Przewidywany czas odpowiedzi:

Moje doświadczenie

Psycholog | Certyfikowany coach | Trener TUS I i II stopnia | W trakcie szkolenia z seksuologii

 Jestem psychologiem z ponad 30-letnim doświadczeniem w pracy z ludźmi. Ukończyłam psychologię na Akademii Humanitas, ze specjalnością psychoterapia i kliniczna diagnoza psychologiczna. Jestem również certyfikowanym coachem i trenerem Treningu Umiejętności Społecznych (TUS I i II stopnia). Obecnie poszerzam swoje kompetencje w obszarze seksuologii.

 Swoje doświadczenie psychologiczne rozwijałam również poprzez praktykę w środowisku psychiatrycznym, neurologicznym i rehabilitacyjnym.

 Szczególnie interesują mnie diagnostyka psychologiczna, ADHD, spektrum autyzmu i neuroróżnorodność, a także lęk, przewlekły stres, obniżony nastrój, trudności w regulacji emocji, wypalenie zawodowe, kryzysy życiowe oraz problemy w relacjach i komunikacji.

 W pracy łączę wiedzę psychologiczną, doświadczenie diagnostyczne i wieloletnią praktykę zawodową. Zależy mi na uważnym słuchaniu, indywidualnym podejściu oraz budowaniu relacji opartej na zaufaniu, bezpieczeństwie i szacunku.

 Jestem również wykładowcą akademickim.

 Jeśli potrzebujesz profesjonalnego wsparcia i chcesz lepiej zrozumieć swoją sytuację, zapraszam na konsultację.

 Pracuję stacjonarnie i online.

więcej O mnie

Podejście terapeutyczne

Psychoterapia psychoanalityczna

Zakres porad

  • Psychologia biznesu

Pacjenci których przyjmuję

Dorośli (Tylko pod niektórymi adresami)
Dzieci (Tylko pod niektórymi adresami)

Rodzaje konsultacji

Konsultacje online

Zdjęcia i filmy

Usługi i ceny

  • Konsultacja psychologiczna

    190 zł - 220 zł

  • Psychoterapia par i małżeństw

    350 zł

  • Konsultacja Wideo - Psychoterapia indywidualna

    200 zł

  • Odblokowanie stresu emocjonalnego

    200 zł

  • Opinia psychologiczna

    230 zł

Adresy (7)

Centrum diagnozy, terapii i wsparcia psychologicznego " GRUPA EMITBERG"

Konsultacja online

Dostępność

Płatność online akceptowana

Oszczędź swój czas przed wizytą.

G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne
G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne

Kazimierza Pułaskiego 17, 41-800 Zabrze

Powiększ mapę otwiera się w nowej karcie

Dostępność

Płatność online akceptowana

Oszczędź swój czas przed wizytą.

Telefon

32 758...
G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne

Konsultacja online

Dostępność

Płatność online akceptowana

Oszczędź swój czas przed wizytą.

Telefon

32 758...

Płatność online akceptowana

Oszczędź swój czas przed wizytą.

Telefon

32 758...

Telefon

32 758...

Płatność online akceptowana

Oszczędź swój czas przed wizytą.

Telefon

32 758...
G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne O

Konsultacja online

Dostępność

W tym gabinecie nie można umawiać wizyt przez internet

Ubezpieczenia - brak akceptowanych

Ten specjalista przyjmuje wyłącznie pacjentów prywatnych. Możesz opłacić wizytę samodzielnie lub znaleźć innego specjalistę, który akceptuje Twoje ubezpieczenie.

6 opinii

Sprawdzamy wszystkie opinie. Moderujemy je zgodnie z naszymi zasadami, dowiedz się więcej o opiniach i sposobie obliczania gwiazdek na Dowiedz się więcej Dowiedz się więcej o opiniach

  • A

    Agnieszka

    Bardzo miła i rzetelna Pani Doktor,profesjonalna pomoc

     • G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne • Konsultacja psychologiczna dla dzieci i młodzieży  • 

  • I

    I.W.

