Proszę o pomoc dla mojej 20 letniej siostrzenicy! Ma stwierdzoną nerwice natręctw, bardzo ciężki prz
3
odpowiedzi
Proszę o pomoc dla mojej 20 letniej siostrzenicy! Ma stwierdzoną nerwice natręctw, bardzo ciężki przypadek. Zrezygnowała że studiów, nie jest wstanie wyjść z domu, a raczej z własnego pokoju! Boi się wszystkiego dotknąć, nie da rady się ubrać. Schudła już z 10 kilo bo nie da rady nic jeść bo twierdzi że to jest brudne i się brzydzi... Zje tylko to ci jest zapakowane, więc posiłki je rzadko i niezdrowo. Dostała leki, których branie przerywa bo twierdzi że leki są zanieczyszczone... I wtedy nie panuje nad sobą. Kilka razy była u psychiatry ale przerwała leczenie, choć obiecała teraz brać leki i się zapisać. Dostała skierowanie do szpitala ale nie wyraziła zgody na leczenie! Bardzo się boimy! Jak takiej osobie pomóc? Jak rozmawiać? W jaki sposób prowadzi się te metody behawioralne? Być może po łękach i z naszą pomocą trochę się stan poprawi by mogła leczenie kontynuować u specjalisty? Ci mówić do niej? Jak jej pomóc? Błagam o pomoc! Jest ton osoba dorosła więc nie da jej się zmusić do leczenia. Ona cały czas aż się trzęsie, nawet wtedy jak bierze leki. Stan jest krytyczny!
Opisana sytuacja jest poważna i może wymagać pilnej interwencji.
Jeśli siostrzenica nie przyjmuje leków, odmawia jedzenia, a jej BMI spadło poniżej 15, istnieje zagrożenie dla jej życia i zdrowia. W takim przypadku można wezwać karetkę – stan ten spełnia przesłanki przyjęcia do leczenia bez zgody zgodnie z art. 23 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. W razie problemów z przyjęciem do szpitala, proszę powołać się na ten artykuł.
Objawy takie jak znaczne ograniczenie jedzenia, niemożność opuszczania pokoju czy silny lęk przed dotykaniem przedmiotów wskazują na bardzo utrudnione funkcjonowanie, które wymaga specjalistycznej pomocy.
Zachęcam również do kontynuowania motywowania siostrzenicy do leczenia psychiatrycznego i podjęcia psychoterapii. Kluczowe jest okazywanie empatii i wsparcia. Ważne jest, aby jasno komunikować, że jej zdrowie jest priorytetem, a leczenie to jedyna droga do poprawy.
Proszę pamiętać, że troska o bliską osobę jest bardzo ważna, ale równie istotne jest zadbanie o siebie. Zachęcam do skorzystania z wsparcia psychologicznego dla rodziny – może to pomóc lepiej zrozumieć sytuację i odnaleźć siłę w tym trudnym czasie.
Pozdrawiam i życzę dużo wytrwałości!
Jeśli siostrzenica nie przyjmuje leków, odmawia jedzenia, a jej BMI spadło poniżej 15, istnieje zagrożenie dla jej życia i zdrowia. W takim przypadku można wezwać karetkę – stan ten spełnia przesłanki przyjęcia do leczenia bez zgody zgodnie z art. 23 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. W razie problemów z przyjęciem do szpitala, proszę powołać się na ten artykuł.
Objawy takie jak znaczne ograniczenie jedzenia, niemożność opuszczania pokoju czy silny lęk przed dotykaniem przedmiotów wskazują na bardzo utrudnione funkcjonowanie, które wymaga specjalistycznej pomocy.
Zachęcam również do kontynuowania motywowania siostrzenicy do leczenia psychiatrycznego i podjęcia psychoterapii. Kluczowe jest okazywanie empatii i wsparcia. Ważne jest, aby jasno komunikować, że jej zdrowie jest priorytetem, a leczenie to jedyna droga do poprawy.
Proszę pamiętać, że troska o bliską osobę jest bardzo ważna, ale równie istotne jest zadbanie o siebie. Zachęcam do skorzystania z wsparcia psychologicznego dla rodziny – może to pomóc lepiej zrozumieć sytuację i odnaleźć siłę w tym trudnym czasie.
