Witam, myślałam o wizycie u psychiatry, ponieważ nie mogę normalnie funkcjonować. Mam jednak obawy i

Myślałam o wizycie u psychiatry, ponieważ nie mogę normalnie funkcjonować. Mam jednak obawy i muszę poczekać do 18 roku życia. Mam dużo objawów i boję się, że nie dam rady wszystkiego opisać, dlatego postanowiłam spróbować tutaj, może się dowiem co mi jest. Ogólnie byłam u psychologa i skierował mnie do psychiatry w związku ze stwierdzoną fobia społeczną i podejrzeniem depresji. Jednak to nie wszystkie objawy, a tylko mała część. Mam również wahania nastrojów, napady niekontrolowanej agresji, nniszczę rzeczy, biję, (nie mogę się od tego powstrzymać) czuje jakby coś we mnie było i zmuszało mnie do agresji, czasami próbuje walczyć z tym czymś i np. bije siebie (mocno, często mam siniaki) Mam stany depresyjne. Przez większość czasu nie mam na nic siły, jestem ospała, płaczliwa, nie widzę sensu życia, nie chce rano wstawać, brak poczucia własnej wartości, poczucie czuje, ze nic dobrego mnie nie czeka, mam myśli samobójcze (właściwie to cały cxas planuje popełnić bo czuje, ze nic mi nie pomoże), uczucie duzej pustki praktycznie cały czas, byl okres, kiedy płakałam i ciełam się, przestałam gdy ludzie zaczęli zauważać rany i blizny. Problemy ze snem. Jednak czasem to przechodzi i czuję, ze nie jest tak źle, ze mogę żyć i będzie okej, wszystko się ułoży. Zdarzają się napady śmiechu (rzadko). Mam obsesje, gonitwe myśli, jeśli uczepie się jakiegoś tematu to nie mogę myśleć, mówić o niczym innym, czuje jak mnie w środku rozsadza, cała się trzęsę, nie mogę wtedy zasnąć tak silnie przeżywam daną rzecz. Działam impulsywnie , mam natrętne myśli, wyobrażenia (o wstydliwych sytuacjach o jakiś krwawych scenach) których nie mogę powstrzymać i dręczą mnie bardzo często nawet w nocy przez co nie mogę zasnąć. Również muszę wykonywać różne czynności po kilka razy (czytanie przez 20min jednego zdania, sprawdzanie czy drzwi sa zamknięte po kilkanaście razy, nie mogę przestać wykonywać jakichś czynności ) Objadam się kompulsywnie, potrafię zjeść tak dużo, ze chce mi się płakać, ponieważ już nie mogę, nie chce, ale jednak nie mogę przestać. Nie wiem kim jestem, nie mam tożsamości. Poglądy są skrajnie różne, zależne od sytuacji. Zawsze chciałam wiedzieć „co myśle” na dany temat lecz było to niemożliwe, w zależności od nastroju uważałam co innego, często coś co „normlanie” totalnie do mnie nie pasowało. Zdarza się, że przez chwile czuje się lepsza od innych, wyjątkowa, przesadnie oceniam własne możliwości. Dodam, że (bardzo często) kiedy rozmawiam z kimś i obok jest telefon to boje się, ze ten telefon ma podsłuch tzn., lub, ze przypadkiem wykręcił się jakiś numer, i ze ktoś słyszy to co mówię, (lub gdy o kimś mówię to boje się, ze to słyszy ) albo widzi mnie przez kamerkę, jak idę sama wieczorem na spacer to co chwila oglądam się za siebie, żeby sprawdzić czy nikt za mną nie idzie. Gdy jestem sama w domu odczuwam strach, boje się, ze zgaśnie światło lub jakieś istoty nie z tej ziemii (duchy czy coś) czają się w ciemności. Dodam, że w rodzinie występowała schizofrenia (prababcia) oraz prawdopodobnie u ojca choroba dwubiegunowa, dokładnie nie wiem, bo nie chce się leczyć, myśli, ze jest zdrowy, ma manie prześladowczą, myśli, ze go podsłuchują i służby za nim jeżdżą, we wszytskich widzi wrogów, ma napady agresji, podobne do moich, wyglada wtedy jakby go coś opętało, coś w nim było, ma inne oczy, zdarza się, ze kopie przedmioty, wyzywa, (członków rodziny także) te napady są silniejsze od moich (mój brat również ma napady agresji), przez co w domu bywało różnie, krzyki itd. Czy ktoś może mniej więcej powiedzieć co mi jest? Przepraszam, ze tak chaotycznie ale jestem strasznie nakręcona i bardzo szybko piszę, czuję ścisk z żołądku i całym ciele mrowienie. Te objawy wydaje mi się, ze mam od zawsze, tylko nasilają się, kiedyś były mniej inwazyjne, myśli samobójcze miałam już jako dziecko (trudna sytuacja w związku z „nienormalnością” ojca i awanturami), gdy bylam w gimnazjum powiesiła się moja trenerka, która była dosyć ważna, przed tym wydarzeniem byłam samotna, znajomi mnie „porzucili” i zaczęłam się ciąć, wiec ta smierć pewnie nasiliła to wszystko. W szkole miałam problemy przez fobie społeczna, która do dzisiaj (nieleczona) bardzo uprzykrza mi życie . Pozdrawiam i bardzo proszę o pomoc ...