Od pewnego czasu borykam się z wieloma trudnościami których definicja jest jedna - niedowartościowan

Od pewnego czasu borykam się z wieloma trudnościami których definicja jest jedna - niedowartościowanie. Zawsze uważałem się za osobę bezkonfliktową, wręcz uległą, ale nie przeszkadzało mi to w czasach, kiedy chodziłem do szkoły. Rodzice, którzy dbali o mnie bardzo dobrze (niczego mi nie brakowało, a oni ciężko pracowali) , nigdy nie pozwalali na rozwój odrębności, innych zainteresowań, czy pasji, niż takie, które wynikały z ogólnie przyjętych w danym wieku czy w danej społeczności ( na przykład uprawianie sportów byłoby ok a nie uprawianie roślin nie) co łączyło się z szydzeniem że z takimi wartościami to ja na pewno nie znajdę pracy i będę nikim bo komu to potrzebne, a zaznaczam miałem wiele rożnych zainteresowań. Na studiach zacząłem podejmować własne decyzje, które niestety wiążą się wciąż z dysaprobatą rodziny. Przez to boje się zmienić pracy, czuję się bezwartościowy i mam wrażanie że jak mi się coś w życiu udało to nie było to istotne, a jak mi się coś nie udało to jest to rozdrapywane. Boję się rozmawiac z bliskimi, bo czuję się oceniany, czuję się gorszy. Chciałbym coś zmienić, ale nie mam siły, jestem nerwowy i kiedy pisze to, zamiast skupić się na pracy, mam w sobie taką bezsilność, że cokolwiek zrobię, to nie ma dla mnie znaczenia. Gdzieś dookoła wszyscy mnie wyprzedzili. Często mam 20 minut podczas dnia kiedy czuję sile na zrobienie czegokolwiek, a potem nie robię nic, nie mam nawet siły na rozwijanie swoich pasji i to co mnie cieszyło, już dawno przestało mnie interesować. Jestem płaczliwy, nerwowy, bardzo łatwo wyprowadzam się z równowagi. Mam kochająca dziewczynę która wymaga ode mnie, abym był silny i nie przesadzał bo inni mają gorzej, ale mnie to nie motywuje, bo jest to powtórka z dzieciństwa. Jak dostawałem 5 to było bez komentarza, ale jak dostałem 3 na którą się uczyłem, to tata skomentował to tak, że nie dałbym rady napisać na więcej... Myślałem ze z moimi myślami dam sobie radę sam, ale zauważyłem że od pewnego czasu mam w nosie wszystko - pracuje tylko dlatego żeby zapłacić rachunki, studiuję tylko dlatego żeby mieć papier, bo wiem, że i tak nie będę kiedyś kimś, mam problemy ze wstawaniem, w zasadzie lezę więcej niż zwykle i cały czas jestem senny i przemęczony, ale nie robię nic ciężkiego, co z resztą tez jest obiektem drwin, że nie mam prawa być zmęczony przy pracy na komputerze, tam się nie ma przy czym zmęczyć. Prawdopodobnie potrzebuję pomocy!