W jaki sposób rozmawiać z osoba z depresja i jak przekonać taka osobę do udania się do psychologa/ps

Droga Pani/Drogi Panie,
przede wszystkim ważne jest to, że depresja jest chorobą, a - wiadomo - choroby powinno się leczyć. Kiedy złamiemy rękę czy nogę, idziemy do ortopedy, kiedy źle widzimy, umawiamy się do okulisty. Dlaczego zatem w przypadku problemów z emocjami, które utrudniają nam funkcjonowanie miałoby być inaczej? W tym przypadku właściwym specjalistą jest psychiatra (jeśli chcemy włączyć farmakoterapię) lub psycholog. I jeszcze coś ważnego: zdecydowanie nie można próbować pomagać chorym na depresję, mówiąc "weź się w garść", czy "dziś wszystkim jest trudno". Pozdrawiam, Radosław Krąpiec, psycholog

Podstawową rzeczą jest zrozumienie i zaakceptowanie depresyjnego stanu. Trzeba przyjąć do wiadomości, że brak zaangażowania, niewstawanie z łóżka, smutek, wycofanie nie są skierowane przeciwko nam, ale są objawem choroby. Pani/Pana bliski nie ma siły wyjść z domu? Proszę mu zrobić herbatę i posiedź razem z nim. Potrzeba czasu na odzyskanie sił i nabranie chęci do życia. Co jest ważne?
Obecność - w depresji spełnia niezwykle ważną rolę. Chorujący ma często obniżone poczucie własnej wartości, więc spędzanie z nim czasu, wskazywanie na to, że jest dla nas ważny, pokazywanie mocnych stron ma terapeutyczną rolę. Zaspokajanie potrzeb fizycznych - Zdarza się, szczególnie w cięższych stanach depresyjnych, że dana osoba przestaje jeść i pić. Nie zmuszaj jej do tego, nie wymieniaj negatywnych konsekwencji takiego stanu rzeczy. Zadbaj. Jak? Przygotuj smaczny, może ulubiony, ciepły posiłek i zanieś go do łóżka, przygotuj coś do picia. Choć możesz nie usłyszeć nawet dziękuję, choć może Twoje zaangażowanie nie zostanie wprost docenione, to jednak będzie miało dużą wartość i znaczenie dla chorującego.
Aktywizacja - Oczywiście ważne jest też stopniowe aktywizowanie osoby chorej, delikatne zachęcanie do wykonywania różnych czynności. Może uda się wyjść na krótki spacer, spotkać się z jakimś bliższym znajomym, przygotować wspólnie posiłek. Ważne, żeby osoba chora miała wybór i mogła, a nie musiała np. pomóc.

W trakcie stosowania powyższych zachowań/postaw chory zaczyna dostrzegać, że nie jest przez nas odrzucany. Raczej zaczyna się czuć rozumiany i przekonanie go wtedy, ze warto udać się do lekarza czy psychoterapeuty jest znacznie prostsze - łatwiej mu po prostu uwierzyć, że chcemy dla niego dobrze, i że taka wizyta nie jest naszym nakazem ale jego wyborem.

Dzień dobry, najważniejsze jest zaakceptowanie stanu osoby, która cierpi na zaburzenia depresyjne. Poczucie bycia niezrozumianym, to najczęstsza obawa osób cierpiących na depresję. Poczucie osamotnienia w chorobie jest dodatkowym czynnikiem, który pogarsza stan zdrowia. Bycie blisko, akceptacja i zaproponowanie dostępnych form pomocy niekiedy stanowi najlepsze rozwiązanie w tak trudnym czasie.
Pozdrawiam serdecznie,
Natalia Kabała- Michna