Witam, jestem w związku od 10lat , od około 5lat nie układa nam się za dobrze, z mojej strony wygląd

Witam, dobrze że Pani pisze. To co Pani opisuje jest cyklem przemocy w którym następuje sytuacje napięcia, wyładowania a później okres miesiąca miodowego. Jeśli Pani mąż nie chce iść na terapie to Pani go nie zmusi. Ważne żeby Pani sama podjęła decyzje o terapii i wzmacniała siebie na decyzje dot. tego co dalej. Ja prowadzę konsultacje online dla osób z zagranicy w podobnych często sytuacjach jaką Pani opisuje. Jeśli jest Pani zainteresowana to zapraszam do kontaktu

Dzień dobry,
Sytuacja, która Pani opisuje jest niewątpliwie trudna i męcząca. Jest to nic innego jak przemoc, która stosuje Pani mąż w stosunku do Pani.
Myślę, że w obecnej sytuacji powinna Pani zadbać o siebie i swój komfort, jak również o dobro dzieci. Uważam, ze wskazana byłaby terapia, nawet jeżeli mąż nie zdecyduje się na terapię par, Pani może uczęszczać na terapie indywidualna.
Pozdrawiam

Dzień dobry,

Z opisu Pani relacji z partnerem można wywnioskować, iż partner używa wobec Pani przemocy psychicznej. Jest Pani ofiarą przemocy.
To czy partner będzie chciał pracować nad swoim zachowaniem na terapii to niestety jest tylko i wyłącznie jego chęć i decyzja. Natomiast, warto, aby Pani zatroszczyła się o siebie. Słyszę, że mieszka Pani zagranicą, wielu specjalistów na platformie znany lekarz pracuje online więc może Pani zgłosić się na terapię. Pisze Pani, że obecnie przebywa Pani na urlopie macierzyńskim. Nie wiem jak wygląda Pani sytuacja finansowa oraz czy przemoc w relacji nie dotyka również przemocy ekonomicznej. Jeśli ma Pani przestrzeń to zachęcam o zatroszczenie się o siebie na terapii. Natomiast, jeśli nie ma Pani dostępnych środków to proponuję Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym. Wystarczy, że wpisze Pani w Google telefon zaufania i wyświetli się Pani numer. Niestety, nie mogę wkleić Pani nr. telefonu, ponieważ znany lekarz blokuje możliwość dołączania nr. tel czy strony internetowej w sekcji odpowiedzi specjalistów na pytania publiczne. Telefon czynny jest 24/7. Podzielę się również kolejną możliwością zatroszczenie się o siebię. Bezpłatny telefon o nazwie niebieska linia. Proszę wpisać w google niebieska linia telefon i wyświetli się Pani numer telefonu. Pracują tam psycholodzy jak i prawnicy 24/7, którzy pomagają osobom dotkniętymi przemocą. Osoby pracujące na infolinii mogą być dla Pani bezpłatnym wsparciem oraz nieocenioną, pomocną dłonią, która pomoże Pani w obecnej sytuacji. Warto pozwolić sobie na skorzystanie z czyjejś pomocy. Bez wsparcia specjalistów oraz bliskich (rodzina, przyjaciele, znajomi) może być Pani niesamowicie trudno.

Ściskam,
Mgr Angelika Żyłka

PS zasługuje Pani na bycie szczęśliwą, w bezpiecznej relacji w której jest Pani kochana, szanowana i dobrze traktowana.

Witam. To, co Pani opisuje, nie jest „trudnym związkiem” ani zwykłymi kłótniami, tylko przemocą psychiczną – powtarzalną, nasilającą się i odbywającą się przy dzieciach. Wyzwiska, poniżanie, podważanie ojcostwa dzieci, odbieranie Pani wartości i godności, a potem zachowywanie się „jakby nic się nie stało”, to bardzo typowy mechanizm przemocy. To, że pojawiają się okresy spokoju, a potem znowu wybuchy, nie oznacza poprawy – to tzw. cykl przemocy. Pani reakcja, czyli wstręt, wycofanie, brak bliskości i niemożność „normalnego funkcjonowania” po takich sytuacjach, jest naturalna i zdrowa – to nie Pani „przesadza”, tylko organizm broni się przed krzywdą.

Bardzo ważne jest też to, co Pani zauważa: dzieci to słyszą i tym nasiąkają. Dziecko, które słyszy, że jego mama jest wyzywana, nie uczy się tylko „jak wygląda związek”, ale też buduje obraz siebie i poczucie bezpieczeństwa. To, że nie chce Pani, żeby dorastały w takiej atmosferze, jest bardzo ważnym sygnałem.

Rozumiem, że jest Pani za granicą i czuje się sama, ale w takich sytuacjach kluczowe jest wyjście z izolacji, nawet jeśli to trudne. W każdym kraju działają odpowiedniki wsparcia dla osób doświadczających przemocy – infolinie, ośrodki interwencji kryzysowej, organizacje pomagające kobietom z dziećmi. W Polsce jest np. Niebieska Linia, ale za granicą również funkcjonują podobne miejsca, które mogą pomóc znaleźć schronienie, wsparcie prawne i finansowe. To nie jest tylko „rozmowa z psychologiem” – to często konkretna pomoc w wyjściu z sytuacji.

To, że partner nie chce iść na terapię i nie widzi problemu, jest niestety częste w takich relacjach i oznacza, że zmiana z jego strony jest mało prawdopodobna bez realnych konsekwencji. Pani natomiast nie musi czekać, aż on się zmieni, żeby zadbać o siebie i dzieci.

Jeśli chodzi o to „co zrobić”, to najważniejsze kierunki są dwa: bezpieczeństwo i stopniowe odzyskiwanie niezależności. W praktyce oznacza to m.in. próbę zabezpieczenia dokumentów swoich i dzieci, odkładanie choćby małych środków jeśli to możliwe, zorientowanie się, gdzie w Pani miejscu zamieszkania można uzyskać pomoc (organizacje, ośrodki, infolinie), a w sytuacji eskalacji przemocy – nie wahanie się przed wezwaniem służb. To, że on nie przeprasza i powtarza zachowania, jest bardzo ważną informacją: ten schemat się utrzymuje.

Najważniejsze, co chcę Pani powiedzieć, to to, że Pani odczucia są adekwatne do sytuacji. To nie jest „przesada” ani „brak wybaczenia”, tylko reakcja na długotrwałe krzywdzenie. Ma Pani prawo do szacunku, spokoju i bezpieczeństwa – tak samo jak Pani dzieci.