Proszę o pomoc dla mojej 20 letniej siostrzenicy! Ma stwierdzoną nerwice natręctw, bardzo ciężki prz

Opisana sytuacja jest poważna i może wymagać pilnej interwencji.
Jeśli siostrzenica nie przyjmuje leków, odmawia jedzenia, a jej BMI spadło poniżej 15, istnieje zagrożenie dla jej życia i zdrowia. W takim przypadku można wezwać karetkę – stan ten spełnia przesłanki przyjęcia do leczenia bez zgody zgodnie z art. 23 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. W razie problemów z przyjęciem do szpitala, proszę powołać się na ten artykuł.

Objawy takie jak znaczne ograniczenie jedzenia, niemożność opuszczania pokoju czy silny lęk przed dotykaniem przedmiotów wskazują na bardzo utrudnione funkcjonowanie, które wymaga specjalistycznej pomocy.

Zachęcam również do kontynuowania motywowania siostrzenicy do leczenia psychiatrycznego i podjęcia psychoterapii. Kluczowe jest okazywanie empatii i wsparcia. Ważne jest, aby jasno komunikować, że jej zdrowie jest priorytetem, a leczenie to jedyna droga do poprawy.

Proszę pamiętać, że troska o bliską osobę jest bardzo ważna, ale równie istotne jest zadbanie o siebie. Zachęcam do skorzystania z wsparcia psychologicznego dla rodziny – może to pomóc lepiej zrozumieć sytuację i odnaleźć siłę w tym trudnym czasie.

Pozdrawiam i życzę dużo wytrwałości!

Szanowna Pani/Szanowny Panie, OCD w takim nasileniu, jaką Pan/Pani opisuje, często wymaga połączenia farmakoterapii oraz intensywnej terapii behawioralno-poznawczej (CBT). Z mojej strony kilka wskazówek, które mogą pomóc w tej sytuacji. 1. Zachęcanie do leczenia. Wspierajcie ją, ale bez presji. Wyrażajcie zrozumienie i akceptację jej lęków, jednocześnie delikatnie wskazując na konieczność leczenia. Unikajcie krytyki, by nie wzbudzać dodatkowego oporu. Można zaproponować terapię w formie online – czasem osoby z OCD łatwiej akceptują takie rozwiązanie, ponieważ odbywa się w ich strefie komfortu. 2. Współpraca z psychiatrą. OCD w ciężkiej postaci często wymaga odpowiednich leków. Jeśli siostrzenica przerywa leczenie z obawy przed zanieczyszczeniami, warto skonsultować się z psychiatrą w sprawie możliwych zamienników obecnych leków tak, aby na ten moment zredukować obawy przed zanieczyszczeniem. 3. Terapia poznawczo-behawioralna - CBT, a w szczególności technika ekspozycji z powstrzymaniem reakcji (ERP), to najskuteczniejsza metoda leczenia OCD. W tej terapii osoba stopniowo wystawiana jest na źródło swoich lęków (np. dotykanie przedmiotów), jednocześnie ucząc się, jak nie reagować kompulsjami. Na tym etapie terapia powinna być prowadzona przez doświadczonego specjalistę.
4. Wsparcie w codziennym funkcjonowaniu. Pomóżcie jej tworzyć małe cele, np. zjedzenie jednego posiłku w Państwa obecności lub spróbowanie nowego produktu spożywczego. Każdy sukces warto doceniać. Proszę unikać nadmiernego ulegania rytuałom siostrzenicy (np. sprawdzaniu czystości), ponieważ może to nasilać objawy. 5. Co mówić? Warto używać wspierających zwrotów, takich jak: „Rozumiem, że jest Ci bardzo trudno”* czy „Wierzymy, że z pomocą specjalistów poczujesz się lepiej”. Unikajcie stwierdzeń typu: „Przesadzasz” lub „Musisz się wziąć w garść".

Siostrzenica może przez to przejść z Waszym wsparciem i pomocą specjalistów. Proszę się nie poddawać – nawet najcięższe przypadki OCD mogą się poprawić przy odpowiednim leczeniu.

