Witam, jestem kobietą, mam 26 lat i od roku mam chłopaka. niestety nie pociąga mnie fizycznie i odc

Dzień dobry, nie możemy zmusić siebie do pożądania kogoś, do pragnienia bliskości z nim. To, czy ktoś nam się podoba lub nie, jest ogromnie subiektywne, spontaniczne, nawet instynktowne. I zupełnie zrozumiałe jest, że jakieś rzeczy / aspekty mogą nas w kimś odrzucać, czy obrzydzać. To również jest kwestia automatyczna, instynktowna, na którą trudno wpłynąć siłą perswazji czy się do czegoś przekonać. Mogą być ukryte za tym odruchem obrzydzenia, jakieś nasze nieświadome lęki i obawy / niekiedy uprzedzenia, lecz sama reakcja jest automatyczna i trudno jest mieć o to do siebie pretensje czy wyrzuty. Wydaje się, że stara się Pani rozmawiać ze swoim chłopakiem na te ważne dla siebie kwestie, poprosić go, by o siebie zadbał, lecz najważniejsze jest - by Pani zadbała w tej relacji o siebie, by przede wszystkim na siebie Pani spojrzała z miłością i podjęła decyzje, które są dobre dla Pani i wynikają z miłości oraz troski o samą siebie. Trwa Pani w prawdziwym dylemacie - pisze Pani o cennym poczuciu spokoju, jakiejś formie bezpieczeństwa; z drugiej strony pożycie seksualne i bliskość z niej płynąca - są nieodzowną częścią relacji, częścią, która ją ożywia i odżywia. Zazwyczaj, dobra relacja nas buduje, ubogaca. Oczywiście są też trudne, gorzkie chwile, czy jej aspekty, lecz nie powinny one przeważać. Czujemy się piękniejsi, ważni, lubiani - spojrzenie drugiej osoby ma w sobie coś z promieni słońca, w których nasza twarz się rozpromienia. To nie tylko slogan. By oddawać uczucie, jak w lustrze, miłość drugiej osobie - musimy też ją otrzymywać. Na tym polega wzajemność budującej relacji. Wzajemność troski, uwagi, otaczania siebie czułym spojrzeniem. Wydaje się, że ma Pani w sobie wiele wrażliwości i czułości wobec swojego chłopaka. W tym troskę o swoje i jego zdrowie. Ma też ta czułość i tolerancja swoje granice. Świetnie. Nic w tym złego. Nie jesteśmy w stanie lubić czy tolerować wszystkiego. To, że czegoś nie możemy tolerować, coś nas odrzuca - to bardzo ważny znak - wiadomość, którą warto oczytać i jej nie lekceważyć. Warto podążać w tę stronę - z troski o siebie.
Nie rozwiążę Pani dylematu. To część naszego ludzkiego życia - je mieć. Jeśli będzie Pani potrzebować bardziej się jemu przyjrzeć, może Pani poszukać wsparcia w psychoterapii.
Pozdrawiam serdecznie,
MN

Każdy zasługuje na szczęście. Ale nikt go nad nie da z wyjątkiem nas samych. Proszę zadać sobie pytanie czy ta relacja Pani odpowiada, czy chcę w niej trwać. Zachęcam też do rozmowy z partnerem.

Twoje uczucia są zrozumiałe i nie oznaczają, że jesteś „złą osobą” – w relacji ważna jest zarówno bliskość emocjonalna, jak i fizyczna. Brak pociągu do partnera, zwłaszcza jeśli wynika z jego zaniedbań, może prowadzić do frustracji i dystansu w związku. Warto otwarcie z nim porozmawiać o tym, co Cię martwi – nie z pozycji krytyki, ale troski o Waszą relację. Jeśli po takich rozmowach nie widzisz realnej zmiany, masz prawo zastanowić się, czy ten związek Cię uszczęśliwia. Masz też prawo oczekiwać od partnera pewnego poziomu dojrzałości i dbałości o siebie, zwłaszcza jeśli wpływa to na Twoje poczucie bezpieczeństwa i komfortu. Możliwe, że poprzednie trudne doświadczenia w relacjach obniżyły Twoje poczucie wartości, przez co masz teraz trudność w zaakceptowaniu własnych potrzeb i oczekiwań. Szacunek i spokój w związku są ważne, ale jeśli brakuje intymnej chemii i masz poczucie, że wciąż musisz coś „znosić”, może warto przemyśleć przyszłość tej relacji. Warto też zastanowić się, co sprawia, że wybierasz partnerów, którzy Cię nie satysfakcjonują – czy to obawa przed samotnością, czy może chęć „odpracowania” trudnych doświadczeń? Nie musisz się zmuszać do czegoś, co Cię odrzuca – Twoje potrzeby są równie ważne jak jego. Może terapia indywidualna pomogłaby Ci lepiej zrozumieć własne granice i oczekiwania?