Wszyscy mówią że mam obsesję na punkcie samobadania się. Jak nie piersi to węzły chłonne, dotykam ug

Dzień dobry, objawy, które pani opisuję muszą być bardzo uciążliwe. Zachęcam do kontaktu z psychoterapeuta. Pomoże pani zrozumieć dlaczego tak się pani zachowuje i jak może pani sobie radzić w pomocny, racjonalny i zdrowy sposób z lękiem przed zachorowaniem. Polecam terapię opartą o wiedzę naukową, której skuteczność jest potwierdzona w badaniach naukowych czyli terapię poznawczo-behawioralną

Dzień dobry. Z opisu wynika że bardzo martwi się Pani stanem swego zdrowia. Jeśli wszystkie badania są w normie to możliwe, że lęki których Pani doświadcza wynikają z jakichś wewnętrznych przeżyć, emocji, wcześniejszych doświadczeń. Widzę że przeżywanie trudności są dokuczliwe i Panią niepokoją. Dobrze byłoby gdyby Pani zgłosiła się na konsultacje do lekarza psychiatry i psychoterapeuty by lepiej przyjrzeć się Pani dolegliwościom. Gdy nie ma potwierdzeń medycznych Pani obaw należy przyjrzeć się z czego one wynikają, a pomaga w tym psychoterapia. Zapraszam na wizytę. Pozdrawiam Justyna Pojawa-Sidorowicz

Dzień dobry, proszę zgłosić się na wizytę konsultacyjną do psychoterapeuty i psychiatry. Problem o którym Pani pisze, będzie łatwiej pokonać we współpracy ze specjalistami. Pani zachowanie i przeżywanie warto dokładniej zdiagnozować, by podjąć odpowiednią terapię (psychologiczną lub/i farmakologiczną).
Pozdrawiam. Katarzyna Zalewska

Dzień dobry. Opisane przez Panią objawy mogą być niepokojące, ponieważ przeszkadzają Pani w normalnym funkcjonowaniu. Dobrym rozwiązaniem byłaby wizyta u psychoterapeuty, aby mogła Pani zrozumieć skąd bierze się ten lęk i ciągła obawa o stan zdrowia. Jeśli będzie potrzeba, to być może psychoterapeuta przekieruje Panią również do psychiatry. Im szybciej skorzysta Pani z pomocy specjalisty, tym szybciej Pani życie powróci do normy.
Pozdrawiam

Witam Panią
Z uwagą przeczytałam Pani list. Z trgo co Pani opisuje wynika, że najprawdopodobniej mamy tu do czynienia z nasilonym lękiem o zdrowie niegdyś zwanym hipochondrią. To co Pani robi uspokaja Panią na chwile ale w efakcie końcowym nasila Pani lęk o zdrowie. Ta kontrola, samobadanie oi upewnianie się są dla Pani niekorzystne. Proszę rizważyć konsultacje u psychoterapety behawioralno-poznawczego. Takie zaburzenie poddaje die leczeniu. Samo nie minie a może ewoluować. Życzę trafnych decyzji
Pozdrawiam ciepło

Z tego co Pani pisze, Pani stan zdrowia jest dla Pani bardzo istotny. Ponieważ tak jest, proponuję, by wyznaczyła sobie Pani określony czas w ciągu dnia na szczegółowe badanie siebie. Może to być np. 15 min dziennie na objawy, ale niech to będzie tylko te przykładowe 15 minut. Resztę czasu, proszę odpuszczać. Będzie Pani wiedziała, że już Pani to zrobiła, więc nie ma sensu robić tego ponownie w ciągu trwania dnia. Rozumiem, że napięcie bywa duże i po badaniu na krótki czas Pani się uspokaja, ale tak funkcjonują tego typu objawy: pojawiają się, pojawia się wraz z nimi napięcie, a po zrobieniu czynności „uspokajającej” napięcie na krótko mija, a potem objawia się ponownie. Mimo tego, że w ciągu dnia napięcie może rosnąć, to jeśli Pani nauczy się je wytrzymywać i przetrzynywać, z czasem będzie malało. Aktualnie Pani funkcjonowanie przypomina sinusoidę wzrostu napięcia i automatycznego obniżenia po „zbadaniu się” . Gdy będzie Pani rzadziej się sprawdzać, napięcie będzie spadało wolniej, ale jeśli będzie to Pani powtarzała (przetrzymywanie napięcia), w końcu powinno minąć na dobre. Przypuszczam, że dojdzie do tego, że nawet przestanie widzieć Pani sens w codziennym 15 minutowym badaniu. Jest to nieprzyjemny proces odczulania, zwany terapią ekspozycyjną, w której „eksponuje” się Pani do nieprzyjemnych odczuć związanych z napięciem, jednak jest to dobra metoda, by uwolnić się od objawów. Może Pani też zastanowić się skąd u Pani taki objaw, w którym momencie życia się pojawił, po co on jest? Przed czym Panią metaforycznie chroni? Jak wyglądają Pani relacje z bliskimi i jakie lęki pojawiały się w Pani rodzinie pochodzenia? Być może jak poszuka Pani odpowiedzi, zrozumie Pani dlaczego ma Pani taki objaw i łatwiej będzie Pani z niego zrezygnować? Proszę poszukać w sobie zasobów. Co Pani robi najlepiej, co Pani przeżła, co dało Pani siłę i wiarę w siebie, jakie ma Pani wartości, jakie Pani ma kontakty z innymi, czym Pani się interesuje, w co mogłaby Pani włożyć energię, co mogłoby zastępować badanie się? Życzę zdrowia, pozdrawiam Panią serdecznie i w celu monitorowania swoich postępów, zapraszam na terapię. :)

Zapraszam na wizytę. Pani zachowania mogà mieć podłoże psychiczne. Terapia skoncentrowana na rozwiazaniach może pomòc w Pani problemie.

