Od mniej więcej dwóch miesięcy mam obniżony nastrój ale są dni kiedy czuję się dobrze i spokojnie, w

Od mniej więcej dwóch miesięcy mam obniżony nastrój ale są dni kiedy czuję się dobrze i spokojnie, wydaje mi się wtedy że sama poradzę sobie ze swoimi problemami i ten słabszy okres mi przejdzie. Nie cieszę się z niczego już od dłuższego czasu - myślę, że to będzie jakieś 3 lata, ale są okresy kiedy czuje się lepiej i okresy bardzo złe jak ten aktualnie trwający od dwóch miesięcy. Bardzo często płaczę i rozmyślam nad różnymi rzeczami, przez co nie potrafię się skupić na moich codziennych obowiązkach. Nie cieszy mnie nic, mimo tego że zmieniłam pracę nie czuję się w niej spełniona, uważam że zarabiam za mało przez co ciężko mi odłożyć pieniądze na kolejny rok studiów, cały czas się zastanawiam czy mi się uda uzbierać wystarczającą kwotę. Mam coraz mniej chęci aby chodzić na uczelnie – nie dość, że ciągle się zamartwiam o to czy uzbieram na nią pieniądze to i tak nie widzę sensu w tym co studiuję – aż wstyd się przyznać jest to psychologia... Jestem ciągle przemęczona i senna, po powrocie do domu jedyne o czym myślę to żeby położyć się spać. Biorę wszystko do siebie, często słyszę i mam świadomość, że nie mam dystansu do siebie – chciałabym to bardzo zmienić. Jestem bardzo wrażliwa na krytykę, nawet nie rozumiem żartów skierowanych w moją stronę, często reaguje płaczem lub rozmyślam długo dlaczego ktoś tak do mnie powiedział. Kilkukrotnie słyszałam od bliskich osób oraz znajomych: „nie potrafisz nic docenić, nic Cię nie cieszy, nie da się Tobie dogodzić”, „jesteś wiecznie niezadowolona”, "nigdy się nie uśmiechasz". Boje się wyrażać własną opinie, bo boje się że zostanę skrytykowana, wyśmiana lub że ktoś powie że to co mówię jest beznadziejne. Czuje się często nieprzydatna i bezwartościowa, ciągle słyszę uwagi które biorę mocno do siebie. Denerwuje mnie wszystko co nie jest po mojej myśli, jeżeli ktoś zmienia plany, umówioną datę/godzinę spotkania, nie pyta mnie o zdanie planując coś, nie odkłada rzeczy na swoje miejsce. Ciągle myślę o tym, że chciałabym wrócić do czasów liceum - kiedy byłam szczęśliwa, kiedy spotykałam się ze znajomymi, chodziłam na koncerty, imprezy i cieszyłam się z każdej drobnostki. Często oglądam zdjęcia z tego okresu i płaczę. Usłyszałam od rodziców i chłopaka, że życie ze mną jest uciążliwe - nie chcę być dla nikogo ciężarem i nie chcę nikogo odpychać swoim złym nastrojem. Wydaje mi się, że jestem neurotyczką albo mam dystymię, ale gdyby tak było nie byłabym raczej tego świadoma... Nie wiem czym powinnam udać się do psychologa czy psychiatry i co powinnam ze sobą zrobić, ale mam już dość tego jaka jestem.