Niekontrolowane wybuchy agresji. Nie wiem od czego zacząć, nie wiem gdzie szukać porady. W domu rod

Chciałabym na początek zwrócić uwagę na samą świadomość problemu. Dobrze, że zdaję sobie Pani z własnych negatywnych emocji i odczuć, a co najważniejsze, że chce Pani coś z nimi zrobić. Warto by było rozpocząć pracę z psychoterapeutą w celu znalezienia źródła napięć i agresji oraz nabycia strategii radzenia sobie z trudniejszymi sytuacjami. Oczywiście, że uzależnienie Pani ojca może mieć wpływ na daną sytuację, ale w jakim stopniu i jak konkretnie to najlepiej omówić z psychoterapeutą w gabinecie. Życzę powodzenia!

Miła pani przed panią żmudna praca nad sobą. Nikt nas nie uczy w szkole jak być zyczliwym jak reagować na otoczenie jak wszystkie uwagi nie brać sobie do serca jak reagować rozwaznie bez
nerwów i agresji. Pomoże pani w tym lekarz lub psychoterapeuta często jeszcze dodatkowo z metodą biofeedback.

Witam,
Proponuję spotkania z psychoterapeutą, w trakcie których przyjrzy się Pani sobie, swoim reakcjom fizycznym, emocjonalnym, przeanalizuje Pani przekonania, jakie im towarzyszą; nie przypadkowo łączy Pani swój stan psychiczny z trudnościami z dzieciństwa, chorobą alkoholowa ojca,, tego typu doświadczenia są urazowe dla psychiki, jest ona przez nie osłabiona, zwłaszcza destabilizacji ulegają mechanizmy regulowania emocji, dlatego w tym przypadku to psychika wymaga leczenia, a psychoterapia jest w tego typu problemach jej najwłaściwszą formą;
Pozdrawiam i życzę powodzenia

Dzień dobry. Wszystko wskazuje na to, że ma Pani syndrom DDA (Dorosłe Dziecko Alkoholika). Warto o tym troszkę poczytać, choć, proszę pamiętać: od samego czytania nikt jeszcze nie wyzdrowiał. Przede wszystkim jednak: należy znaleźć mądrego terapeutę, który rozumie/czuje problematykę DDA/DDD oraz potrafi zbudować relację z pacjentem i rozpocząć psychoterapię u niego. W skrócie i uproszczeniu: psychoterapia pomoże Pani zbudować sobie świadomość tego, co się dzieje w Pani rodzinnym domu; nauczy Panią radzić sobie z emocjami; (na skutek „przepracowania” relacji z rodzicami może okazać się zresztą, że emocje przestaną być aż tak silne); zrozumie Pani jaki wpływ na sposób w jaki przeżywa Pani świat ma dzieciństwo (np. picie i przemoc ojca, być może jakieś zachowania matki); nauczy się Pani brać odpowiedzialność za siebie (a nie np. za instynkt samozachowawczy swojego psa) i przygotuje do dorosłego życia. Warto zawalczyć o siebie i zadbać o potencjał, który Pani ewidentnie ma. Życzę z całego serca: szczęścia, wytrwałości i siły.
P.S. A pieskiem proszę się nie przejmować, na początek: proszę mu po prostu zaufać.