Witam, Chłopak z którym mieszkam (w jego mieszkaniu) z piątką dzieci w tym jedno nasze wspólne czwór
Witam, Chłopak z którym mieszkam (w jego mieszkaniu) z piątką dzieci w tym jedno nasze wspólne czwórka z innego związku. Gdy chłopak chciał dziecko bardzo zwlekałam ponieważ wiem co znaczy wychować dzieci jest to bardzo ciężka praca , tym bardziej że mam syna na wózku inwalidzkim oraz córkę głuchoniemą.rozmawialam z partnerem o tym że dziecko to nie zabawka i trzeba sobie odmówić dużo np: wychodzenie kiedy się chce do garażu coś tam porobić jak to mówię z nudów, przygotowywałam go do tego że będzie musiał mi pomagać bongo też będzie jego dziecko a ja muszę zająć się jeszcze innymi dziećmi tym bardziej córka wyjeżdża do szkoły o 05:20 , sugerował że tak wie zdaje sobie sprawę itd. Gdyż syn się urodził było dobrze trzy tygodnie (jakoś tak) za zwyczaj jestem ze wszystkim sama (jedynie dzieci pomagają bardzo często) chłopak jak pracuje na nocki to śpi praktycznie cały czas tylko wstaje zjeść umyć się , jak ma pierwsze zmiany często po pracy idzie spać i staje o 23:00 czasami 00:00 i coś tam je umyje się ( chłopak nie pracuje po 8 godzin czasami po 12/ 10) jak ma wolne zazwyczaj zawsze ma coś do zrobienia (nie w domu) był raz na spacerze z synem i to jak mały miał dwa albo trzy miesiące. Rozmowa z nim to tragedia ciągle mówi że się czepiam ( i dalej się czepiasz przecież już troszkę ci pomagam) słyszę przecie troszkę z nim powiedziałem , ciągle powtarzam że pragnę by sam od siebie przyszedł pobawił się ,poszedł na spacer, chciał wykąpać a nie że ja muszę naciskać ,ale ciągle jest to samo popija praktycznie codziennie choć mówi mi że nie pije codziennie bo jak ma nocki to zdążą mu się nie napić . Ja nie pracuje zajmuję się dziećmi , mieszkaniem , zakupy itd Ojciec ma dużo czasu dla siebie często siedzi na telefonie (bardzo często) ja nawet muszę kąpać się z młodym w łazience czas dla siebie zerowy , Czuje że ojciec nie ma takiej potrzeby spędzania czasu z dzieckiem, choć myślałam że ze swoim dzieckiem będzie inaczej i otworzy się przez to na resztę dzieci ale się pomyliłam (choć to on nalegał na dziecko )
6 odpowiedzi
Widzę, że jesteś bardzo obciążona i że codzienność wymaga od Ciebie ogromnej siły. To normalne, że czujesz zmęczenie i frustrację, skoro większość obowiązków spoczywa na Tobie. Już samo to, że o tym piszesz, pokazuje, jak bardzo potrzebujesz wsparcia i rozmowy. To, że chciałabyś, aby partner sam z siebie częściej brał udział w opiece nad dzieckiem, nie jest czepianiem się. To naturalna potrzeba by być razem w rodzicielstwie i dzielić się odpowiedzialnością. Gdyby w najbliższych tygodniach udało Ci się wypracować choć jedną rzecz, która sprawi, że poczujesz większe wsparcie, co to mogłoby być? Pozdrawiam ciepło!
