Wtam serdecznie... Na początku mała wzmianka do notorycznych uwag na portalu... moja prośba dotyczy

Dzien dobry. Ja sie w swojej pracy posluguje pojeciami przeciwprzeniesienie zgodne lub komplementarne. Tego okreslenia "negatywne" nie znam, ale zakladam, ze np. ja jako "pomagajacy" moge czasami odczuwac tak samo jak Klient/Klientka uczucia, ktore mozna okreslic jako negatywne. Uwazam jednak, ze uczuc nie powinno sie w relacji terapeutycznej oceniac i wartosciowac, wiec to moze byc bardzo subiektywne, ze ktos odczuwa np. zlosc i okreslac moze ten stan jako negatywne emocje. Czasami, nawet zlosc, moze nam sie przydawac i, gdy jest konstruktywnie rozladowywana, moze nam sluzyc kreatywnie w zyciu. W kontekscie przeciwprzeniesienia komplementarngo, to moze u mnie jako "pomagajacego" pojawiac sie cos zupelnie przeciwnego niz u Klienta/Klientki. np. on/ona opowiada o czyms szczegolnie istotnym i robi to z pasja i zaangazowaniem, a ja wtedy moge doswiadczac czegos calkiem przeciwnego. Znudzenia, poczucia straty czasu, etc. Przeciwprzeniesienie jest bardzo wazne dla "pomagajacych", bo pozwala nam tu i teraz sprawdzic co sie dzieje, przede wszystkim z nami, w drugiej kolejnosci, jesli u "pomagajacego" tzw. "Ja doswiadczajace" jest wyraznie oddzielone od "Ja obserwujacego" (warunek utrzymywania tzw. neutralnosci psychoterapeuty) to wtedy moze sluzyc jako bezposrednie miejsce, gdzie wspolnie obie osoby moga sie "spotkac" i razem isc dalej (oczywiscie najpierw Klient, w drugim kroku, zawsze lekko spozniony, "pomagajacy"). Jesli terapeuta nie ma dobrego kontaktu i nie potrafi oddzielac wplywu wlasnych historii na to czego doswiadcza w gabinecie z Klientem/Klientka to MUSI kontynuowac prace wlasna (indywidualna) ze swoim terapeuta, aby ten kawalek przepracowac. W tym fragmencie historii superwizor nie dopuszcza lub mocno rekomenduje terapeucie poglebienie swojego doswiadczenia, by w takich przypadkach nie wnosic nic ze swojej historii do relacji z Klientem/Klientka. Mysle, ze troche przyblizylem Panu, przynajmniej moj prosty sposob patrzenia na przeciwprzeniesienie. Prosze zobaczyc jak sie Panu to czyta i co Pan wtedy czuje.... to jest wlasnie Pana przeciwprzeniesienie czyli reakcja na mnie.

Dzień Dobry, zachęcam do kontaktu ze specjalistą, aby omówić ten temat szerzej podczas wizyty. Pozdrawiam serdecznie

Przeciwprzeniesienie – definicja i negatywny wpływ na pacjenta
Przeciwprzeniesienie to zjawisko, które w psychoterapii odnosi się do reakcji terapeuty na pacjenta. W wyniku interakcji z pacjentem terapeuta może odczuwać emocje, które są wynikiem jego własnych, nieświadomych, osobistych doświadczeń. Te emocje mogą być związane z przeszłymi doświadczeniami terapeuty, które nie mają związku z pacjentem, ale są wywołane przez jego zachowanie, wygląd lub sposób komunikacji.

Przeciwprzeniesienie może przyjąć różne formy, takie jak:

Reakcje emocjonalne terapeuty, które mogą być pozytywne lub negatywne.
Zachowania w terapii, które są wynikiem tych emocji (np. faworyzowanie pacjenta, nadmierne współczucie, wycofanie się, unikanie).
Negatywne przeciwprzeniesienie
Negatywne przeciwprzeniesienie może występować, gdy terapeuta zaczyna odczuwać niechęć, złość, czy frustrację wobec pacjenta. Może to wpływać na przebieg terapii, zwłaszcza jeśli terapeuta nie jest świadomy swoich emocji i nie potrafi ich zrozumieć. W efekcie może to prowadzić do:
Wzmacniania oporu pacjenta: Negatywne emocje terapeuty mogą wzmocnić opór pacjenta, ponieważ pacjent może odbierać to jako odrzucenie lub brak zrozumienia, co może powodować, że stanie się bardziej zamknięty lub niechętny do współpracy.
Utrudnienia procesu leczenia: Jeśli terapeuta nie radzi sobie z przeciwprzeniesieniem, może to prowadzić do zniekształcenia postrzegania pacjenta, co wpłynie na jakość terapii. Pacjent może poczuć, że terapeuta go nie rozumie lub nie akceptuje, co może prowadzić do pogłębienia trudności emocjonalnych.

Wpływ negatywnego przeciwprzeniesienia na pacjenta
Negatywne przeciwprzeniesienie może mieć różnorodny wpływ na pacjenta:

Poczucie niezrozumienia: Pacjent może poczuć się niezrozumiany i odrzucony przez terapeutę. To może pogłębić poczucie izolacji i lęku, a także wpłynąć na obniżenie motywacji do pracy nad sobą.
Wzrost mechanizmów obronnych: Pacjent może uruchomić mechanizmy obronne, takie jak zaprzeczanie, wycofywanie się, czy projekcja (przenoszenie własnych emocji na terapeutę), co utrudni pracę terapeutyczną.
Zaburzenie zaufania: Przeciwprzeniesienie, zwłaszcza jeśli nie jest świadome, może prowadzić do naruszenia zaufania między pacjentem a terapeutą. Zaufanie jest fundamentem terapii, dlatego jego brak może skutkować zakończeniem współpracy.

Jakie mechanizmy mogą wyjaśniać tego typu zjawiska?
Negatywne przeciwprzeniesienie może wynikać z różnych mechanizmów, takich jak:
Przenoszenie własnych nierozwiązanych konfliktów terapeuty na pacjenta: Terapeuta może nieświadomie projektować swoje własne lęki, frustracje, czy nieprzepracowane emocje na pacjenta.
Zewnętrzne czynniki osobiste terapeuty: Problemy osobiste terapeuty, takie jak stres, wypalenie zawodowe, czy problemy emocjonalne, mogą również wpływać na sposób, w jaki odbiera pacjenta i prowadzi terapię.

Czy o taką odpowiedź chodziło?