mgr Angelika Krygier

Dzień dobry, zwracam się z problemem dotyczącym snu i nie tylko. Od jakiś 2 miesięcy miewam problem

Dzień dobry, zwracam się z problemem dotyczącym snu i nie tylko. Od jakiś 2 miesięcy miewam problem z niewyspaniem, budzę się w nocy często i zażywam melatoninę dzięki której, budzę się znacznie rzadziej. Sypiam od 7-9 godzin i czuję straszne zmęczenie i jedyne czego pragnę to ciągłego snu. Kończę niedługo 20 lat i to chyba za wcześnie na jakiekolwiek problemy ze snem. Jeśli to za mało, to dochodzą do tego męczące myśli np. błędy życiowe, traumy z dzieciństwa które przypomniały mi się w wieku 19 lat, wcześniej nie przeszkadzały mi w żaden sposób bo o nich nie myślałem. Również dochodzą do tego zmiany nastrojów i wmawianie sobie rzeczy typu, że robię coś źle, po prostu straszne przewrażliwienie. Niekiedy są dni kiedy jestem bardzo nerwowy i unikam kontaktów, na ten moment nie pracuję z ludźmi i nie odczuwam tego dyskomfortu gdy wcześniej pracowałem. Boję się prosić o pomoc specjalistów, bo mój tok myślenia mi na to nie pozwala, odczuwam lęk, że żaden lekarz mi nie pomoże, ale bardzo chcę spróbować. Zapisuje się a gdy nadchodzi termin wizyty, rezygnuje bo twierdzę, że nadal nie jestem gotowy.

Mam niemożność powiedzenia że czegoś nie wiem, przyznania się że coś nie działa albo że źle się czuj

Mam niemożność powiedzenia że czegoś nie wiem, przyznania się że coś nie działa albo że źle się czuję w sytuacjach społecznych z ludźmi spoza grona moich bliskich. Mam tak przez fobię społeczną. Już wyjaśniam o co w tym chodzi w moim przypadku. Nie umiem powiedzieć że czegoś nie wiem na spotkaniach ze specjalistami od zdrowia psychicznego, oni zadają pytanie na które nie znam odpowiedzi a zamiast to wyrazić to ja wymyślam jakąś odpowiedź która jest najbliższa prawdzie ale nie robię tego celowo, tylko przez fobię społeczną. Jeśli chodzi o brak przyznania że coś nie działa to miałam tak na spotkaniu z psycholożką na oddziale psychiatrycznym - ona stosowała metodę wyobrażania sobie swojego "bezpiecznego miejsca" i poleciła mi sobie najpierw wyobrazić dowolną sytuację ze szkoły z tyranem która była negatywna a potem miałam przejść do bezpiecznego miejsca - nie przeczę że to może być skuteczne i pewnie byłabym w stanie sama w domu to wykonywać ale nie w sytuacji społecznej gdy mam pustkę w głowie i nie mogę sobie nawet przypomnieć żadnej sensownej sytuacji z tym tyranem... A przyznanie się że źle się czuję jest dla mnie niemożliwe gdy ktoś obcy pyta "jak tam?", było tak na oddziale psychiatrycznym, gdzie otwarcie mogłam powiedzieć że jest nie za dobrze, a tylko się uśmiechałam i odpowiadałam "dobrze" (a pytali mnie inni pacjenci i tylko ich mam na myśli, jak psychiatrzy pytali o moje samopoczucie na obchodzie to starałam się mówić prawdę ale z rozwinięciem się na ten temat był problem, zwłaszcza że obchód był przy innych pacjentach). Czy to normalne w fobii społecznej i podobnych zaburzeniach?