Witam, z opisu wynika, że znalazła się Pani w bardzo trudnej i wyczerpującej sytuacji, ponieważ większość obowiązków domowych i wychowawczych spoczywa na Pani, mimo że naturalnym byłoby oczekiwanie większego zaangażowania ze strony partnera, szczególnie że to on nalegał na powiększenie rodziny. Czuje się Pani pozostawiona sama sobie, a partner zdaje się traktować opiekę nad dziećmi jako coś dodatkowego, co robi okazjonalnie, zamiast jako swój równy obowiązek. To, że musi Pani ciągle prosić i przypominać, powoduje u Pani frustrację i poczucie niesprawiedliwości, a jednocześnie brak odpoczynku i czasu dla siebie odbiera siły. Warto, aby partner usłyszał od Pani wprost, że nie chodzi o „czepianie się”, ale o potrzebę realnej współpracy w codziennych obowiązkach i wspólnej odpowiedzialności za dzieci. Ważne, by mówić o tym w formie swoich uczuć i potrzeb, np. „czuję się przeciążona i potrzebuję, żebyś sam z siebie zajmował się synem, żebym miała chwilę na odpoczynek”, zamiast stawiać same zarzuty, które on może odbierać obronnie. Jeśli jednak mimo takich rozmów partner nie zacznie wprowadzać zmian, dobrze byłoby poszukać wsparcia na zewnątrz, zarówno wśród bliskich, jak i specjalistów, bo Pani nie powinna zostać z tym wszystkim sama. Pani emocje i rozczarowanie są bardzo zrozumiałe i pokazują, że obecny sposób funkcjonowania w rodzinie nie jest zdrowy i wymaga zmian, aby Pani mogła poczuć się bezpiecznie i mieć realne wsparcie. Pozdrawiam Wiktoria Petryszyn
To, co Pani opisuje, brzmi jak ogromne przeciążenie — zarówno fizyczne, jak i emocjonalne. Ma Pani na swoich barkach opiekę nad piątką dzieci, w tym dzieckiem z niepełnosprawnością i niemowlakiem, a do tego w dużej mierze brak wsparcia ze strony partnera. To sytuacja, w której nikt nie byłby w stanie samodzielnie udźwignąć wszystkiego bez poczucia wyczerpania, frustracji i rozczarowania. Z opisu wynika, że partner deklarował gotowość do bycia obecnym ojcem, ale w praktyce nie podjął odpowiedzialności za wspólne dziecko i rodzinę. Zdarza się, że niektórzy mężczyźni wyobrażają sobie ojcostwo jako coś symbolicznego — bez realnego zaangażowania w codzienność, zmęczenie, brak snu, czy rezygnację z własnych przyjemności. Wtedy cała odpowiedzialność spada na jedną stronę — i w tym przypadku to Pani. Pani potrzeba, by partner sam z siebie okazywał zainteresowanie dzieckiem, jest całkowicie naturalna. Nie chodzi o to, by prosić go o pomoc, tylko o to, by wspólnie uczestniczył w wychowaniu, tak jak obiecywał. Jeśli musi go Pani stale zachęcać czy przypominać o obowiązkach, to znaczy, że nie czuje Pani w nim partnera, tylko kolejnego dorosłego, którego trzeba pilnować. To bardzo męczące i niszczące emocjonalnie. Picie alkoholu, nawet „od czasu do czasu”, jeśli staje się codziennym rytuałem po pracy, jest sygnałem, że partner unika emocji, napięcia i odpowiedzialności. W dłuższej perspektywie takie zachowanie może prowadzić do jeszcze większego dystansu i konfliktów. W tej chwili kluczowe jest to, by Pani nie została z tym sama. Warto rozważyć rozmowę z psychologiem lub terapeutą — po to, by zyskać wsparcie, wzmocnić granice i wspólnie zastanowić się, jak rozmawiać z partnerem o potrzebach w sposób, który będzie konstruktywny. Jeśli partner nie reaguje na rozmowy i wciąż bagatelizuje problem, dobrze byłoby, żebyście razem wzięli udział w terapii par — o ile jest na to gotowy. Jeśli jednak z czasem okaże się, że nie ma chęci do zmiany, warto, by Pani pomyślała o tym, jak zadbać o siebie i dzieci w dłuższej perspektywie. Zasługuje Pani na relację, w której nie jest Pani sama ze wszystkim — i w której partner naprawdę uczestniczy w życiu rodziny, a nie tylko bywa w niej obecny fizycznie.