Witam, Chłopak z którym mieszkam (w jego mieszkaniu) z piątką dzieci w tym jedno nasze wspólne czwór

Widzę, że jesteś bardzo obciążona i że codzienność wymaga od Ciebie ogromnej siły. To normalne, że czujesz zmęczenie i frustrację, skoro większość obowiązków spoczywa na Tobie. Już samo to, że o tym piszesz, pokazuje, jak bardzo potrzebujesz wsparcia i rozmowy. To, że chciałabyś, aby partner sam z siebie częściej brał udział w opiece nad dzieckiem, nie jest czepianiem się. To naturalna potrzeba by być razem w rodzicielstwie i dzielić się odpowiedzialnością.
Gdyby w najbliższych tygodniach udało Ci się wypracować choć jedną rzecz, która sprawi, że poczujesz większe wsparcie, co to mogłoby być?

Pozdrawiam ciepło!

Witam, z opisu wynika, że znalazła się Pani w bardzo trudnej i wyczerpującej sytuacji, ponieważ większość obowiązków domowych i wychowawczych spoczywa na Pani, mimo że naturalnym byłoby oczekiwanie większego zaangażowania ze strony partnera, szczególnie że to on nalegał na powiększenie rodziny. Czuje się Pani pozostawiona sama sobie, a partner zdaje się traktować opiekę nad dziećmi jako coś dodatkowego, co robi okazjonalnie, zamiast jako swój równy obowiązek. To, że musi Pani ciągle prosić i przypominać, powoduje u Pani frustrację i poczucie niesprawiedliwości, a jednocześnie brak odpoczynku i czasu dla siebie odbiera siły. Warto, aby partner usłyszał od Pani wprost, że nie chodzi o „czepianie się”, ale o potrzebę realnej współpracy w codziennych obowiązkach i wspólnej odpowiedzialności za dzieci. Ważne, by mówić o tym w formie swoich uczuć i potrzeb, np. „czuję się przeciążona i potrzebuję, żebyś sam z siebie zajmował się synem, żebym miała chwilę na odpoczynek”, zamiast stawiać same zarzuty, które on może odbierać obronnie. Jeśli jednak mimo takich rozmów partner nie zacznie wprowadzać zmian, dobrze byłoby poszukać wsparcia na zewnątrz, zarówno wśród bliskich, jak i specjalistów, bo Pani nie powinna zostać z tym wszystkim sama. Pani emocje i rozczarowanie są bardzo zrozumiałe i pokazują, że obecny sposób funkcjonowania w rodzinie nie jest zdrowy i wymaga zmian, aby Pani mogła poczuć się bezpiecznie i mieć realne wsparcie.

Pozdrawiam
Wiktoria Petryszyn

Polecam Integrowanie emocji przez ciało w Fundacji Forum Integracji Alchemia w Krakowie.

To, co Pani opisuje, brzmi jak ogromne przeciążenie — zarówno fizyczne, jak i emocjonalne. Ma Pani na swoich barkach opiekę nad piątką dzieci, w tym dzieckiem z niepełnosprawnością i niemowlakiem, a do tego w dużej mierze brak wsparcia ze strony partnera. To sytuacja, w której nikt nie byłby w stanie samodzielnie udźwignąć wszystkiego bez poczucia wyczerpania, frustracji i rozczarowania.
Z opisu wynika, że partner deklarował gotowość do bycia obecnym ojcem, ale w praktyce nie podjął odpowiedzialności za wspólne dziecko i rodzinę. Zdarza się, że niektórzy mężczyźni wyobrażają sobie ojcostwo jako coś symbolicznego — bez realnego zaangażowania w codzienność, zmęczenie, brak snu, czy rezygnację z własnych przyjemności. Wtedy cała odpowiedzialność spada na jedną stronę — i w tym przypadku to Pani.
Pani potrzeba, by partner sam z siebie okazywał zainteresowanie dzieckiem, jest całkowicie naturalna. Nie chodzi o to, by prosić go o pomoc, tylko o to, by wspólnie uczestniczył w wychowaniu, tak jak obiecywał. Jeśli musi go Pani stale zachęcać czy przypominać o obowiązkach, to znaczy, że nie czuje Pani w nim partnera, tylko kolejnego dorosłego, którego trzeba pilnować. To bardzo męczące i niszczące emocjonalnie.
Picie alkoholu, nawet „od czasu do czasu”, jeśli staje się codziennym rytuałem po pracy, jest sygnałem, że partner unika emocji, napięcia i odpowiedzialności. W dłuższej perspektywie takie zachowanie może prowadzić do jeszcze większego dystansu i konfliktów.
W tej chwili kluczowe jest to, by Pani nie została z tym sama. Warto rozważyć rozmowę z psychologiem lub terapeutą — po to, by zyskać wsparcie, wzmocnić granice i wspólnie zastanowić się, jak rozmawiać z partnerem o potrzebach w sposób, który będzie konstruktywny. Jeśli partner nie reaguje na rozmowy i wciąż bagatelizuje problem, dobrze byłoby, żebyście razem wzięli udział w terapii par — o ile jest na to gotowy.
Jeśli jednak z czasem okaże się, że nie ma chęci do zmiany, warto, by Pani pomyślała o tym, jak zadbać o siebie i dzieci w dłuższej perspektywie. Zasługuje Pani na relację, w której nie jest Pani sama ze wszystkim — i w której partner naprawdę uczestniczy w życiu rodziny, a nie tylko bywa w niej obecny fizycznie.