    Pani Aleksandra to wspaniały psycholog z ogromnym sercem. Od pierwszej wizyty stworzyła w gabinecie atmosferę pełną zaufania i bezpieczeństwa, dzięki czemu dziecko poczuło się naprawdę wysłuchane i zrozumiane. Jej ogromna empatia, zaangażowanie i profesjonalizm pomogły nam przejść przez trudny czas. Jesteśmy ogromnie wdzięczni za okazaną pomoc i z czystym sumieniem polecamy Panią Aleksandrę.

     • G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne • Konsultacja psychologiczna dla dzieci i młodzieży  • 

  • D

    Dominika

    Super psycholog, mnóstwo empatii, duże zaangażowanie i przyjazna atmosfera na wizytach. Polecam

     • G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne • Inny  • 

  • A

    Ada Mordal

    Fantastyczna skuteczna specjalistka, traktuje poważnie problemy ludzkie, niebywałe zaangażowanie. Polecam

     • Centrum diagnozy, terapii i wsparcia psychologicznego " GRUPA EMITBERG" • coaching  • 

    Centrum diagnozy, terapii i wsparcia psychologicznego " GRUPA EMITBERG"

    Dziękujemy za opinie mam nadzieję do zobaczenia


  • B

    Bartosz

    Pani Aleksandra jest niezwykle empatyczną i wyrozumiałą osobą, a do drugiego człowieka podchodzi z ogromną życzliwością i zrozumieniem. Od dłuższego czasu pomaga mi w pracy nad problemami, które towarzyszyły mi przez wiele lat i z którymi wcześniej nie potrafili mi pomóc inni psychologowie. Potrafi słuchać, trafnie zauważa rzeczy, których sam wcześniej nie dostrzegałem, a jednocześnie daje poczucie bezpieczeństwa i przestrzeń do pracy we własnym tempie.
    Jestem bardzo wdzięczny za dotychczasową pomoc i zaangażowanie. Zdecydowanie mogę powiedzieć, że Pani Aleksandra jest jednym z najlepszych psychologów, z jakimi miałem okazję pracować. Z pełnym przekonaniem mogę ją polecić każdemu, kto szuka kompetentnej, empatycznej i naprawdę zaangażowanej osoby.

     • G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne • Inny  • 

  • M

    Maja

    Bardzo podobał mi się sposób w jaki Pani Aleksandra przeprowadzia konsultację. Rzeczowo i skutecznie, ale przede wszystkim w przyjaznej, ludzkiej, ciepłej i pełnej zrozumienia atmosferze. Zdecydowanie polecam kontakt z Panią Aleksandrą każdemu, kto potrzebuje odnaleźć siebie, swoją drogę lub spojrzeć na rzeczywistość z innego punktu widzenia.

     • G-Home Centrum Psychologiczno-Medyczne • Konsultacja psychologiczna  • 

Wystąpił błąd, spróbuj jeszcze raz

Odpowiedzi na pytania

13 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów na ZnanyLekarz.pl

Dzień dobry. Mam taki problem... Od dłuższego czasu jak mój chłopak spotyka się z kolegami zalewa mn

Dzień dobry. Mam taki problem... Od dłuższego czasu jak mój chłopak spotyka się z kolegami zalewa mnie ogromna fala zazdrości. Wpadam w panikę, złość, robię mu wyrzuty sumienia czy płacze. Po prostu odczuwam ogromną zazdrość. Nie boję się o to że mnie zdradzi, bo mu ufam. Tylko wydaje mi się, że jest to spowodowane tym że okazuje wtedy atencję innym osobom a nie mi...
Bardzo mnie to męczy i nie wiem co robić. Z góry dziękuję za odpowiedź