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pani opisie najbardziej uderza mnie nie to, że partner „za mało pomaga”, tylko że Pani praktycznie samotnie prowadzi pięcioosobowy system opieki nad dziećmi, w tym nad dziećmi wymagającymi szczególnego wsparcia, mimo że mieszka Pani z ojcem najmłodszego dziecka. To ogromne obciążenie. I ważna rzecz: on nie powinien „pomagać Pani przy swoim dziecku”. On powinien być jego rodzicem. Kąpiel, spacer, zabawa, usypianie, karmienie czy przejęcie dziecka na kilka godzin nie są przysługą dla matki. Rozumiem też, dlaczego czuje Pani rozczarowanie. Przed ciążą bardzo jasno mówiła Pani, czego się obawia i jakiej współodpowiedzialności będzie potrzebowała. Partner zapewniał, że to rozumie. Tymczasem po pierwszych tygodniach wrócił do sposobu życia, w którym większość odpowiedzialności pozostaje po Pani stronie. Dlatego teraz nie boli wyłącznie przemęczenie. Boli też poczucie, że coś zostało Pani obiecane, a potem nie zostało dotrzymane. Praca zmianowa nie wyjaśnia wszystkiego Jeśli partner pracuje po 10–12 godzin albo na nocne zmiany, oczywiście potrzebuje snu i regeneracji. To jest realne. Ale nawet przy wymagającej pracy można być rodzicem. Problem zaczyna się wtedy, kiedy cała regeneracja jednej osoby jest chroniona, a druga nie ma prawa nawet spokojnie się wykąpać. Jeżeli on ma czas na garaż, telefon, zajęcia poza domem i alkohol, ale praktycznie nie znajduje czasu na własne dziecko, to nie jest już wyłącznie kwestia braku czasu. To jest kwestia priorytetów i podziału odpowiedzialności. Nie prosiłabym już: „pobaw się czasem z dzieckiem” Takie ogólne prośby łatwo kończą się odpowiedzią: „Przecież trochę pomagam.” Ustaliłabym rzeczy konkretne i mierzalne. Na przykład: dwa spacery z dzieckiem w tygodniu należą do niego; w określone dni on kąpie i usypia syna; w dzień wolny przejmuje dziecko na kilka godzin, żeby Pani miała faktyczny czas dla siebie; część zakupów lub obowiązków domowych jest całkowicie jego odpowiedzialnością; ustalacie również czas rodzinny, którego nie zastępują garaż, telefon ani inne zajęcia. Nie: „Pomagaj więcej.” Tylko: „Potrzebuję, żebyśmy podzielili rodzicielstwo. W środę i sobotę Ty kąpiesz małego. W niedzielę bierzesz go na spacer. W dzień wolny przez trzy godziny przejmujesz opiekę, a ja mam czas dla siebie.” Jeżeli na tak konkretny podział odpowiada: „czepiasz się”, wtedy zaczyna być bardzo wyraźnie widać, że problemem nie jest niezrozumienie Pani potrzeb. Martwi mnie też alkohol Pisze Pani, że partner pije praktycznie codziennie, poza niektórymi nocnymi zmianami. Nie mogę na tej podstawie stwierdzić, że jest uzależniony, ale regularność picia i to, jak wpływa ono na funkcjonowanie rodzinne, warto potraktować poważnie. Ważniejsze od pytania „czy pije codziennie?” jest: Czy potrafi nie pić przez dłuższy czas? Czy ilość wzrasta? Czy sięga po alkohol jako podstawowy sposób odpoczynku? Czy staje się po nim drażliwy? Czy próby rozmowy o ograniczeniu kończą się bagatelizowaniem? Czy zdarza mu się opiekować dzieckiem po alkoholu? Ta ostatnia kwestia dotyczy już bezpośrednio bezpieczeństwa dziecka. Osoba będąca pod wpływem nie powinna samodzielnie zajmować się niemowlęciem czy małym dzieckiem. Proszę też uważać na rolę starszych dzieci Napisała Pani, że dzieci bardzo często Pani pomagają. Rozumiem, że przy takiej liczbie obowiązków jest to ogromna ulga. Ale chciałabym, żeby nie zaczęły zastępować dorosłego partnera. Pomoc nastolatka przy młodszym rodzeństwie może być normalna. Co innego, jeśli starsze dzieci stają się współrodzicami dlatego, że drugi dorosły wycofał się z odpowiedzialności. Szczególnie przy dziecku z niepełnosprawnością i dziecku niesłyszącym cała rodzina już prawdopodobnie funkcjonuje pod większym obciążeniem niż przeciętna. „Myślałam, że