Na to nie ma odpowiedzi .... lekiem jest nie bycie skoro wypuściłem swój największy skarb , jedyną m

Z postu mozna wyczytać bardzo silne emocje, mysli rezygnacyjne, silny afekt. W takiej sytuacji potrzebna jest interwencja kryzysowa. Może takiej udzielić psycholog. Jeśli pojawiają sie mysli ze chce Pan sobie zrobić krzywdę, proszę zadzwonić 112 po karetkę.
A po ustabilizowaniu stanu, polecam terapię.

Czytam ten wpis z dużą uważnością i poruszeniem. To, co opisujesz, brzmi jak doświadczenie głębokiego pęknięcia utraty „domu”, sensu, orientacji w świecie. Kiedy odchodzi ktoś, kto był całym punktem odniesienia, świat rzeczywiście może się zatrzymać. To nie jest słabość ani „przesada” to ludzka reakcja na stratę o egzystencjalnym ciężarze. To, że teraz nie widzisz odpowiedzi ani nadziei, nie znaczy, że ich nie ma. Znaczy tylko, że ból jest tak silny, że zasłania horyzont. W takich momentach myśli typu „nie chcę już być w takim świecie” są wołaniem o ulgę, o przerwę od cierpienia, nie dowodem, że Twoje życie straciło wartość.

Spróbuj teraz czegoś bardzo prostego (jeśli możesz): oprzyj stopy o podłogę, weź jeden wolny oddech i nazwij w myślach jedną rzecz, która w tej chwili jest realna i obecna (np. ciężar ciała, dźwięk w tle). Nie po to, by „naprawić” sytuację tylko by poczuć, że świat nadal istnieje.
Chcę zasugerować rozmowę w bezpiecznej relacji terapeutycznej, miejscu, gdzie ten ból może zostać uniesiony kawałek po kawałku, bez ocen i bez pośpiechu. Jedna sesja to nie zobowiązanie na zawsze to tylko sprawdzenie, czy nie musisz przez to przechodzić w pojedynkę.

Bardzo mi przykro, że jest Panu tak ciężko. To, co Pan pisze brzmi jak stan kryzysowy - proszę, skontaktować się z psychologiem lub lekarzem psychiatrą (według własnych preferencji). W tym czasie nie warto podejmować radykalnych decyzji. Powodzenia!