Potrzebuję pomocy dla mojego 19 letniego syna. Od dłuższego czasu mam wrażenie że boi się ludzi i no

Dzień dobry,

to ważne, że szuka Pani sposobu wsparcia dla Syna. Wyobrażam sobie, że to, przez co przechodzi, jest dla niego bardzo trudne. W takiej sytuacji zachęcałabym do rozpoczęcia przez Syna terapii, poruszenia z Nim tego tematu oraz rozważenia zwrócenia się do psychiatry po wsparcie farmakologiczne, które może ułatwić pierwsze kroki radzenia sobie z jak rozumiem silnym lękiem, który Syn odczuwa. Podczas spotkania z psychoterapeutą Syn będzie mógł lepiej zrozumieć i nazwać swoje trudności, a także rozwinąć sposoby radzenia sobie, zależnie od jego potrzeb. Wszystko zależy od Jego gotowości, ponieważ pamietajmy, że jako osoba dorosła sam musi wyrazić taką wolę.
Pozdrawiam serdecznie

Rozumiem, że sytuacja z Pani synem jest bardzo trudna i wymagająca wsparcia. Często takie zachowania mogą wynikać z lęku społecznego, niskiej samooceny lub innych trudności emocjonalnych. W takich przypadkach terapia skoncentrowana na rozwiązaniach (TSR) może pomóc w znalezieniu konkretnych kroków, które pozwolą synowi stopniowo przezwyciężać lęki i budować pewność siebie.

Pierwszym krokiem jest znalezienie odpowiedniego terapeuty, który ma doświadczenie w pracy z młodymi dorosłymi i lękami społecznymi. Terapeuta może pomóc synowi w zrozumieniu, skąd biorą się jego lęki oraz w opracowaniu strategii radzenia sobie z nimi. Ważne jest, aby syn czuł się komfortowo i bezpiecznie podczas sesji terapeutycznych, co pozwoli mu otworzyć się na współpracę.

Warto również wspierać syna w stopniowym podejmowaniu małych kroków, które pozwolą mu oswoić się z nowymi sytuacjami. Można zacząć od małych, codziennych zadań, które są dla niego wyzwaniem, ale jednocześnie są możliwe do wykonania. Na przykład, zamiast iść do sklepu samodzielnie, można zacząć od wspólnych zakupów, stopniowo zwiększając jego samodzielność.

Ważne jest, aby syn czuł wsparcie i zrozumienie z Pani strony. Może Pani pomóc mu w budowaniu pewności siebie, chwaląc go za każdy, nawet najmniejszy sukces. Można również rozważyć wprowadzenie technik relaksacyjnych, takich jak ćwiczenia oddechowe czy medytacja, które mogą pomóc w redukcji lęku.

Jeśli syn wyraża gotowość do pracy nad swoimi lękami, warto poszukać grup wsparcia dla osób z podobnymi doświadczeniami. Czasami rozmowy z innymi, którzy przeżywają podobne trudności, mogą być bardzo pomocne i dają poczucie, że nie jest się samemu z tym problemem.

Na koniec, warto pamiętać, że proces przezwyciężania lęków wymaga czasu i cierpliwości. Ważne jest, aby syn wiedział, że ma wsparcie i że krok po kroku może pracować nad swoimi trudnościami.

Dzień dobry,
to bardzo cenne, że chciałaby Pani pomóc synowi. Opisywana przez Panią sytuacja musi być przez niego odczuwana jako trudna oraz przytłaczająca. Jednocześnie wspomina Pani, że dzieje się tak od dłuższego czasu, a to daje nadzieję, że kiedyś syn mógł czuć się i zachowywać inaczej. Ponadto, pomimo trudności z wchodzeniem w relacje z ludźmi, syn nawiązał znajomości w klasie. Mimo lęku przed nowymi sytuacjami skończył szkołę, a także podjął próbę podjęcia pracy. Dostrzegam w tym dużą determinację do przezwyciężania własnych słabości, a to oznacza, że ma siłę, by o siebie zawalczyć. Pisze Pani także, iż podczas rozmowy syn wspomniał o swoim strachu, co pokazuje, że wykonał już pierwszy, najważniejszy krok w stronę zmiany, czyli uświadomił sobie istnienie trudności.
Być może warto byłoby zaproponować synowi skorzystanie z wizyt u psychologa/psychoterapeuty, podczas których wraz ze specjalistą będzie mógł przyjrzeć się lękowi i poszukać konkretnych rozwiązań, dzięki czemu możliwa będzie zmiana w jego życiu, które pozwoli odczuwać większy spokój czy satysfakcję.

Dzień dobry. Rozumiem, że trudno patrzeć, jak syn zamyka się w domu i mówi o sobie, że „do niczego się nie nadaje” - to dużo lęku i wstydu, które potrafią sparaliżować młodego dorosłego.
Taki obraz bywa skutkiem zaburzeń lękowych (zwłaszcza społecznych), obniżonego nastroju, a czasem cech unikających czy neuroatypowości, dlatego ważna jest spokojna diagnoza u psychologa luc psychiatry. Na co dzień pomagać mogą bardzo małe kroki w realnym świecie — najpierw wspólnie, potem samodzielnie (np. krótkie wejście do sklepu) - oraz język wsparcia: „Widzę, że się boisz, spróbujmy po kawałku” bez presji. Dobrym ruchem będzie konsultacja (za jego zgodą) w poradni zdrowia psychicznego lub u prywatnego specjalisty, by ocenić, czy potrzebna jest terapia i/lub leczenie. W tym czasie nienachalne i elastyczne towarzyszenie synowi i bycie słuchaczem - może być dla niego najważniejsze.
Pozdrawiam serdecznie. Monika Bała