Zwracam się do Państwa z duża prośba może , ktoś z Was specjalistów miał podobnego pacjenta lub wie

Dzień dobry, sytuacje, które nas zaskakują, zwłaszcza tak trudne, jak atak napastnika, mogą powodować w nas reakcję takiego "zamrożenia", o jakim Pan pisze. Zwłaszcza jeśli mamy w sobie wrażliwość, empatię i czujemy, czym jest idea walki fair play (która jest pewnie Panu bliska, skoro trenował Pan kilka lat).

Rozumiem Pana chęć przygotowania siebie do sytuacji, w której będzie Pan chciał bronić słabszych, choć mam nadzieję, że taka sytuacja nie wystąpi i szczerze Panu tego życzę, bo uwolniona agresja fizyczna może wymknąć się spod kontroli i mieć dramatyczne konsekwencje (zwłaszcza jeśli ćwiczył Pan sztuki walki).

Pana dyskomfort po tej sytuacji "zamrożenia" jest w pełni zrozumiały. Wiele osób boryka się np. z takimi snami, a doświadczenie tego w realnym życiu jest trudne.

Przygotowanie siebie na wszelkie takie zaskakujące a dramatyczne sytuacje stresowe myślę, że nie jest w pełni możliwe. Niestety zgadzam się z tezą, że "tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono". Nie jest to jednak powód, aby nie próbować poznać siebie i pracować nad lepszym panowaniem nad swoimi emocjami w sytuacjach stresowych.

To na co warto zwrócić uwagę to:
- przepracowanie sytuacji, która miała miejsce - uwolnienie od negatywnych emocji wobec siebie (jeśli ma Pan je w sobie)
- być może skorzystanie z metod narracyjnych (wspólnie z terapeutą) - opowiadanie tej sytuacji, tak, aby ją zintegrować z Pana doświadczeniem, a nie traktować jako coś, co chce Pan wyprzeć/ zapomnieć
- następnie być może skorzystanie z metod czystej ekspozycji (wspólnie z terapeutą poznawczo - behawioralnym), która pomoże Panu wyobrazić sobie podobne sytuacje i zaplanować swoje zachowanie (nie mówię o bójce, ale o reakcji na zagrażającą sytuację)
- warto też być może poznać techniki oddechowe pomagające opanować ataki paniki - terapeuta poznawczo behawioralny na pewno je Panu pokaże. Przydają się również wtedy jeśli zagraża nam realna sytuacja, a my tracimy kontrolę nad własnym ciałem.
- być może dobrym rozwiązaniem dla Pana będzie również zapisanie się na treningi sztuk walki i wybranie szkoły z odpowiedzialnym Sensei, który również, być może nakieruje Pana na ciekawe sposoby radzenia sobie w takich sytuacjach.

Wysyłam serdeczności dla Pana i Pana najbliższych :).

Dzień dobry, takie sytuacje są wyzwaniem dla nas ponieważ przykladowo agresywna, ale obronna odpowiedź może kojarzyć się z zarzutami o przekroczenie obrony koniecznej. Inaczej mówiąc nasza "zwierzęca natura" została ucywilizowana i nie może się bezpiecznie realizować. Piszę o tym z uwagi na to, że wspomina Pan, że leczy się na depresję, którą można w uproszczeniu rozumieć jako wycofanie złości i skierowanie jej do siebie zamiast na zewnątrz. Nie wiem, jak leczy depresję, czy jest to farmakoterapia czy psychoterapia, czy obie naraz. Może potrzebuje Pan bardziej zająć się swoją złością pod kontem konfrontacji w ogóle. Przykladowo, jak reaguje Pan w sytuacjach, gdy coś się Panu nie podoba, albo jest niezgodne z Pana systemem wartości. Czy wchodzi Pan w takie konfrontacje? Możliwe, że praca w tym zakresie pomoże Panu w przyszłości reagować w trudnych dla Pana sytuacjach w inny sposób.
Jeśli chodzi o częstotliwość tego rodzaju problemów są one dość powszechne i w psychoterapii często się tym zajmujemy.
Pozdrawiam, Beata Szulik Bomba

Dzień dobry, dwie rzeczy, które mi się wyświetliły czytając Pana opis sytuacji. Obydwie w mojej ocenie są do przyjrzenia się w terapii. Lęk oznacza prawdopodobnie, że uruchomiła się w Panu blokada emocjonalna. Co za tym lękiem i blokadą stoi tego nie znając Pana nie jestem w stanie powiedzieć. Zwykle są to pewnego rodzaju przekonania, a wraz z nimi nieuświadomione emocje i czucia. Druga sprawa jest związana z autonomicznym układem nerwowym, który jest odpowiedzialny za reakcje obronne. Układ nerwowy działa poza rozumem i wolą. Nie jesteśmy więc w stanie z poziomu umysłu decydować jak zareaguje nasz układ nerwowy w danej sytuacji. Co oczywiście w wielu sytuacjach i u wielu osób budzi np. wstyd, poczucie winy, samooskarżenie, krytykę, itd. Nie jest to konstruktywne podejście do siebie ponieważ jak zareaguje nasz układ nerwowy nie do końca jest do przewidzenia. Wielu sportowców ma w tej kwestii podobny kłopot np. w sportach walki i potrzebują w związku z tym wsparcia psychologicznego. Jest to jednak zaproszenie do tego żeby zacząć pracować z własnym układem nerwowym np. poprzez metodę Somatic Expeeriencing czy świadome techniki oddechowe. Dzięki temu możemy m.in. zaprzyjaźnić się z naszym układem nerwowym, zbudować z nim świadomą relację, zwiększyć jego elastyczność oraz pojemność czyli tzw. rezyliencje i nauczyć się z nim grać w jednej drużynie. W konsekwencji tej pracy można dojść do miejsca, w którym jest już możliwe swobodne decydowanie w jaki sposób zareaguje w danym momencie. Wymaga to jednak cierpliwej pracy na poziomie układu nerwowego - ciało, na poziomie emocjonalnym - emocje oraz umysłu - przekonania. Pozdrawiam, Krzysztof Pawłuszko