Witam serdecznie. Podejrzewam u siebie autyzm. Jest to zapisane, w genach naszej rodziny. Brat mojej

To możliwe. Opisałaś kilka cech, które mogą na to wskazywać, np.:

silna potrzeba porządku i rytuału (np. ustawianie figurek, porządek na biurku),

nadwrażliwość na bodźce (cisza do nauki, słuchanie czytanych słów),

zainteresowania kolekcjonerskie,

silne przywiązanie do poprawnej pisowni.

Ale to nie jest diagnoza – tylko specjalista (np. psychiatra, psycholog kliniczny) może rzetelnie stwierdzić, czy jesteś w spektrum autyzmu. U kobiet często objawy wyglądają inaczej niż u mężczyzn i bywają przez lata niezauważone – wiele kobiet trafia na diagnozę dopiero w dorosłości, często właśnie przez diagnozę dziecka.

Czy przeszłość wraca, czy to teraz?
Oba te doświadczenia – wspomnienia z dzieciństwa i Twoje obecne obserwacje – są ważne. Nasze dzieciństwo wpływa na to, jak teraz postrzegamy świat, ale to, co się dzieje teraz, również ma znaczenie. Możliwe, że emocje związane z diagnozą dziecka otworzyły drzwi do dawnych wspomnień i refleksji.

Czy to „paskudne”?
Nie, to nie jest paskudne. To, że coś Cię tak pochłonęło, że ciało zareagowało w sposób nieprzewidywalny, nie czyni Cię gorszą. Dzieci mają różne reakcje – to był intensywny moment zachwytu, skupienia i dumy. Można to widzieć jako wyraz głębokiej wrażliwości i potrzeby porządku, która jest częścią Twojej osobowości.

Czy dasz radę wychować swojego synka?
Tak, dasz radę. A Twoje pytanie świadczy, że bardzo Ci zależy. To najważniejsze. Rodzice, którzy się martwią, pytają i reflektują – to właśnie tacy, którzy mają szansę wychować dziecko z miłością i empatią.

Możesz mieć swoje trudności – jak każdy. Ale to nie wyklucza dobrego rodzicielstwa. Wręcz przeciwnie: Twoja uważność, Twoje doświadczenia i Twoje pytania są ogromną wartością. Jeśli w przyszłości uznasz, że potrzebujesz wsparcia (np. psychologa, terapeuty, grupy wsparcia), to będzie oznaczać siłę, a nie słabość.

Jeśli chcesz, mogę pomóc Ci przygotować się na rozmowę z psychologiem, poszukać informacji o diagnozie dorosłych, albo pomóc wyrazić to, co czujesz, w formie listu czy dziennika.

Nie jesteś sama. Piszesz mądrze i z serca. To bardzo wiele znaczy.

Szanowna Pani,
Pani obserwacje i doświadczenia mogą wskazywać na neuroatypowość, a konkretnie na możliwe współwystępowanie cech autyzmu (ASD) oraz ADHD, co określane jest jako AuDHD (Milton i Timimi, 2016). AuDHD to złożony zespół cech, który łączy trudności w komunikacji, sensoryczne wrażliwości, potrzebę porządku i rytuałów, z jednoczesnymi wyzwaniami w zakresie uwagi i impulsów. Diagnoza różnicowa jest tu szczególnie ważna, ponieważ objawy tych zaburzeń mogą się nakładać i wpływać na codzienne funkcjonowanie w różnych wymiarach (Kreiser i White, 2014).

Zrozumienie swojej neuroatypowości pozwala lepiej dostosować strategie radzenia sobie z trudnościami oraz poprawić jakość życia. W Pani przypadku wskazane jest przeprowadzenie profesjonalnej diagnozy, która pomoże potwierdzić obecność cech autyzmu i ADHD oraz wykluczyć inne możliwe przyczyny trudności.

