Od tygodnia mam problem, który strasznie miesza mi w psychice. Otóż mam 15 lat i zaczęłam się zastan

Dzień dobry. Opisywane przez Panią myśli mogą mieć charakter myśli rezygnacyjnych. Narastające poczucie utraty sensu życia, bezsens życia, poczucie beznadziejności, myśli rezygnacyjne, myśli o śmierci. Mogą być one objawem zaburzeń depresyjnych. Choć nie muszą. Natomiast z Pani wypowiedzi wnioskuje, ze są niechciane i powodują narastający dyskomfort. Warto w takiej sytuacji skonsultować się z psychiatra i/lub psychologiem.
Życzę wszystkiego dobrego i pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry,
Praktycznie każdy z nas momentami zadaje sobie tego typu pytania z większym lub mniejszym nasileniem emocjonalnym. Taki lekki "kryzys" egzystencjalny, który będzie utrzymywał się przez dłuższy czas może faktycznie przerodzić się w depresję, więc wizyta u specjalisty jest jak najbardziej wskazana. Z drugiej jednak strony tego typu myśli skłaniają nas do refleksji i mogą być tak samo motywujące do działania.
Wiek, w którym Pani się znajduje jest wiekiem zadawania konkretnych pytań podważających otaczające nas normy. Jest to wiek kwestionowania przekonań rodziców i nauczycieli, religii oraz utartych ścieżek.
Proszę sporządzić sobie listę rzeczy, które udało się Pani osiągnąć do tej pory. Na liście mogą znaleźć się różne rzeczy, nawet te najmniejsze, jak np. przygotowanie deseru z jakiegoś przepisu, czy przeczytanie jakiejś całej książki. Taka lista pozwoli Pani docenić to co do tej pory Pani osiągnęła i jak udawało się Pani radzić z dotychczasowymi trudnościami losu.
Życie jest wartością samą w sobie i to co się stanie z Panią za kilkanaście lat zależy wyłącznie od Pani. Jeśli jest coś co Panią interesuje, proszę wyobrazić sobie, że za kilkanaście lat staje się Pani w tym mistrzem. Wtedy nauka tej dziedziny to nie będzie przymus, bo Pani sama będzie sobie dyktowała czego się uczyć i jaką ocenę samej sobie za to wystawić.
Nauka w szkole jest na ten moment koniecznością, ale prawda jest taka, że im więcej się uczymy tym sprawniej funkcjonuje nasz mózg i łatwiej przyswaja nowe informacje, więc nie jest to z pewnością stracony czas. Polecam również przeczytanie książki Eckharta Tolle - "Potęga teraźniejszości".
Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,

To, że zadaje sobie Pani pytania o sens życia w wieku 15 lat nie oznacza od razu choroby psychicznej – wręcz przeciwnie, wiele osób w tym wieku zaczyna właśnie głębiej myśleć o świecie, przyszłości i swojej roli w tym wszystkim. To etap rozwoju, w którym naturalnie pojawiają się pytania egzystencjalne – trudne, czasem przytłaczające, ale ważne.

Jednak to, co Pani opisuje – natrętne myśli, lęk, smutek, przytłoczenie – może świadczyć o tym, że coś zaczyna za bardzo obciążać psychikę. Gdy te pytania stają się źródłem cierpienia, smutku albo niepokoju, warto potraktować to poważnie i porozmawiać z psychologiem, który pomoże nazwać te emocje, zrozumieć ich źródło i nauczy, jak je oswajać.

Co może pomóc już teraz?

– Porozmawiać z kimś zaufanym – rodzicem, wychowawcą, pedagogiem szkolnym – nie trzeba wszystkiego dźwigać samodzielnie
– Zadbać o codzienne rytuały – sen, ruch, kontakt z naturą – to pomaga uspokoić umysł i ciało
– Zatrzymać się, kiedy myśli galopują – można zapisać je w zeszycie, powiedzieć na głos lub… po prostu je „zobaczyć” i puścić dalej
– Unikać porównań i treści w internecie, które mogą pogłębiać poczucie pustki i presji
– Dać sobie prawo do niewiedzenia wszystkiego teraz – życie to proces, nie musimy od razu znać wszystkich odpowiedzi

Pytania o sens życia, przemijanie czy przyszłość są trudne, ale nie są „dziwne”. To znaczy, że Pani myśli głęboko i czuje mocno i to może być ogromną siłą, jeśli nauczy się Pani z tym pracować.

Zapraszam, jeśli chciałaby Pani bezpiecznie porozmawiać o tym, co się dzieje w środku. W ESC pracujemy także z młodzieżą, która zmaga się z takimi myślami i emocjami, nawet jeśli trudno to nazwać.

Pozdrawiam,
Martyna Miszczak
Psycholog
ESC ośrodek leczenia e‑uzależnień Radosław Helwich
ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa
(esc123(.)net)