Próbowałam tu pisać kilkukrotnie, ale - z jakichś powodów - moje pytania zostały odrzucone. Może za

Próbowałam tu pisać kilkukrotnie, ale - z jakichś powodów - moje pytania zostały odrzucone. Może za wiele szczegółów zawierałam? Spróbuję wiele przemilczeć i skupić się na samych objawach. Od jakiegoś czasu czuję w sobie straszliwą pustkę z na przemian występującymi lękami (najprawdopdobniej atakami paniki) i chwilową irytacją. Od zawsze byłam kompletnie nieprzystosowana do życia w społeczeństwie, oparcie i bezpieczeństwo znajduję w Rodzicach, choć oni nie zdają sobie do końca sprawy z czym się mierzę; nie chcę ich martwić (Tatuś pracuje i mieszka za granicą i nie mogę mu zbyt często mówić o swoich problemach; z kolei Mamusię martwi nawet to, kiedy boli mnie ząb, a jeśli bym jej powiedziała, co we mnie siedzi, pewnie by zwariowała. [zresztą czasem jej o tym delikatnie mówię - jest bezradna] Na wszelkie wzmianki o leczeniu mnie psychiatrycznie odpowiada, bym robiła co chce, ale ona nie przyłoży do tego ręki). Już raz psychiatra przepisał mi niewłaściwe leki, co spowodowało koszmar i wszelka myśl o psychiatrze czy psychoterapii budzi w niej ponowny lęk i niemoc. Wracając do mnie - najprawdopodobniej mam pogłębiającą się z roku na rok depresję, nerwicę lękową, osobowość zależną (od Rodziców), aspołeczną ze znamionami narcyzmu, zespół stresu pourazowego, kilka traum... Długa historia... Bardzo się z tym wszystkim męczę. Często mam wrażenie, że powoli tracę rozum... Kilka miesięcy temu, kiedy cierpiałam na bezsenność i byłam w ciągłym nieustannym stresie, usłyszałam we łbie (bo to przecież niemożliwe, bym jakaś kaczka czy klaun był w moim pokoju) jakieś kwakanie kaczki albo śmiech klauna. To pewnie z przemęczenia, bo omamy słuchowe i halucynacje miałam zaledwie kilka razy w ciągu swojego życia. Wszelkie inne "głosy" to po prostu mój dialog wewnętrzny ze sobą - przeprowadzam go niemalże codziennie, kilka(naście) razy w ciągu dnia. Są dni (choć przez tą depresję rzadziej) kiedy bardzo boję jakichś potwór czy demonów, często podchodzę do lustra i sprawdzam, czy żaden za mną nie stoi - oczywiście nie spodziewam się, że zobaczę w lustrze kogoś poza mną, ale i tak chcę sprawdzić - tak na wszelki wypadek. Jeśli miałabym coś zobaczyć (nawet jeśli miałaby to być halucynacja), to wolę się na to przygotować, a nie zobaczyć to "przypadkiem", z zaskoczenia... Dlatego tak bardzo czujna jestem... Kiedy jest ciemno, a muszę przejść z jednego pokoju do drugiego, to zanim zapalę światło, przygotowuję się na wszystko - wyciągając rękę, by wymacać kontakt, nastawiam się, bym się nie bała, bo tam nic nie ma, a jeśli coś jest - to w najgorszym przypadku złapie mnie za rękę, więc mówię sobie: "nie bój się/nie przestrasz się." nic nigdy nie złapało mnie za rękę, ale taka ostrożność nie "nudzi" mi się i zawsze mi ona towarzyszy - z mniejszą lub większą intensywnością. Często też gapię się w ciemność - żeby się przekonać, że nie muszę się jej bać... Nigdy się do tego nie przekonałam. Patrzę, czy na pewno nikogo w niej nie ma. Nie ma. Czasem tylko pies z niej wyjdzie - za każdym razem serce mi staje, choć wiem, że to przecież mój Maksiu. Ciągle śpię z Matulą w jednym łóżku, choć mam już 26 lat. Wstydzę się tego, bo nie znam nikogo, kto musiałby spać w tym wieku z którymś z rodziców. W związku z czym nie mogę się wprowadzić. Nie mogę bez niej zrobić bardzo wielu - często absurdalnie prostych - rzeczy. To tylko fragment moich przypadłości... Po prostu chciałabym wiedzieć, czy nie mam schizofrenii... Boję się tego.