ze swoim dzieckiem będzie inaczej” To zdanie jest bardzo ważne. Prawdopodobnie miała Pani nadzieję, że narodziny wspólnego dziecka uruchomią w nim coś, czego wcześniej brakowało — większą odpowiedzialność, potrzebę bycia w domu, czułość wobec dzieci. Ale dziecko samo z siebie nie zmienia stylu funkcjonowania dorosłego człowieka. Czasem przeciwnie — jeszcze bardziej ujawnia to, co już wcześniej było problemem. Dlatego nie czekałabym na moment: „może jak syn trochę podrośnie, to się zainteresuje”. Patrzyłabym na to, co robi teraz. Pytanie nie brzmi już tylko „jak go zmienić?” Ważniejsze brzmi: „Jeżeli on nie będzie chciał się zmienić, jak ja chcę dalej żyć?” Nie mówię, że ma Pani natychmiast odejść. Ale dobrze zacząć myśleć o własnej pozycji: finansach, możliwości pracy w przyszłości, własnych dokumentach, wsparciu rodziny, świadczeniach związanych z dziećmi, własnym odpoczynku i możliwościach mieszkaniowych. Szczególnie że mieszkanie należy do niego i jest Pani obecnie finansowo zależna. Im bardziej jedna osoba jest zależna, tym trudniej postawić realną granicę. Jeśli partner jest gotów na zmianę, przy braku przemocy może mieć sens terapia par, ale pod warunkiem, że będzie służyła konkretnemu podziałowi odpowiedzialności, a nie przekonywaniu Pani, żeby oczekiwała mniej. Przy problematycznym piciu potrzebna może być również konsultacja dotycząca alkoholu. Pani natomiast przy tak ogromnym przeciążeniu zasługuje na własne wsparcie psychologiczne. Nie dlatego, że problem jest „w Pani”, tylko dlatego, że od bardzo dawna funkcjonuje Pani ponad własne zasoby. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z kobietami przeciążonymi samotnym rodzicielstwem mimo pozostawania w związku, z rodzinami wychowującymi dzieci wymagające szczególnego wsparcia oraz z parami, w których problemem jest nierówny podział odpowiedzialności i alkohol. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat „samotnego rodzicielstwa w związku”, niewidzialnej pracy kobiet, wycofanego ojca i tego, gdzie kończy się „pomaganie”, a zaczyna zwykła odpowiedzialność rodzicielska. Najważniejsze: Pani nie potrzebuje od partnera okazjonalnej pomocy. Potrzebuje drugiego dorosłego, który realnie współprowadzi rodzinę. Jeśli po kolejnych rozmowach zmiana trwa dwa czy trzy dni, a później wszystko wraca do normy, proszę zacząć oceniać sytuację po jego stałym zachowaniu, a nie po obietnicach.
Dzień dobry. Z Pani wypowiedzi wyraźnie wynika ogromne przeciążenie obowiązkami i rozczarowanie postawą partnera. Opieka nad pięciorgiem dzieci, w tym dwojgiem wymagającym szczególnego wsparcia, jest bardzo wymagająca. Nic dziwnego, że czuje się Pani zmęczona i osamotniona. Praca zawodowa partnera może tłumaczyć potrzebę odpoczynku, ale nie zwalnia go z odpowiedzialności za własne dziecko i życie rodzinne. Warto też zmienić sposób myślenia o jego zaangażowaniu: opieka nad synem nie jest „pomaganiem Pani”, lecz jego obowiązkiem jako ojca. Skoro dotychczasowe rozmowy nie przynoszą trwałej zmiany, proponuję jasno ustalić konkretne zadania, które partner będzie wykonywał regularnie, bez przypominania, na przykład kąpiel dziecka czy opiekę nad nim w określonych godzinach. Niepokojące jest również częste sięganie po alkohol, szczególnie jeśli ogranicza jego dostępność i odpowiedzialność. Proszę pamiętać, że nie może Pani sama zmusić partnera do zmiany. Warto poszukać wsparcia także poza związkiem, na przykład u bliskich lub w lokalnym ośrodku pomocy społecznej, gdzie można uzyskać informacje o pomocy dla rodzin opiekujących się dziećmi z niepełnosprawnościami. Pani potrzeba odpoczynku, wsparcia i czasu dla siebie jest równie ważna jak potrzeby pozostałych domowników.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


