Witam Państwa, mam pytanie - dlaczego sama psychodukacja i świadomość problemów psychiatrycznych (g

Proszę zapisać się na Akademie Medyczną i po latach studiów uzyska Pani/Pan odpowiedź na te pytania.

Witam. Pozwolę sobie nie zgodzić się z Kolegą specjalistą. Nie sądzę, żeby lata spędzone na Akademii Medycznej dały odpowiedź na te pytania. Taka odpowiedź jest paternalizująca. Przykro mi to stwierdzić.
A co do meritum: miło słyszeć.
Proszę sprawdzić czy Pani twierdzenia obejmują też obszar psychoanalizy lacanowskiej?
Pozdrawiam!

Pytanie to dotyczy natury ludzkiej i jest pytaniem filozoficznym, egzystencjalnym. Można je sprowadzić do twierdzenia Owidiusza: "widzę i pochwalam to, co lepsze, lecz wybieram gorsze". Zagadnieniem tym zajmowało się wielu filozofów począwszy od Sokratesa, Platona, Arystotelesa aż do nowożytnych (np. Spinoza). Pogląd filozoficzny określany intelektualizmem etycznym to postawa, zgodnie z którą nie jest możliwe, żeby człowiek wiedział co jest dobre, a postępował źle. Czy rzeczywiście tak jest? Można się zastanawiać dlaczego osoby wiedzące o istnieniu cukrzycy, otyłości i miażdżycy doprowadzają się do stanu choroby, a osoby uzależnione zażywają szkodliwe dla nich substancje. Zgodnie z intelektualizmem etycznym niedostatecznie wiele wiedzą. Moje osobiste stanowisko jest jednak takie, że wiedza to jedno, a doświadczenie i praktyka życiowa to zupełnie coś innego. Chory na depresję czy cukrzycę może przeczytać wszystko na temat choroby, ale nie poradzi sobie z nią, jeśli nie podejmie szeregu praktycznych działań. Praca terapeutów nie polega na wykładaniu klientom teorii dotyczącej specyfiki ich psychiki, lecz na dostarczaniu klientom doświadczeń innych niż ich dotychczasowe doświadczenia życiowe - to nadaje spotkaniom charakteru leczniczy i pozwala osobie w terapii rozwijać się w różnych obszarach. Czasami proszę klientów, aby na wykresie kołowym narysowali ile miejsca w ich życiu zajmują różne obszary: rodzina, praca, relacje, zdrowie, rozwój osobisty, pasje, przyjemności, działalność społeczna, ukochana osoba. Na tak prostym ćwiczeniu można zobaczyć jak w praktyce życiowej dbamy o swój rozwój na różnych płaszczyznach. Najczęściej zachodzi tutaj nierównowaga pokazująca jak trudno jest klientom zadbać holistycznie o różne obszary życia. Te dysproporcje pokazują mi jak wiedzę o równowadze życiowej klienci przekładają na praktykę. Oczywiście może to nie być jedyne słuszne narzędzie, ale dla mnie osobiście bardzo pożyteczne.