Witam . Jestem w związku w którym na początku było wszystko idealnie . Później systematycznie wszyst

Witam . Jestem w związku w którym na początku było wszystko idealnie . Później systematycznie wszystko co dobre zamieniało się w destrukcję. Z byle powodu jestem wyzywana , wyśmiewana , krytykowana . Jestem po 2 operacjach kręgosłupa i rok temu obie ręce na cieśnie . Obecnie mam problem ponieważ zbiera mi się płyn w nadgarstkach. Jak wspomnę o bólu do partnera on odpowiada mi też bolą . Nie interesuję się niczym co dotyczy mojej osoby. Nie pomaga mi - kładzie się do łóżka pod pretekstem zmęczenia . Zwracając mu uwagę że potrzebuje pomocy- wpada automatycznie w agresję wyzywając mnie itd i mając pretensje że nie przyniosę mu kolacji do sypialni bo jest głodny . Na następny dzień ignoruje mnie kompletnie zostawia mnie samą na cały dzień ( zero kontaktu) jak dzwonię z informacją wpada w wściekłość że mam wypier… ! Później oczywiście obwinia mnie o wszystko. Do pewnego czasu nie wiedziałam co się dzieje ze mną . Dlaczego tak się czuję , brak mogilizacji , energii , brak radości czułam tylko ból i smutek. Informując o tym partnera mówił że wymyślam . Aż pewnego dnia zaczęłam analizować wszystko i stwierdziłam że jest to system - wzorce zachowań . Teraz jak mam jasność umysłu jest mi trochę lepiej . Jestem osobą WWO - partner od pewnego czasu szydzi z moich emocji , gdy płacze poniża i krytykuje . Przez niego jestem sama . Swoim destrukcyjnym zachowaniem i manipulacją odizolował mnie od rodziny , znajomych . Potrzebuje pomocy i wsparcia . Są dni kiedy nie radzę sobie z tym wszystkim. Jest mi ciężko , życie mnie nie oszczędzało, fizycznie też nie jest najlepiej przez kręgosłup i ręce . Widziałam kilka odsłon jego twarzy. Zamarłam w bezruchu jak zobaczyłam jego twarz która była przerażająca a oczy puste i wściekłe . Już wiem że mam do czynienia z toksykiem . To tylko namiastka tego wszystkiego . Czuję jednocześnie żal , bezradność , bezsilność i nie umiem do końca sobie z tym poradzić brakuje mi niewiele aby przejść przez to , są momenty kiedy czuję się silna ale jest to bardzo chwiejne. Błagam o pomoc. Co mam zrobić. Mówi że nie mam prawa odejść , że jak to zrobię to mnie zabije . Błagam o pomoc , kontroluje swoje emocje - bardzo . Bronię się jak tylko mogę żeby nie wpaść w depresję a mam ku temu skłonność. Bardzo dużo czytam i słucham specjalistów jak radzić sobie, ale to wciąż mało . Najgorzej jest jak wraca wieczorem i zachowuje się jakby nic się nie stało. A ja nie umiem udawać że jest dobrze.