W jaki sposób mam przestać myśleć o śmierci i zacząć normalnie funkcjonować?

Witam Cię serdecznie, objawy, które opisałaś mogą świadczyć o lęku tanatywnym, czyli lęku przed śmiercią i przemijaniem, który w tym przypadku może być sprzężony z objawami nerwicy lękowej. Chcę żebyś wiedziała, że lęk ten towarzyszy bardzo wielu osobom z większym lub mniejszym nasileniem, bez względu na wiek. Pragnienie trwałości i tęsknota za nieprzemijalnością od początku dziejów głęboko tkwią w ludzkiej naturze. Lęk przed przemijaniem dopada ludzi tym silniej, im bardziej chcą się przed nim zabezpieczyć czy uciec. Jednym ze sposobów, aby w pełni zaakceptować to, co nadejdzie, jest cieszenie się chwilą obecną, czerpanie z niej tego, co najcenniejsze, przeżycia każdego dnia jak najlepiej z wysoko uniesioną głową i nie żałowania niczego, co się zostawiło za sobą. Bo choć nie wiemy, jak umrzemy, to możemy wybrać, jak będziemy żyć. Proszę, żebyś odpowiedziała sobie na pytania: Czy boisz się samej śmierci, czy procesu umierania? Czy obawy dotyczą możliwych cierpień związanych ze śmiercią? Może obawiasz się, że nie zdąży zrealizować swoich zamiarów i marzeń przed śmiercią? Jak często doświadczasz lęku przed śmiercią? W jakich okolicznościach pojawiają się myśli o śmierci? Sugeruję umówić się na wizytę do psychologa, by móc porozmawiać z nim o swoich wątpliwościach i problemach. Na indywidualnym spotkaniu możliwe będzie postawienie precyzyjnej diagnozy, czy Twoje objawy wiążą się z izolowaną postacią fobii, tzw. tanatofobią, czyli irracjonalnym lękiem przed śmiercią, czy dotyczą zaburzeń lękowych. Szczególnie iż pojawiają się tu epizody bulimii, z którymi często związane są także inne objawy zaburzeń psychicznych, m.in. zaburzenia depresyjne, lękowe, snu, osobowości, uzależnienia (między innymi od alkoholu), czy różne czynności kompulsywne. Pozdrawiam, Diana