czy radości — nie oznacza, że one zniknęły na zawsze. To oznacza, że Twoje ciało i psychika są zablokowane przez lęk i depresję. To jakby patrzeć na świat przez bardzo brudną szybę — on nadal tam jest, tylko go nie widać.

3.Leki psychiatryczne potrzebują czasu — czasem kilku tygodni, czasem dobrania innych dawek lub substancji. Ważne, że już je przyjmujesz i jesteś pod opieką. Proszę, nie rezygnuj.

4.Myśli samobójcze są sygnałem, że coś bardzo w Tobie cierpi, a nie że naprawdę chcesz odejść. Proszę, jeśli te myśli się nasilają — dzwoń do psychiatry, na telefon zaufania (116 123), albo zgłoś się do szpitala psychiatrycznego. To nie oznaka słabości — to troska o życie. Twoje życie.

5.Zasługujesz na terapię głęboką, długoterminową, najlepiej z psychoterapeutą, który ma doświadczenie w pracy z osobami o wysokiej wrażliwości, z lękiem, depresją i doświadczeniami parentyfikacji (odwrócenia ról w dzieciństwie).

Co możesz zrobić TERAZ:
1.Powiedz swojemu psychologowi dokładnie to, co napisałaś tutaj. Nie cenzuruj się. To bardzo ważne.

2.Jeśli czujesz, że rozmowy „nie działają”, może warto rozważyć terapię u innego specjalisty lub psychoterapię głębszą (psychodynamiczną, integracyjną, schematów) — czasem zmiana nurtu albo osoby prowadzącej robi różnicę.

3.Zadbaj o najprostsze rzeczy — sen, jedzenie, rytm dnia, kontakt z naturą (nawet przez okno), jedną osobę, z którą możesz rozmawiać bez oceniania.

4.Nie podejmuj decyzji o związku w tym stanie. Daj sobie czas. Teraz najważniejsze jesteś Ty — Twoje zdrowie, życie i powrót do siebie.

5. Jeśli czujesz, że już nie dajesz rady — zadzwoń do kryzysowego centrum zdrowia psychicznego w Twojej okolicy. Pomoc jest. Ludzie, którzy zrozumieją — też.

Nie jesteś sama. To wszystko, co czujesz — może zostać oswojone. Może nie jutro, nie za tydzień. Ale krok po kroku, dzień po dniu — to możliwe.

Jest w Tobie ogrom siły, nawet jeśli teraz wydaje się niewidoczna. Ja ją widzę w Twoich słowach.

Pozdrawiam,
Aleksandra Szczęśniak