Witam, mam 21 lat i odkąd zerwał ze mną partner jestem w złym stanie. Minęło już pół roku a u mnie p

Witam, mam 21 lat i odkąd zerwał ze mną partner jestem w złym stanie. Minęło już pół roku a u mnie praktycznie nic się nie poprawiło - ciągle się o wszystko obwiniam, mam wrażenie ze już nigdy nikogo nie poznam a nawet jeśli to nie będę chciała być z nikim innym w związku oprócz niego. Czasami mam momenty w których czuje się całkiem dobrze ale i tak większość mojego dnia zajmuje albo obwinianie się albo jakieś marzenia o powrocie do siebie choć nic by na to nie wskazywało bo nawet nie mamy kontaktu. Właściwie to jest taka sinusoida czasami jest dobrze a potem jedna myśl i płacze przez godzinę albo i dłużej. Uciążliwe jest dla mnie również to ze mamy wspólnych znajomych którzy dalej z byłym partnerem pracują i kiedy słyszałam jak wypowiadają jego imię odrazu mi się robiło smutno i wyłączyłam się całkowicie ze spotkania wiec poprosiłam żeby nie wspominali o tym ale to i tak nic nie dało - wystarczy ze powiedzą że np w dziale jest jakaś nowa dziewczyna bo ją zatrudnili i mam myśli że na pewno teraz z nią się umawia… Od długiego czasu nie mam praktycznie na nic siły, zmuszam się codziennie rano do wstawania do pracy a nie raz zdarzało się tak ze byłam na tyle wyczerpana i nie widziałam sensu wstawania z łóżka ze przychodziłam do pracy 2h później. W tym momencie nawet nie widzę sensu w czymkolwiek co robię bo nie mam po co tego robić ani chodzić do pracy ani na uczelnie podważam swój wybór wyjechania na studia do innego miasta - wszystko mi się wydaje takie jałowe i bezsensowne. Chciałabym powiedzieć mojej psychoterapeutce że naprawdę nie lubię swojego życia ale wiem też że zacznie dopytywać i pewnie zada pytanie czy miałam myśli samobójcze. Czy jeśli odpowiem jej ze miałam takie myśli ale nigdy nic nie zrobiłam to czy może ona mnie wysłać do psychiatryka? Czy jako osoba pełnoletnia mogłabym odmówić? Chciałabym o tym powiedzieć ale nie chce iść do psychiatryka.