Opisane przez Panią objawy muszą być dla Pani męczące. Zastanawiające jest dlaczego tak bardzo skupia się Pani na ciele. To tak jakby nie mogła się Pani skupić na swoich emocjach, a w zamian skupia się Pani na objawach ,,z ciała".
Uważam, że niezbędna jest konsultacja z psychologiem.
Pozdrawiam serdecznie.

Witam
Dobrze, że szuka Pani pomocy, ponieważ nie zawsze można rozwiązać swoje problemy w pojedynkę. Rozumiem, że Pani zachowania związane są z dużym lękiem przed chorobą, który powoduje silny dyskomfort psychiczny. Proszę udać się do psychologa, psychoterapeuty, który dokładnie razem z Panią przyjrzy się objawom i zaoferuje odpowiednią pomoc. Pozdrawiam

Zachowania, o których Pani pisze, a które niepokoją Panią i otoczenie, są OBJAWAMI lęku. Lęk ma różne oblicza, od niepokoju przez panikę do przerażenia a potem fobii. LĘK zabiera dużo energii, wyczerpuje, ogranicza życie. Zachowania (sprawdzanie ciała) na moment obniżają lęk ale to nie rozwiązuje problemu. Będąc w lęku nie poradzi sobie Pani z lękiem. Potrzebna jest rozmowa, która przybliży nas do odkrycia, na jakim podłożu "wyrósł" lęk i czym się on "karmi", czego dotyczy itd. Wszystkie objawy ze strony psychiki mają sens i znaczenie, są "po coś". Zapraszam na rozmowę.

Witam serdecznie, opisany przez Panią przypadek związany jest z objawami lękowymi, w związku z czym rozpoznać przyczynę zaistniałej sytuacji. Najważniejsze by zająć się tematem decydując się na psychoterapie, serdecznie pozdrawiam i serdecznie zapraszam

Dzień dobry,

to, co Pani opisuje, wygląda na bardzo silny lęk o zdrowie, który z czasem zaczął przeradzać się w przymusowe zachowania — częste samobadanie, kontrolowanie ciała, szukanie potwierdzenia, że wszystko jest w porządku. Choć takie działania chwilowo przynoszą ulgę, w dłuższej perspektywie utrwalają błędne koło lęku – ciało staje się coraz bardziej źródłem napięcia, a każdy drobiazg jest interpretowany jako możliwy objaw choroby.

Z perspektywy terapii poznawczo-behawioralnej to mechanizm lęku hipochondrycznego (zaburzenia lękowego związanego z obawą o zdrowie). W terapii pracuje się nad:

rozpoznaniem myśli typu „na pewno coś jest nie tak”,

zrozumieniem, jak zachowania kontrolne (badanie, dotykanie, sprawdzanie) chwilowo obniżają napięcie, ale potem nasilają lęk,

nauką technik zatrzymywania natrętnych impulsów i pracy z napięciem w ciele,

budowaniem poczucia bezpieczeństwa opartego nie na ciągłej kontroli, lecz na zaufaniu do własnego organizmu.

To, że Pani zauważa problem i szuka pomocy, jest bardzo ważnym krokiem. Warto rozważyć terapię poznawczo-behawioralną ukierunkowaną na zaburzenia lękowe i natrętne myśli – daje ona bardzo dobre efekty w tego typu trudnościach.

Nie jest Pani sama z tym doświadczeniem – wiele osób odzyskuje spokój i kontrolę po zrozumieniu mechanizmu działania lęku. To w pełni możliwe.

To, co opisujesz, brzmi jak bardzo silny lęk, który na chwilę uspokajasz poprzez sprawdzanie ciała, ale potem napięcie wraca jeszcze mocniejsze tworząc błędne koło. To, że widzisz problem i chcesz coś z nim zrobić, jest ważnym krokiem. Psychoterapia (szczególnie poznawczo-behawioralna) wykazuje przy wspomnianych objawach dużą skuteczność. Terapeuta uczy, jak przerwać ten cykl i regulować lęk bez samobadania. Dodatkowo warto skonsultować się z psychiatrą. Na teraz spróbuj małych kroków: odraczaj sprawdzanie choćby o kilka minut i w tym czasie skup się na spokojnym, wolnym oddechu. Pozdrawiam!

Dzień dobry, zalecam najpierw wizytę u lekarza psychiatry. Będzie to dla Pani ważny punkt w kontekście dalszego leczenia i radzenia sobie m.in. z opisywanym lękiem.