Mój syn w szkole nie wyraża własnego zdania jeśli kolega powie, że dziś nie siedzi z nim chociaż się

Zachowanie syna to klasyczny przykład braku asertywności i silnego lęku przed odrzuceniem społecznym, gdzie potrzeba przynależności całkowicie dominuje nad potrzebą autentyczności, co w psychologii nazywamy wysoką konformnością rówieśniczą. Chłopiec buduje swoje bezpieczeństwo w grupie w oparciu o unikanie konfliktów, co sprawia, że staje się dla kolegów „przezroczysty”, a jego milczenie jest błędnie odbierane jako zgoda na przekraczanie granic i złośliwe komentarze. Taka postawa, choć chroni go przed doraźnym sporem, na dłuższą metę niszczy jego poczucie własnej wartości i sprawia, że rezygnuje on z własnej osobowości, co widać chociażby w obawie przed noszeniem ulubionych ubrań. Kluczowe jest teraz wzmocnienie jego sprawstwa poprzez treningi asertywności, na przykład w formie odgrywania konkretnych scenek w domu, gdzie w bezpiecznych warunkach uczy się mówić: „umówiliśmy się inaczej i jest mi przykro, że zmieniasz zdanie” lub „nie podoba mi się, gdy komentujesz mój wygląd”. Warto również rozważyć udział w Treningu Umiejętności Społecznych (TUS), który wyposaży go w narzędzia do radzenia sobie z dominującymi rówieśnikami, pomagając mu zrozumieć, że zdrowa relacja opiera się na szacunku, a nie na całkowitym podporządkowaniu. Zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie wspólnie ułożymy plan, jak pomóc synowi odzyskać odwagę do wyrażania siebie bez paraliżującego strachu przed oceną.

Dzień dobry,

z Pani opisu widać, że syn jest chłopcem wrażliwym i bardzo uważnym na relacje z rówieśnikami. Dla wielu dzieci w wieku szkolnym akceptacja grupy ma ogromne znaczenie, dlatego czasem wolą się dostosować, przemilczeć swoje zdanie czy z czegoś zrezygnować, żeby uniknąć konfliktu lub nie narazić się na komentarze kolegów.

To, że syn nie chce być krytykowany czy komentowany przez rówieśników, jest bardzo ludzką reakcją – większość dzieci (a także dorosłych) nie czuje się z tym dobrze. Jednocześnie z Pani opisu wynika, że syn zaczyna rezygnować z własnych potrzeb i zdania, aby utrzymać spokój w relacji. Unikanie tematów, zgadzanie się na wszystko czy chowanie rzeczy, które mu się podobają, może być dla niego sposobem na ochronę siebie przed przykrymi uwagami.

Na tym etapie bardzo ważne jest wzmacnianie w nim poczucia, że jego zdanie, potrzeby i upodobania są równie ważne jak innych osób. Pomocne bywają spokojne rozmowy o różnych sytuacjach z dnia codziennego – np. wspólne zastanawianie się, co mógłby powiedzieć koledze w danej chwili, jak można wyrazić swoje zdanie w spokojny sposób czy jak postawić prostą granicę. Dzieci często potrzebują takich umiejętności po prostu się nauczyć i poćwiczyć je najpierw w bezpiecznej rozmowie z rodzicem.

Warto też wzmacniać momenty, w których syn potrafi być sobą – nawet w drobnych sprawach. Budowanie poczucia własnej wartości jest tu bardzo ważne, bo kiedy dziecko czuje się pewniej, łatwiej przychodzi mu wyrażanie swojego zdania w grupie.

Jednocześnie z Pani opisu widać, że syn odczuwa w tych sytuacjach sporo napięcia i stresu – szczególnie w kontakcie z kolegą, który go komentuje. Jeśli takie sytuacje zdarzają się często, a syn zaczyna ich unikać lub bardzo się nimi przejmować, warto przyjrzeć się temu bliżej. Czasem pomocna bywa rozmowa z psychologiem dziecięcym, który może pomóc dziecku rozwijać umiejętności stawiania granic i radzenia sobie w relacjach rówieśniczych.

To bardzo cenne, że syn dzieli się z Panią swoimi przeżyciami – oznacza to, że czuje się przy Pani bezpiecznie i ma zaufanie. To ważny fundament, który bardzo wspiera dzieci w radzeniu sobie z trudnościami.

Jeśli uzna Pani, że chciałaby spokojnie przyjrzeć się tej sytuacji bardziej szczegółowo i poszukać sposobów, które pomogą synowi w budowaniu większej pewności siebie w relacjach z rówieśnikami, zapraszam na konsultację.

Pozdrowienia
Kornelia Cichoń- psycholożka