Od ponad 2 lat nie potrafię poradzić sobie ze stanami przygnębienia, smutku, bezsilności i apatii, k

Od ponad 2 lat nie potrafię poradzić sobie ze stanami przygnębienia, smutku, bezsilności i apatii, które zdarzają się często i trwają coraz dłużej. Mam 19 lat i jestem gejem. Zaakceptowalem swoją orientację, ale wciąż nie potrafię i nie chce komunikować o tym ludziom z mojego otoczenia. Zdaje sobie sprawę że samotność ma bardzo zły wpływ na mój stan, ale jednocześnie nie potrafię i jakby nie chce tego zmienić. Przez większość czasu czuje się bezsilny, posiadam pewne ambicje, które staram się realizować, ale w rzeczywistości wykonanie nawet prostej czynności to walka z samym sobą, aby zacząć i zrobić pierwszy krok. Nie widzę sensu swoich działań, wątpię czy cokolwiek kiedyś osiągnę. Bardzo często myślę o śmierci, ale jednocześnie nie mogę nazwać tego myślami samobujczymi. Zdążą się że o swój stan obwiniam osoby z bliskiego otoczenia i szukam po ich stronie potencjalnej krzywdy, którą mogli mi wyrządzić, by następnego dnia mieć wyrzuty sumienia i czuje się wobec tych osób niewdzieczny, i to też mnie dobija. Czy stan w którym się znajduję moze być formą depresji? Czy powinienem rozważyć konsultację z psychiatrą ?