Moim problemem jest zbyt duże skupianie się na sobie. W momencie kiedy widzę np. że mój mąż ma gorsz

Moim problemem jest zbyt duże skupianie się na sobie. W momencie kiedy widzę np. że mój mąż ma gorszy nastrój i pytam go w czym rzecz, słyszę np.że czuje się źle przez moje zachowanie, to w żaden sposób nie potrafię skupić się na tym, że to jemu jest źle, tylko próbuje wszystko odpierać, argumentuje, czasami czuję się zaatakowana więc robię to samo. Mówię tylko o sobie. Nie skupiam się w ogóle na jego odczuciach mimo, że na początku to o nie pytałam... biorę też zbyt dużo do siebie. Żart, uwagę, odbieram bardzo personalnie. Jak atak na swoją osobę. Mąż mówi, że mam problem z samooceną. Że coś jest nie tak. Że nie daje już rady. Gdy podczas kłótni on zakłada słuchawki, bo np.nie ma ochoty na dalszą rozmowę, mi ciężko to uszanować. Podchodzę i potrafię je nawet wyrwać żeby tylko być wysłucjaną. W dzieciństwie doświadczałam wielokrotnie ciągłego wysłuchiwania rodziców, dużo leżało na moich barkach i wiem że stąd w dużej mierze wynika teraz tak duża potrzeba tego aby uwaga była skupiona na mnie. Aczkolwiek... tak się nie da dalej żyć. Ranię przez to męża. Nie mogę wszystkiego tłumaczyć doświadczeniami z przeszłości. Jak mogę zacząć nad tym pracować? Co zrobić? Czasami czuję się w tym bezsilna i dodatkowo obwiniam siebie za to, że komuś przeze mnie jest źle...