Witam mam ogromny problem z dzieckiem 3 letnim chlopiec bo popycha dzieci w przedszkolu i trzaska dr

Dzień dobry. Sądzę, ze to dobra decyzja, ze umówiła się Pani do specjalisty. Z opisu wynika, ze dziecko może mieć zaburzenia hiperkinetyczne, czyli nadruchliwość, co może, ale nie musi wskazywać na ADHD. Na pewno trzeba się temu przyjrzeć, jakie jest podłoże zachowań dziecka, po to, aby w odpowiedni sposób pomóc mu radzić sobie. Zastanawiam się czy w domu tez zaobserwowała Pani opisywane trudności ? Pozdrawiam serdecznie

Warto podczas konsultacji ze specjalistą porozmawiać o zachowaniach również w kontekście nieprawidłowego przetwarzania sensorycznego. Być może syn ma podwrażliwość układu proprioceptywnego. Takie dzieci nie czują docisku w prawidłowy sposób. Potrzebują mocnego przytulania, siadają z impetem na krześle, czy kanapie, często uderzają innych nie wiedząc, że robią krzywdę, mocno tupią, mocno ściskają, lubią się przeciskać między meblami, pod stołami, krzesłami, między dziećmi. Ciągła potrzeba ruchu może także wynikać z zaburzeń SI - podwrażliwość przedsionka. Wtedy dziecko potrzebuje dużo ruchu, lubi ruch obrotowy, kręcenie się, bujanie, skakanie. Zazwyczaj nie jest w stanie wysiedzieć przy stoliku podczas zajęć, czy posiłku.
Jeśli powyższe zachowania pasują do tego, co obserwuje Pani u swojego dziecka, warto zgłosić się na diagnozę integracji sensorycznej u terapeuty SI. Taka diagnoza pomoże zrozumieć zachowania dziecka, a odpowiednia terapia na tym etapie rozwoju może pomóc całkowicie zintegrować wszystkie zmysły dziecka i pozwolić rozpocząć naukę w szkole bez żadnych obciążeń :)

Szanowna Pani,

to, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo intensywne zachowania typowe dla malucha z dużą potrzebą ruchu i trudnością w regulacji emocji. Trzylatki często dopiero uczą się radzenia sobie z napięciem i zasadami społecznymi, a u niektórych dzieci proces ten jest znacznie trudniejszy. Popychanie, trzaskanie drzwiami czy ciągła potrzeba ruchu nie muszą oznaczać czegoś „złego” w dziecku – raczej świadczą o tym, że jego układ nerwowy działa w bardziej intensywny sposób.

Warto mieć na uwadze, że w diagnozie różnicowej rozpatruje się m.in. ADHD wczesnodziecięce, cechy spektrum autyzmu (AuDHD), zaburzenia integracji sensorycznej czy po prostu opóźnione dojrzewanie emocjonalne. Psycholog, z którym Pani się spotka, pomoże rozróżnić, czy to naturalny etap rozwojowy, czy potrzeba szerszej diagnozy.

Do czasu wizyty pomocne mogą być:

krótkie, jasne komunikaty (bez długich tłumaczeń – proste zdania działają lepiej),

rutyna dnia – powtarzalność daje dziecku poczucie bezpieczeństwa,

możliwość rozładowania energii – spacery, bieganie, zabawy ruchowe na świeżym powietrzu,

zauważanie i nazywanie emocji dziecka („Widzę, że się złościsz, ale nie wolno popychać”),

chwalenie za każdą, nawet drobną pozytywną reakcję.


Najważniejsze – proszę pamiętać, że nie jest Pani winna jego zachowaniom. To, że szuka Pani pomocy u specjalisty, jest ogromnie odpowiedzialnym i wspierającym krokiem.

Zapraszam do kontaktu online