Wielu dorosłych z AuDHD odnosi duże korzyści ze specjalistycznych spotkań terapeutycznych i grup wsparcia dla osób z neuroatypowością. Terapie te pomagają rozwijać umiejętności społeczne, radzenie sobie ze stresem i wymaganiami otoczenia oraz wzmacniają poczucie własnej wartości (Roux i in., 2015).

Pani obawy dotyczące wychowania dziecka są naturalne, jednak wiele osób z autyzmem prowadzi szczęśliwe i świadome rodzicielstwo. Wsparcie psychologiczne i terapeutyczne może pomóc w budowaniu zdrowych relacji rodzinnych oraz w adaptacji do wyzwań rodzicielstwa neuroatypowego.

Zachęcam do poszukiwania pomocy u specjalistów zajmujących się diagnostyką i terapią ASD i ADHD, którzy posiadają doświadczenie w pracy z osobami dorosłymi oraz rodzinami.
Zapraszam do kontaktu

Witam serdecznie. Rozumiem, że okres oczekiwania na dziecko i jego przyjście na świat wywołuje w Pani wiele refleksji i wspomnień z przeszłości. To naturalne, że zaczynamy wtedy patrzeć na siebie przez pryzmat tego, co przekażemy naszemu dziecku.
Cechy, które Pani opisuje - potrzeba ciszy do nauki, porządku, fascynacja układaniem przedmiotów, dbałość o poprawną pisownię - to rzeczywiście mogą być sygnały neurotypowości, ale to nie znaczy, że stanowią jakąkolwiek przeszkodę w macierzyństwie. Wręcz przeciwnie.
To, że rozumie Pani te wzorce u siebie, to ogromna przewaga. Będzie Pani mogła lepiej zrozumieć potrzeby swojego dziecka, jeśli rzeczywiście będzie miało podobną neurobiologię. Wie Pani, jak ważna jest rutyna, spokój, przewidywalność - to wszystko są narzędzia, które pomogą w wychowaniu.
Pani dbałość o szczegóły, systematyczność, potrzeba porządku - to mogą być mocnymi stronami w rodzicielstwie. Dzieci, szczególnie te z autyzmem, bardzo potrzebują stabilnych, przewidywalnych opiekunów.
To, że ma Pani świadomość swojego funkcjonowania i że potrafi o tym mówić, pokazuje dojrzałość emocjonalną. Wiele osób neurotypowych nie ma tej świadomości swoich potrzeb i mechanizmów.
Czy rozważała Pani diagnostykę u specjalisty? Nie po to, żeby się “załatwiać”, ale żeby lepiej siebie poznać i mieć więcej narzędzi do wspierania siebie i dziecka.
Absolutnie da Pani radę wychować syna. Miłość, cierpliwość i samoświadomość, które Pani wykazuje, to najważniejsze składniki dobrego rodzicielstwa.​​​​​​​​​​​​​​​​

Rozumiem, że pojawiają się u Pani obawy o przyszłość – to bardzo naturalne, zwłaszcza kiedy w grę wchodzi własne dziecko. To, że Pani się tym martwi, pokazuje, jak bardzo jest on dla Pani ważny. Wiele osób w podobnej sytuacji doświadcza podobnych rozterek, dlatego nie jest Pani w tym osamotniona. Chciałabym podkreślić, że sam fakt, iż Pani zadaje to pytanie i szuka pomocy, świadczy o Pani trosce i zaangażowaniu – to bardzo ważne zasoby, które ma Pani już teraz. Każdy rodzic napotyka trudności, ale to nie oznacza, że nie da sobie rady. Jeśli czuje Pani potrzebę rozmowy i wsparcia w uporządkowaniu swoich myśli oraz emocji, zapraszam serdecznie na konsultację. W bezpiecznej przestrzeni mogłybyśmy przyjrzeć się Pani obawom i poszukać sposobów, by mogła Pani czuć się pewniej w swojej roli.