Witam, szukam pomocy dla syna. Ma 19 lat i jest bardzo niesamodzielny. Nie ma żadnych planów na przy

Witam. Myślę, że warto by było, aby syn skorzystał z wizyty, może najpierw u psychologa, który w razie konieczności skieruje go do psychiatry (jeśli stwierdzi symptomy depresji) lub do psychoterapeuty jeżeli np. problem dotyczy lęku społecznego, poczucia wartości. Pisze Pani także o śmierci biologicznej matki chłopca przed 11 laty, co również jest niezmiernie ważne. Nie wykluczone, że czas żałoby wciąż nie jest dla syna domknięty, ale przez internet nie można tego stwierdzić. Pisze Pani, że ma z nim tak dobry kontakt, więc proszę mu zaproponować wsparcie w podjęciu pierwszych kroków, jeżeli będzie go potrzebował, ale też dać mu prawo do własnej decyzji i przestrzeń do samodzielnego działania - jest już pełnoletni. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Proponuję by Pani skontaktowała się bezpośrednio z psychologiem lub psychoterapeutą. Konsultacja pozwoli postawić wstępną diagnozę i określić zarys ewentualnej terapii. Moją sugestią jest podjęcie przez Panią stałej współpracy z terapeutą w duchu "Terapii bez Vipa". Polega one na pracy członka lub członków rodziny osoby potrzebującej pomocy, w celu zmiany warunków domowych (środowiskowych) które sprzyjały rozwojowi i utrwaleniu zaburzenia. Takie podejście dobrze się sprawdza w przypadku, gdy problem dotyczy osób młodych. Przypuszczam,że zachowanie Pani syna jest formą protestu, manifestacją niezgody lub sposobem wyrażenia swojej bezradności na otaczające go warunki i panujące w rodzinie relacje. Pozdrawiam Rafał Dobolewski

Dzień dobry,

opisane przez Panią zachowania syna zdecydowanie warto potraktować jako sygnał do konsultacji ze specjalistą. To, co Pani obserwuje — wycofanie społeczne, brak motywacji, trudności szkolne, unikanie obowiązków, mała samodzielność, ograniczone zainteresowanie codziennym funkcjonowaniem, zaniedbywanie higieny, wybiórczość pokarmowa, trudność w planowaniu przyszłości oraz wyraźne funkcjonowanie „inaczej” w bezpiecznej anonimowej przestrzeni internetowej — wymaga spokojnej, profesjonalnej oceny.

Nie musi to oznaczać jednej konkretnej trudności, ponieważ podobne objawy mogą pojawiać się zarówno w przebiegu depresji, zaburzeń lękowych, przeciążenia emocjonalnego, następstw nieprzeżytej traumy, jak i trudności rozwojowych związanych z funkcjonowaniem społecznym czy emocjonalnym.

Bardzo istotne znaczenie ma również historia z dzieciństwa — obecność przy ciężkiej chorobie i śmierci mamy, przeżywanie tego w samotności oraz brak możliwości swobodnego mówienia o emocjach w tamtym czasie. Takie doświadczenia potrafią pozostawić ślad na wiele lat i ujawniać się szczególnie silnie w okresie dojrzewania oraz wchodzenia w dorosłość, kiedy pojawia się więcej wymagań i oczekiwań.

To, że syn w domu jest zamknięty, a w kontakcie internetowym potrafi być swobodny, roześmiany i otwarty, pokazuje, że potencjał kontaktu społecznego w nim jest, ale prawdopodobnie potrzebuje bezpiecznych warunków, by go uruchomić. Często oznacza to, że trudność nie polega na braku możliwości, lecz na wysokim napięciu, lęku, niskim poczuciu pewności siebie lub dużym wewnętrznym wycofaniu.

W tej sytuacji warto rozpocząć od konsultacji psychologicznej, najlepiej z psychologiem pracującym z młodzieżą i młodymi dorosłymi. Podczas kilku spotkań będzie można spokojnie ocenić, czy dominującym problemem jest obniżony nastrój, lęk, skutki dawnych doświadczeń traumatycznych, czy też inne trudności wymagające dalszej diagnozy.

Jeżeli pojawiają się także częste bóle głowy, brzucha, znaczne wycofanie, brak energii oraz trudności z codziennym funkcjonowaniem, czasem warto również rozważyć konsultację psychiatryczną, aby pełniej ocenić jego stan psychiczny i wykluczyć głębsze obniżenie nastroju.

Bardzo ważne jest to, co Pani napisała — że ma Pani z nim dobry kontakt i że syn zgodzi się na pomoc. To jest bardzo duży zasób, ponieważ młody człowiek dużo łatwiej podejmuje współpracę, kiedy czuje, że nie jest oceniany, lecz rozumiany.

Serdecznie zapraszam na konsultację online lub w gabinecie w celu spokojnego poznania trudności syna, omówienia jego funkcjonowania oraz ustalenia, jaka forma wsparcia będzie dla niego najbardziej odpowiednia.

Joanna Urbaniak