Mam 26 lat i nigdy nie miałem dziewczyny. Nie czułem potrzeby, a gdy ona się czasem pojawiała ograni

Mam 26 lat i nigdy nie miałem dziewczyny. Nie czułem potrzeby, a gdy ona się czasem pojawiała ograniczały mnie moje kompleksy, że się nie spodobam, że jestem mało atrakcyjny. Miałem niską ocenę własnej osoby. Pamiętam że od lat dorastania masturbowałem się i to jest normalne. Wielu chłopców w okresie dojrzewania miało myśli ,fantazje o własnej mamie. Też tak miałem, i jedynie lekko się martwię że w wieku 25 lat też miałem takie fantazje, krótkie i nieliczne. A wiem, że nigdy bym realnie do takich rzeczy nie doprowadził. Później od lat 18 do 25 masturbacja też była częścią mojego życia, jednak ostatnie lata robiłem to niemal codziennie, czasami kilka dni było przerwy.Zazwyczaj było to 1 raz dziennie, czasem 2 razy. Zdarzyło się na te kilka lat że masturbowałem się 4 razy na dzień, ale było takich dni mało,bardzo mało może 10-15 dni.
Bardzo podobają mi się kobiety i czuję duży popęd seksualny, mimo tego uważam, że ten nawyk masturbacji wyrobił się we mnie poprzez nieumiejętne rozładowanie napięcia emocjonalnego. Znalazłem sobie odreagowanie na niechciane emocje np. silne nagromadzenie stresu w organizmie przez różne sytuacje życiowe- odreagowanie przez masturbację,bo to przecież przyjemna rzecz.I oczywiście mogło to być też utwierdzane niską samooceną. Nie czuję się źle gdy przez jeden dzień nie wykonam masturbacji. Po 4 dniach abstynencji czuje już taką chęć aby to zrobić, ale czuję też silny popęd seksualny. Myślę, że nie jest to straszne uzależnienie, bo przecież masturbacja nie jest moim priorytetem w ciągu dnia, nie zaniedbuję przez nią obowiązków, chciałbym mieć dziewczynę i kochać się z nią. Wiem, że nadmierna masturbacja może powodować problemy pewne później w związku dlatego chciałbym ją ograniczyć. Gdyż uważam, że do masturbacji i seksu należy podejść rozsądnie i z umiarem.
Dodam, że mam zaburzenia lękowe, z których już wychodzę i męczy mnie ta myśl: Że skoro w wieku 25 lat zdarzyły Ci się fantazje o własnej mamie to coś jest ze mną nie tak i pewnie to choroba psychiczna. Chociaż mam świadomość, że posiadam moralność i nigdy nie doprowadziłbym do zbliżenia z członkiem rodziny. Proszę chociaż o ustosunkowanie się do mojego problemu, pozdrawiam.