Moje pytanie dotyczyć będzie osoby, u której podejrzewam pracoholizm. Życie tej osoby kręci się wokó

Moje pytanie dotyczyć będzie osoby, u której podejrzewam pracoholizm. Życie tej osoby kręci się wokół pracy, pracuje od rana do nocy, bierze dodatkowe dyżury, znajduje sobie dodatkowe prace, poza swoją zawodową. Po pracy czuje się wyczerpana fizycznie i psychicznie, często narzeka na bóle głowy, zmęczenie, kompletny brak energii. Praca nie przynosi jej żadnej satysfakcji, natomiast ważne jest aby inni postrzegali ją jako osobę niesamowicie zapracowaną, niezastąpioną – dowartościowuje ją to i zwiększa poczucie własnej wartości, które w moim odczuciu jest mocno zaniżone. Nie istnieje dla niej żadne życie poza pracą, rezygnuje całkowicie z czasu wolnego na rzecz pracy. Po pracy jest już tak wyczerpana, że nie ma ochoty na żadne rozrywki. Izoluje się społecznie i nie spotyka praktycznie z nikim poza współpracownikami. Nie zauważyłam aby miała jakiekolwiek bliższe relacje, aby ktoś ze znajomych dostrzegł skalę problemu. Nie wiem jak wygląda sytuacja rodzinna, odnoszę jednak wrażenie, że w rodzinie również problem nie został zauważony, bądź odbierany jest pozytywnie, spotyka się z aprobatą. Wydaje mi się, że z miesiąca na miesiąc pracoholizm się pogłębia, osoba ta potrzebuje coraz więcej pracy aby odnieść satysfakcję, jednocześnie jest coraz bardziej wyczerpana i przygnębiona. Podjęłam próbę rozmowy na ten temat, w sposób bardzo delikatny, nie używając nawet słowa „pracoholizm”. Osoba nie dostrzega żadnego problemu, tłumaczy wszystko tym, że ma taką wymagająca pracę a prace dodatkowe bierze po to aby szybciej spłacić kredyty. Nie chce też aby wracać do tego tematu, staje się wtedy nerwowa. Moje pytanie jest takie: czy da się cokolwiek zrobić, jakkolwiek pomóc takiej osobie ? Czy, a jeżeli tak, to w jaki sposób z nią rozmawiać aby do niej dotrzeć ? Zdaję sobie sprawę z tego, że tej osobie jest dobrze w takiej sytuacji, praca jest dla niej formą ucieczki od konfrontacji z samym sobą, jest lekiem na niskie poczucie własnej wartości, do tego przynosi korzyści finansowe. Osoba ta na dzień dzisiejszy nie potrafi odpoczywać, czerpać radości z czegokolwiek innego niż praca, budować głębszych relacji, nie jest zainteresowana niczym poza pracą. Obawiam się ponownie podejmować ten temat, ponieważ jeżeli zorientuje się, że próbuję ją z tego wyciągnąć, zburzyć tak „wspaniale” poukładany świat i sposób w jaki nauczyła się funkcjonować, stanę się wtedy wrogiem nr 1, a wtedy już całkowicie nic nie będę mogła zrobić. Próbowałam też wyciągnąć tą osobę na zewnątrz, wymyślić jakieś zajęcie, które oderwałoby ją od pracy, ale jest to nierealne – albo pracuje, albo nie ma sił by wyjść z domu. Nie chcę patrzeć z założonymi rękami jak jej stan się pogarsza i jak któregoś dnia wyląduje w szpitalu w stanie przedzawałowym lub z zawałem serca. Czy jest coś co mogę zrobić aby pomóc takiej osobie wyjść z nałogu ? W jaki sposób z nią rozmawiać ? Czy musi się stać najgorsze aby sama zechciała coś zrobić ? Bardzo proszę o poradę.