ODPOWIEDŹ LEKARZA:

mgr Aleksandra Szatkowska

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, może być bardzo trudne i bolesne, szczególnie kiedy każda próba zbliżenia kończy się krótkim „tak”, „nie” albo „nie wiem”. U 15-latki część dystansu wobec rodziców może być związana z dojrzewaniem i potrzebą większej prywatności, ale częsty smutek, zamykanie się w pokoju i wyraźne unikanie kontaktu warto potraktować uważnie.
Najważniejsze jest, aby nie próbować „wydobyć” rozmowy za wszelką cenę. Im więcej pytań typu „co się stało?”, „dlaczego nic nie mówisz?”, „powiedz mi wreszcie”, tym bardziej nastolatka może czuć presję i jeszcze mocniej się zamykać. Lepiej dać jej komunikat, że Pani widzi, że coś może być trudne, ale nie będzie jej zmuszać do rozmowy.
Może Pani powiedzieć spokojnie coś w rodzaju:
„Widzę, że ostatnio częściej jesteś smutna i dużo czasu spędzasz sama. Martwię się o Ciebie. Nie musisz teraz ze mną rozmawiać, ale chcę, żebyś wiedziała, że jestem obok i możesz do mnie przyjść, kiedy będziesz gotowa.”
Ważne jest też, żeby kontakt z córką nie ograniczał się tylko do pytań o jej samopoczucie. Czasem łatwiej odbudować bliskość przez zwykłe bycie razem: wspólny spacer, zakupy, gotowanie, oglądanie filmu, jazdę samochodem. Nastolatkom często łatwiej powiedzieć coś ważnego „przy okazji” niż podczas rozmowy twarzą w twarz pod hasłem „musimy porozmawiać”.
Proszę też spróbować nie interpretować jej wycofania jako odrzucenia Pani jako mamy. Nastolatka może bardzo potrzebować rodzica i jednocześnie nie umieć albo nie chcieć mówić o tym, co przeżywa. Może też sama nie rozumieć swoich emocji.
Warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy:
- czy zmienił się jej sen lub apetyt;
- czy straciła zainteresowanie rzeczami, które wcześniej lubiła;
- czy wycofuje się również z kontaktu z rówieśnikami;
- czy pogorszyło się funkcjonowanie w szkole;
- czy często płacze, jest drażliwa lub mówi o beznadziei;
- czy pojawiają się wypowiedzi o braku sensu życia albo samookaleczenia.
Jeżeli smutek i wycofanie utrzymują się przez dłuższy czas albo Pani intuicja mówi, że córka funkcjonuje wyraźnie inaczej niż wcześniej, warto zaproponować konsultację z psychologiem dzieci i młodzieży. Można powiedzieć jej: „Nie musisz wszystkiego mówić mnie. Jeżeli łatwiej byłoby Ci porozmawiać z kimś neutralnym, możemy znaleźć taką osobę.”
Jeśli córka na początku nie będzie chciała iść, Pani sama może skonsultować się z psychologiem jako rodzic. Taka konsultacja może pomóc Pani lepiej rozumieć jej zachowanie i dobrać sposób reagowania.
Najważniejsza rada: mniej nacisku, więcej spokojnej obecności. Czasem droga do rozmowy zaczyna się nie od pytań, lecz od doświadczenia przez dziecko: „mama jest obok, nie ocenia mnie i nie zmusza — mogę do niej wrócić, kiedy będę gotowa”.


Czy małymi krokami można wyjść z bycia niedorozwiniętym 21 latkiem? Wróciłem ostatnio na terapię i c

Czy małymi krokami można wyjść z bycia niedorozwiniętym 21 latkiem? Wróciłem ostatnio na terapię i chciałbym małymi krokami wrócić do bycia zwykłym jako mały chłopiec, gdy w 7-8 klasie byłem zwyczajnym chłopakiem. Od drugiej klasy liceum wybrałem formę "oszukania systemu" i nieuczęszczania na zajęcia, a poza tym nie robieniu praktycznie niczego w domu poza pustym gapieniem się w ekran. Moja mama ciągnęła mnie z klasy do klasy mimo beznadziejnej frekwencji, bycia myślami gdzie indziej. Czy jest szansa na powrót? Jestem na 2 roku studiów, nie wiem nawet o czym chciałbym pisać licencjat, uciekam od interakcji z rówieśnikami a jednocześnie bardzo mi ich brakuje. Ostatnio leżałem głównie w łóżku (jak zwykle). Wiem, że to złe, głupie i nie przystoi komuś w moim wieku. Pytanie tylko czy można wyjść z tego marazmu.

