Witam, Dwa lata temu poznałem samotną matkę. Już od początku mieliśmy naprawdę dobry kontakt. Jest

Witam,
Dwa lata temu poznałem samotną matkę. Już od początku mieliśmy naprawdę dobry kontakt. Jest ode mnie starsza i stanowczo można powiedzieć, że to kobieta po przejściach. Na początku znajomości starała się ukryć swoją prawdziwą naturę, prezentując się inaczej niż jest naprawdę. Zawsze ubierała się skąpo, co – nie ukrywam – na początku naszej relacji miało swój urok (taka już nasza natura, panowie).

Z czasem wyznała mi, że kiedyś była kokietką. Ta informacja otworzyła w mojej głowie pewną „szufladkę” i zacząłem analizować jej zachowania przez pryzmat tej przeszłości. Wtedy pojawiła się we mnie zazdrość. Jej sposób ubierania się, który wcześniej mi się podobał, zaczął mnie drażnić. Poprosiłem ją, żeby ubierała się bardziej stosownie, ponieważ ma już faceta.

Zdarzyła się sytuacja, która szczególnie mocno na mnie wpłynęła. Była sama w domu, półnaga wpuściła kolegę, który przyszedł po dokumenty. Skąd wiem, że była półnaga? Sama mi o tym powiedziała. Spała jeszcze w piżamie, gdy usłyszała dzwonek. Kolega zapytał, czy może odebrać papiery, więc otworzyła drzwi, nie narzucając nic na siebie. Jej piżama, jak twierdzi, odsłaniała wszystkie jej walory. Gdy zapytałem ją o tę sytuację, nie potrafiła nic sensownego odpowiedzieć, a jedynie stwierdziła, że jestem „chory”.

To nie była jedyna sytuacja, która mnie zaniepokoiła. Pewnego dnia otrzymała wiadomość od kuzyna, który był z kolegą. Napisał, że kolega stwierdził, że moja partnerka ma „fajną dupkę” i że „piersi jej urosły”. Ona odpisała tylko: „Hahahaha, dziękuję.” Dla mnie – jako faceta już zmagającego się z zazdrością – było to jak policzek.

Od tamtej pory każde jej zachowanie oceniam przez pryzmat jej kokieterii. Myśli o tych sytuacjach nie dają mi spokoju. Za każdym razem, gdy próbuję z nią o tym porozmawiać, słyszę, że jestem „chory” i że nie obchodzi jej, co czuję. Uważam jednak, że gdybyśmy wyjaśnili te sprawy, mógłbym spojrzeć na wszystko inaczej.

Jest mi przykro, bo naprawdę chciałbym wrócić do początków naszej relacji, kiedy nie miałem takich obaw. Dla innych ta sytuacja może wydawać się śmieszna, ale mnie odbiera energię i radość z życia. Od jakiegoś czasu nasze kłótnie eskalują. W trakcie emocjonalnych wybuchów mówię rzeczy, których nie chcę, ale nie potrafię nad sobą zapanować.

Proszę Was o porady – co najlepiej zrobić w takiej sytuacji? Czy walczyć o ten związek, czy może odpuścić, bo te myśli będą mnie już zawsze dręczyć?