Witam. Mam problem, gdy rozmawiam z ludźmi i patrzę na nich muruje mnie nie wiem co powiedzieć i zac

Witam, opisane przez Panią objawy wskazują na doświadczanie strachu przed kontaktem i wynikającego z niego napięcia w ciele. Potrzebuje Pani popracować nad świadomym gruntowaniem siebie i rozluźnianiem napięć np. przez pogłębiony oddech. Jeśli ma Pani otwartość na przyjrzenie się sobie i zadziałanie na rzecz poprawy funkcjonowania, proszę poszukać w okolicy psychoterapeuty pracującego również metodami pracy z ciałem. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry. Z Pani opisu wiele wskazuje na silną reakcję autonomicznego układu nerwowego. Jest wysoce prawdopodobne, że to reakcja na przeżyte traumatyczne doświadczenie/ doświadczenia. Pozdrawiam Paweł.

Proszę się zastanowić, co kryje się za obawą związaną z byciem obserwowanym ? Czy wynika to z jakiegoś tiku nerwowego, gestykulacji, mimiki twarzy ? Czy w dzieciństwie doszło do sytuacji w której oczekiwanie na odpowiedź związane było np. z wpatrywaniem się ? A może spotykała się Pani z karcącym wzrokiem ze strony dorosłych ? Uważano próbę włączenia się do dyskusji za coś nagannego, dalece nie pożądanego ? Szukał bym przyczyny w jakimś zdarzeniu, które wyryło się w Pani pamięci a następnie zostało wyparte - zapomniane przez Pani świadomą część umysłu, cały czas działając w podświadomości. W zasadzie najlepszą formą poradzenia sobie z tym problemem byłaby psychoterapia psychoanalityczna, mająca za zadanie dotrzeć do Pani przeżyć i związanych z tym emocji. Jakimś rozwiązaniem mogła by być terapia skoncentrowana na rozwiązania problemu. Może Pani spróbować radzić sobie z problemem poprzez zastępowanie negatywnego odczucia jakimś zajęciem, które odwróci Pani uwagę. Może to być coś gumowe, co będzie Pani ściskać w kieszeni, jakiś gadżet, przypinany do ubrania, na którym będzie się Pani koncentrowała. W zasadzie w dzisiejszych czasach nie wymaga się od rozmówcy koncentrowania na sobie wzroku. Można obrać sobie jakiś punkt na ciele rozmówcy, na którym zostanie skupiony wzrok. Może Pani "zasłaniać" się notatkami, jeśli ma Pani występować w jakimś większym gronie. Proszę spróbować nauczyć się wplatać w treść Pani wypowiedzi jakieś słowo, które będzie zupełnie "od czapy", ale nie będzie specjalnie naurszało integralności wypowiedzi. Konieczność skupienia się na wplataniu tego słowa zaangażuje Pani umysł na tyle, że przestanie Pani zauważać, że jest Pani obserwowana.

Opisane przez Ciebie objawy mogą być związane z lękiem społecznym, który charakteryzuje się silnym stresem i niepokojem w sytuacjach społecznych, szczególnie podczas interakcji z innymi ludźmi. To, że czujesz się lepiej i swobodniej, gdy nie patrzysz bezpośrednio na rozmówcę lub gdy jesteś czymś zajęta, może wskazywać na to, że bezpośredni kontakt wzrokowy lub pełna uwaga skupiona na interakcji zwiększa Twój stres. Oto kilka sugestii, jak możesz sobie pomóc: Ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne: Techniki takie jak głębokie oddychanie lub medytacja mogą pomóc w złagodzeniu natychmiastowego napięcia i stresu. Trening umiejętności społecznych: Praktykowanie scenariuszy społecznych, np. prowadzenia rozmów, może pomóc zwiększyć Twoją pewność siebie w interakcjach społecznych. Możesz to robić samodzielnie przed lustrem, z przyjacielem lub w ramach grupy wsparcia. Stopniowa ekspozycja: Zaczynając od mniej stresujących sytuacji społecznych i stopniowo zwiększając ich poziom trudności, możesz budować swoją odporność na stres związany z interakcjami społecznymi. Praca nad samooceną: Budowanie pozytywnego obrazu siebie i akceptacja własnych słabości mogą pomóc w zmniejszeniu lęku społecznego. Terapia: Rozmowa z psychoterapeutą może być szczególnie pomocna. Terapeuta może pomóc zidentyfikować przyczyny Twojego lęku, pracować nad nimi i nauczyć Cię skutecznych strategii radzenia sobie. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest często zalecana w przypadku lęku społecznego. Ćwiczenie uważności: Uważność (mindfulness) może pomóc skupić się na teraźniejszości i zmniejszyć odczuwany stres. Aktywność fizyczna: Regularne ćwiczenia mogą pomóc zmniejszyć ogólny poziom stresu i poprawić samopoczucie. Przyjmowanie małych kroków: Nie oczekuj od siebie, że od razu pokonasz lęk. Każda mała wygrana jest krokiem w dobrym kierunku.