Czy siostrzenica wyraziłaby zgodę, aby psychiatra przyszedł do mieszkania? Czy próbowali Państwo takiej pomocy? W Polsce istnieje Zespół Leczenia Środowiskowego (w miejscu zamieszkania pacjenta) W opisanej sytuacji tego bym próbowała, aby siostrzenica w wyniku konsultacji psychiatrycznych poczuła się na tyle bezpieczniej, żeby możliwe było rozpoczęcie leczenia na początek farmakologicznego i hospitalizacja. Ważne też aby w tej trudnej sytuacji domownicy mogli skorzystać ze wsparcia psychologicznego.

Szanowna Pani,
Z informacji przekazanych przez Panią wynika, że u Siostrzenicy wystąpiło znaczne pogorszenie się funkcjonowania, stanu zdrowia fizycznego – znaczna utrata wagi oraz psychicznego: wysoki poziom lęku istotnie upośledzający funkcjonowanie w tym czynności dnia codziennego a nawet kluczowe dla życia i zdrowia jak przyjmowanie jedzenia i leków. 
W takim przypadku zasadne może być przyjęcie na oddział psychiatryczny bez zgody pacjenta i mówią o tym artykuły 22 i 23 ustawy o zdrowiu psychicznym (uozp). Polecałabym Pani przeczytanie tych artykułów Ustawy. Ich treść jest on dostępna w internecie i nie są długie.
Z mojej pracy na oddziale psychiatrycznym wynika, że wielu pacjentów istotnie korzysta na takim niedobrowolnym pobycie. Dzięki temu, że są na oddziale psychiatrycznym mają odpowiednio dobierane leki, czasem kilka razy zmieniane, dobierany przez lekarzy psychiatrów z troską i niestrudzenie ponieważ odpowiedź każdego organizmu, ta odpowiedź biologiczna jest inna.Pacjenci też mierzą się z konsekwencjami swoich działań lub zaniechania działań, przykładowo zaniedbywanie higieny, a szczególnie brania leków i pobierania pokarmu skutkuje koniecznością pobytu na oddziale szpitalnym. Często bywa tak że doświadczanie konsekwencji swoich działań i zaniechań oraz odpowiednio dobrane leki pomagają w uzyskaniu wglądu w konsekwencje oraz wglądu w chorobę. Pacjent po raz pierwszy może nabrać krytycyzmu wobec choroby i chęci poprawy. Dzisiejsze oddziały psychiatryczne są zwykle dobrze zarządzane i pacjenci otrzymują dobrą adekwatną opiekę.
Pomimo, że często pacjenci często intensywnie protestują przed przywiezieniem do szpitala psychiatrycznego czy nawet juz w szpitalu na szpitalnym oddziale ratunkowym, to po przyjęciu na oddział otrzymują adekwatną opiekę i uspokajają się. Obserwujemy tak czesto z dnia na dzień czy czasem z tygodnia na tydzień polepszenie funkcjonowania i dobrą odpowiedź na odpowiednio dobrane leki. Pacjenci otrzymują też wsparcie psychologiczne na oddziale, również w kierunku kontynuacji leczenia psychiatrycznego i psychoterapii po wypisie ze oddziału.
Co do strony technicznej jak Siostrzenica miałaby się znaleźć w szpitalu.
Mogą Państwo wezwać karetkę pogotowia i wyjaśnić sytuację, że Siostrzenica, młoda dorosła, ma  skierowanie od lekarza psychiatry na oddział psychiatryczny,  ale nie wyraża zgody i być może będzie konieczne przyjęcie pacjentki bez zgody z art 23 uozp, ponieważ jej stan i tu Państwo omówią w sposób rzeczowy stan - budzi Państwa duży niepokój.
Jeśli podejmą Państwo taką decyzję i zespół ratownictwa medycznego uzna to za zasadne, Siostrzenica zostanie przewieziona nawet bez zgody na SOR i oceniona  przez wykwalifikowanego lekarza psychiatrę, który oceni jej stan i ew. konieczność zatrzymania na oddziale. 

Ja jako psycholog i psychoterapeuta pracuję z osobami z nerwicą natręctw.W przypadku Siostrzenicy taka pomoc wydaje się niezbędna i jednocześnie niezbędna jest pomoc psychiatryczna i faktycznie przyjmowanie leków stąd dokładna informacja co do przyjęcia na oddział psychiatryczny bez zgody.
Trzymałam kciuki za dobre decyzje.Wszystkiego dobrego! 
Agnieszka Zdrzalik, Psycholog, psychoterapeuta