ODPOWIEDŹ LEKARZA:

mgr Aleksandra Szatkowska

Dzień dobry. Tak — z takiego marazmu można wychodzić małymi krokami, a 21 lat absolutnie nie jest momentem, w którym „jest już za późno”. To, co Pan opisuje, nie brzmi jak „bycie niedorozwiniętym”, tylko jak wieloletni wzorzec wycofania, unikania i bardzo małej aktywności, który z czasem zaczął organizować Panu życie.
Ważne jest też to, że Pan widzi problem, wrócił na terapię i tęskni za relacjami oraz bardziej aktywnym życiem. To oznacza, że potrzeba zmiany nadal w Panu jest. Nie trzeba jednak próbować „wrócić do chłopca z 7–8 klasy”. Tamtego etapu życia nie da się odtworzyć, ale można zbudować dorosłą wersję siebie, która znowu będzie ciekawa ludzi, świata i własnej przyszłości.
Przy takim funkcjonowaniu najczęściej nieskuteczne jest postanowienie: „od jutra zmienię całe życie”. Lepiej potraktować aktywność jak mięsień, który długo nie był używany. Na początku celem może być naprawdę niewiele:
- codziennie wstać z łóżka o ustalonej godzinie, nawet jeśli nie ma ważnego powodu;
- wyjść choć na 15–20 minut z domu;
- wykonać jedno konkretne zadanie związane ze studiami;
- raz lub dwa razy w tygodniu podjąć niewielką interakcję z innymi ludźmi zamiast czekać, aż pojawi się ochota;
- ograniczyć bezcelowe korzystanie z ekranu w konkretnych godzinach, zamiast próbować całkowicie z niego zrezygnować.
Nie musi Pan najpierw poczuć motywacji, żeby zacząć działać. Bardzo często jest odwrotnie: najpierw pojawia się niewielkie działanie, a dopiero później wracają energia, zainteresowanie i poczucie sprawczości.
Niepokoi mnie natomiast informacja, że ostatnio głównie Pan leży w łóżku. Warto powiedzieć terapeucie dokładnie to samo, co napisał Pan tutaj. Dobrze byłoby wspólnie sprawdzić, czy za wycofaniem nie stoją również objawy depresyjne, silny lęk, trudności z koncentracją lub inne problemy wymagające dodatkowej konsultacji. Jeśli coraz trudniej jest Panu wstawać, chodzić na studia, dbać o podstawowe potrzeby albo funkcjonowanie wyraźnie się pogarsza, warto rozważyć także konsultację psychiatryczną.
I jeszcze jedna rzecz: brak pomysłu na licencjat na drugim roku studiów nie świadczy o niedojrzałości. Znacznie ważniejsze jest teraz odzyskanie regularności, kontaktu z ludźmi i poczucia, że może Pan wpływać na własne życie. Temat pracy i dalszy kierunek bardzo często stają się jaśniejsze dopiero wtedy, gdy człowiek zaczyna ponownie uczestniczyć w życiu zamiast obserwować je z łóżka.
Powrót na terapię był więc bardzo dobrym krokiem. Celem nie powinno być stanie się „normalnym jak kiedyś”, tylko stopniowe odzyskiwanie sprawczości i budowanie życia, w którym jest więcej rzeczy wybranych przez Pana, a mniej wynikających z unikania.

Zapraszam do kontaktu online


Zobacz wszystkie odpowiedzi

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.

Najczęściej zadawane pytania