Witam 2 lata temu zmarł mój tata. Postawiono diagnozę rak płuc operacyjny. 2 miesiące później po

Bardzo dziękuję za Twoją wiadomość i opis trudnej sytuacji, z jaką zmaga się Twoja mama oraz cała Twoja rodzina. Strata bliskiej osoby, a w szczególności tak traumatyczne przeżycia związane z odejściem taty, mogą prowadzić do przedłużającej się żałoby oraz poważnych trudności emocjonalnych, zwłaszcza gdy na to wszystko nakłada się diagnoza poważnej choroby. Twoja mama zmaga się nie tylko z bólem po stracie męża, ale także z lękiem o swoje zdrowie i życie, co dodatkowo pogłębia jej stan emocjonalny. W takim przypadku pomoc psychologiczna oraz wsparcie terapeutyczne mogą okazać się niezwykle pomocne. W ESC Ośrodku Leczenia E-Uzależnień na Żoliborzu przy ul. Boguckiego 6 w Warszawie pracują doświadczeni specjaliści, którzy wspierają osoby w trudnych sytuacjach życiowych, takich jak żałoba, przewlekły stres czy lęk przed chorobą i śmiercią. W przypadku Twojej mamy rekomendujemy rozpoczęcie indywidualnej terapii z psychoterapeutą specjalizującym się w pracy z traumą oraz przewlekłym stresem. Terapia może pomóc jej przepracować bolesne emocje związane z utratą męża oraz zaakceptować obecną sytuację zdrowotną. Szczególnie pomocna może być terapia EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing), która jest skuteczna w przetwarzaniu traumatycznych wspomnień. Warto również rozważyć udział w warsztatach terapeutycznych „5 ran i 5 języków miłości z metodą EFT”, które pomagają uwolnić się od trudnych emocji oraz odzyskać wewnętrzną równowagę. Jeśli Twoja mama czuje się gotowa na taką formę wsparcia, zachęcamy do umówienia się na konsultację w naszym ośrodku. Pamiętaj, że wsparcie bliskich osób jest nieocenione – Twoja troska i zaangażowanie w pomoc mamie już teraz mają ogromne znaczenie. Jeśli masz dodatkowe pytania lub chciałabyś uzyskać więcej informacji o dostępnych formach terapii, jesteśmy tutaj, aby pomóc. Radosław Helwich CEO w ESC Ośrodek Leczenia E-Uzależnień (esc123[.]net, ul. Boguckiego 6, Warszawa Żoliborz.

Szanowna Pani,

mam poczucie, że opisywana przez Panią sytuacja jest szalenie obciążająca dla całej rodziny - zarówno dla chorującej somatycznie mamy, jak i dla Pani. Jeśli to możliwe to oprócz stosowanej już farmakoterapii, warto byłoby pomyśleć także o wsparciu psychologicznym. Konsultacja ze specjalistą pozwoliłaby mamie m.in. oswoić lęki i obawy, które zapewne towarzyszą chorowaniu. Proszę także nie zapomnieć o sobie - być może również dla Pani taka konsultacja mogłaby stanowić źródło wsparcia.

Pozdrawiam
Urszula Kiwit

Dzień dobry,

Bardzo Ci współczuję – strata taty, a teraz choroba mamy to ogromne wyzwanie emocjonalne dla całej Waszej rodziny. To zrozumiałe, że czujesz bezsilność i chcesz pomóc mamie, ale pamiętaj, że już teraz robisz bardzo dużo – jesteś przy niej, wspierasz, szukasz rozwiązań.

Twoja mama przeszła trudny czas i nadal zmaga się z wieloma emocjami – żałobą, lękiem o własne zdrowie, zmianami w codziennym funkcjonowaniu. Choroby przewlekłe, zwłaszcza autoimmunologiczne, bywają trudne do zaakceptowania, szczególnie gdy wiążą się z licznymi ograniczeniami i niepewnością co do przyszłości.

Kilka rzeczy może pomóc mamie w tym trudnym okresie:

Wsparcie psychologiczne – warto rozważyć konsultację z psychologiem lub terapeutą. Nawet jeśli mama niechętnie o tym myśli, spróbujcie podejść do tego jako do kolejnego elementu dbania o zdrowie, podobnie jak dieta czy leczenie farmakologiczne.

Wsparcie psychiatryczne – skoro leki psychiatryczne wcześniej pomogły, być może warto skonsultować się ponownie w celu ewentualnej modyfikacji leczenia.

Aktywność i małe cele – depresja i lęk często prowadzą do wycofania się z życia społecznego. Jeśli mama ma jakiekolwiek zajęcia, które kiedyś sprawiały jej radość, warto stopniowo próbować do nich wracać – czy to krótkie spacery, czy rozmowy z bliskimi. Nawet małe kroki mogą zrobić dużą różnicę.

Dzień dobry! W krótkim czasie doświadczacie Państwo wielu bardzo trudnch chwil. W takiej sytuacji cenne są kontakty rodzinne. Spotkania z bliskimi osobami, sąsiadami. Warto zaproponować mamie konsultację psychiatryczną, aby wprowadzić farmalologią, jeśli mama nie decyduje się na przyjęcie wsparcia w postaci psychoterapii. Otrzymując diagnozę mama konfrontuje się z lękiem o życie. Może to z kolei powodować obniżony nastrój. Jeśli mama jest otwarta na terapię, można przyjrzeć się temu jakie informacje dla mamy niesie obecna choroba, w jaki sposób należy pod wpływem choroby zmienić swoje życie. Zapewne na kilku sesjach można się temu tematowi przyjrzeć i zacząć wprowadzać zmiany w swoim życiu. Życzę dużo wytrwałości we wspieraniu mamy i otwartości na przyjmowanie też pomocy dla siebe!

Dzień dobry, dziękuję za podzielenie Pani historią. Rozumiem, że trudno jest patrzeć na kogoś bliskiego, kto cierpi, szczególnie kiedy zmienia się wszystko wokół, a sytuacja zdrowotna jest tak nieprzewidywalna. Ważne, że mama ma Pani wsparcie (jest Pani przy niej) czy też wsparcie rodziny. Wspieranie na każdym etapie daje poczucie bezpieczeństwa i poczucie, że nie jesteśmy sami pomimo trudności. Czasami w takich sytuacjach pomogą małe, codzienne rytuały, które mogą dawać poczucie kontroli, jak np. wspólne gotowanie posiłków, rozmowy o drobnych rzeczach z dnia codziennego, które nie dotyczą choroby. Często, mimo trudności, powrót do normalności w codziennych sprawach może dać ukojenie i poczucie bezpieczeństwa. Warto też, by mama nie bała się szukać pomocy. Może rozmowa z psychologiem lub grupą wsparcia, która przechodzi przez podobne doświadczenia, przyniesie jej ulgę.

Oczywiście w przypadku pytań zapraszam do kontaktu.

Pozdrawiam serdecznie