Wadliwa emocjonalnie?

Próby wyłączania jakichkolwiek emocji, nawet nieprzyjemnych jak porażka, powodują, że cały człowiek się w pewnym sensie zamraża. Nie sądzę, żeby istniały osoby, którym to służy. Strach przed przeżywaniem emocji może powodować poczucie braku w życiu. Myślę, że sztuką nie jest unikanie trudności w życiu co nauczenie się jak funkcjonować pomimo kłopotów czy porażek. To jedna z wielu niezbędnych umiejętności w życiu tj. umiejętność przeżywania radości czy miłości. Część osób uczy się tego podczas dorastania. Pozostałym bardzo przydaje się wsparcia. W moim doświadczeniu bardzo pomagają warunki gabinetu psychoterapeutycznego, gdzie bezpiecznie można przetestować sposoby reagowania na rzeczywistość. Przećwiczyć to co się dzieje i znaleźć najbliższą sobie metodę radzenia sobie z trudnościami.

Dzień dobry,
zadała Pani to pytanie już jakiś czas temu, natomiast dotarło ono do mnie dopiero teraz.
Być może Pani sytuacja zdążyła się już zmienić. Niemniej postaram się Pani odpisać.
Pisze Pani, że szanuje siebie i swoje życie, i że stara się Pani chronić siebie przed różnego rodzaju porażkami i niepowodzeniami. Myślę, że jest to bardzo naturalny i zrozumiały odruch. Większość osób stara się unikać tego, co nieprzyjemne a szukać w życiu tego, co sprawia radość. Czasem jednak trudne sytuacje się zdarzają. Pisze Pani, że kiedy nadszedł taki trudny moment w Pani życiu, moment pewnego rozczarowania i porzucenia, to pomimo to stara się Pani funkcjonować tak jak dotychczas. Stara się Pani dużo z siebie dawać i motywować się do różnych czynności, jednak pojawiają się momenty braku motywacji, jakiegoś zagubienia. Nazywa to Pani nawet wadliwością emocjonalną, jednak w moim przekonaniu, fakt, że trudno jest normalnie funkcjonować po trudnym wydarzeniu pokazuje właśnie pewną emocjonalną wrażliwość, emocjonalne zdrowie. Gdyby przeszła Pani obojętnie wobec dużych zmian, być może jakichś strat w Pani życiu, można byłoby przypuszczać, że te wydarzenia nie są dla Pani istotne. Tylko strata ważnych rzeczy powoduje uczucie smutku. Gdy nie pozwolimy sobie na jego odczuwanie, staramy się go odsunąć i funkcjonować „normalnie”, wówczas mogą pojawić się różne uczucia. Może to zagubienie, o którym Pani wspomina wynika właśnie z naturalnej u większość osób chęci nie odczuwania trudnych emocji, unikania odczuwania smutku, rozczarowania czy braku nadziei.
W takich trudnych sytuacjach warto poszukać wsparcia. Być może jest w Pani otoczeniu osoba, która wysłucha i będzie rozumiała, że jest Pani teraz w trudnym momencie a nie starała się tylko Panią pocieszać. Często bliscy mimo dobrych chęci nie potrafią pomóc, starają się zaprzeczać naszym uczuciom mówiąc: „Nie myśl o tym”, „Nie smuć się”, „Zajmij się czymś a zapomnisz”. Na zapomnienie potrzeba czasu. Warto w tym czasie zadbać o siebie, nie wymagać od siebie za dużo, dać sobie czas na przeżycie tych trudnych emocji. Zaakceptować, że te emocje w nas są. Warto też wiedzieć, że te smutne chwile nie będą trwać wiecznie. A gdy jest nam wyjątkowo trudno warto sięgnąć po pomoc specjalisty. Czasem rozmowa z obcą osobą jest naprawdę pomocna.
Pozdrawiam serdecznie.

Witam,

Człowiek nie zawsze jest spójny z sobą, nie musi to też oznaczać braku ,,komplementarności". Można się wspólnie zastanowić, czego u Pani brakuje? Co to może być? Każdy człowiek popełnia błędy, ale nie każdy jest w stanie dopuścić je do siebie. Może się Pani zgłosić do specjalisty, który Panią wysłucha i pomoże znaleźć w Pani odpowiedź.

Pozdrawiam serdecznie,
Aras Ahmad

Dziękuję za odwagę do dzielenia się problemem, który dotyczy coraz większej ilości osób. Wadliwość emocjonalna, o której Pani wspomina, wskazuje na Pani ogromny zasób - wrażliwość i szeroki wachlarz różnych uczuć. Posiada Pani narzędzie, więc może warto nauczyć się jak z niego korzystać? Zachęcam do wizyty u specjalisty, który w atmosferze pełnej akceptacji i szacunku, poprowadzi Panią przez proces zmiany. Pozdrawiam serdecznie.

Witam,
bardzo się cieszę, że znalazła Pani odwagę, by się odezwać. Niesamowicie czyta się Pani wpis, rzadko kiedy spotyka się osoby tak świadome siebie, swojego "wnętrza", mocno pracujące nad sobą i swoim rozwojem, bo za taki, uważam Pani dążenie do robienia czegoś, nie poddawania się i pracę nad motywacją. Mam wrażenie, że czasem dopadają Panią "gorsze" dni. Pytanie brzmi, czy właśnie czasem, czy powoli staje się to rutyną?
Pewne dysfunkcje emocjonalne w naszych czasach wydają się mi wręcz "chorobą cywilizacyjną" - pośpiech, nawał obowiązków osobistych i zawodowych, liczne zobowiązania, dążenie do poprawy (w sumie wszystkiego - bytu, pracy, funkcjonowania itp.) powodują, że czasem nasza psychika mówi DOŚĆ! Zwolnij!
Kolejne pytanie, które nasuwa mi się samo, to pytanie o Pani priorytety, wartości, pytanie poniekąd o "sedno"? Na czym tak naprawdę Pani zależy? Czemu to jest ważne i w jaki sposób osiągnięcie tego zmieni Panią/Pani sytuację?
Wadliwość emocjonalna? Hhy... Zapytałabym, co to dla Pani oznacza? W czym przeszkadza, co zatem należałoby uczynić, by nie traciła Pani z oczu "mety"?
A to, jest już kawałkiem pracy nad sobą. Gdyby chciała Pani podjąć tę pracę dalej, zapraszam.