Pozdrawiam i życzę dużo wytrwałości!
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Szanowna Pani/Szanowny Panie, OCD w takim nasileniu, jaką Pan/Pani opisuje, często wymaga połączenia farmakoterapii oraz intensywnej terapii behawioralno-poznawczej (CBT). Z mojej strony kilka wskazówek, które mogą pomóc w tej sytuacji. 1. Zachęcanie do leczenia. Wspierajcie ją, ale bez presji. Wyrażajcie zrozumienie i akceptację jej lęków, jednocześnie delikatnie wskazując na konieczność leczenia. Unikajcie krytyki, by nie wzbudzać dodatkowego oporu. Można zaproponować terapię w formie online – czasem osoby z OCD łatwiej akceptują takie rozwiązanie, ponieważ odbywa się w ich strefie komfortu. 2. Współpraca z psychiatrą. OCD w ciężkiej postaci często wymaga odpowiednich leków. Jeśli siostrzenica przerywa leczenie z obawy przed zanieczyszczeniami, warto skonsultować się z psychiatrą w sprawie możliwych zamienników obecnych leków tak, aby na ten moment zredukować obawy przed zanieczyszczeniem. 3. Terapia poznawczo-behawioralna - CBT, a w szczególności technika ekspozycji z powstrzymaniem reakcji (ERP), to najskuteczniejsza metoda leczenia OCD. W tej terapii osoba stopniowo wystawiana jest na źródło swoich lęków (np. dotykanie przedmiotów), jednocześnie ucząc się, jak nie reagować kompulsjami. Na tym etapie terapia powinna być prowadzona przez doświadczonego specjalistę.
4. Wsparcie w codziennym funkcjonowaniu. Pomóżcie jej tworzyć małe cele, np. zjedzenie jednego posiłku w Państwa obecności lub spróbowanie nowego produktu spożywczego. Każdy sukces warto doceniać. Proszę unikać nadmiernego ulegania rytuałom siostrzenicy (np. sprawdzaniu czystości), ponieważ może to nasilać objawy. 5. Co mówić? Warto używać wspierających zwrotów, takich jak: „Rozumiem, że jest Ci bardzo trudno”* czy „Wierzymy, że z pomocą specjalistów poczujesz się lepiej”. Unikajcie stwierdzeń typu: „Przesadzasz” lub „Musisz się wziąć w garść".
Siostrzenica może przez to przejść z Waszym wsparciem i pomocą specjalistów. Proszę się nie poddawać – nawet najcięższe przypadki OCD mogą się poprawić przy odpowiednim leczeniu.
4. Wsparcie w codziennym funkcjonowaniu. Pomóżcie jej tworzyć małe cele, np. zjedzenie jednego posiłku w Państwa obecności lub spróbowanie nowego produktu spożywczego. Każdy sukces warto doceniać. Proszę unikać nadmiernego ulegania rytuałom siostrzenicy (np. sprawdzaniu czystości), ponieważ może to nasilać objawy. 5. Co mówić? Warto używać wspierających zwrotów, takich jak: „Rozumiem, że jest Ci bardzo trudno”* czy „Wierzymy, że z pomocą specjalistów poczujesz się lepiej”. Unikajcie stwierdzeń typu: „Przesadzasz” lub „Musisz się wziąć w garść".
Siostrzenica może przez to przejść z Waszym wsparciem i pomocą specjalistów. Proszę się nie poddawać – nawet najcięższe przypadki OCD mogą się poprawić przy odpowiednim leczeniu.
Czy siostrzenica wyraziłaby zgodę, aby psychiatra przyszedł do mieszkania? Czy próbowali Państwo takiej pomocy? W Polsce istnieje Zespół Leczenia Środowiskowego (w miejscu zamieszkania pacjenta) W opisanej sytuacji tego bym próbowała, aby siostrzenica w wyniku konsultacji psychiatrycznych poczuła się na tyle bezpieczniej, żeby możliwe było rozpoczęcie leczenia na początek farmakologicznego i hospitalizacja. Ważne też aby w tej trudnej sytuacji domownicy mogli skorzystać ze wsparcia psychologicznego.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.