Moim problemem jest Lunatykowanie - Somnabulizm. Bylem u neurologa ktory wykluczyl fizyczne aspekty.

Dzień dobry, czy neurolog poza szczegółowym wywiadem zlecił badania polisomnograficzne i rezonans? Jeśli wszystkie badania nie wykazały odstępstw od normy, zalecałabym wizytę u dobrego psychiatry i psychologa, w celu dalszej diagnostyki i wdrożenia terapii. Pozwolę sobie zasugerować tymczasowe środki pomocowe tj.: Dbałość o długość i czas snu. (Przeznaczenie ok 8h czasu ciągłego na sen. Nielepkiej o stałych porach, o ile nie ma pan pracy zmianowej 12/12); Zadbanie o warunki snu. (Odpowiednia temperatura ~20/21 stopni, pomieszczenie przewietrzone); Unikanie przebywania przed ekranem co najmniej godzinę przed snem; Nie przejadanie się przed snem i unikanie ciężkostrawnych potraw kilka godzin przed porą spoczynku; Ograniczenie spożycia kofeiny. Ostatnie spożycie napoju zawierający kofeinę (m.in. kawa, cola, energetyki) powinno odbyć się max. do 6h przed porą spania; Wyeliminowanie spożywania alkoholu przed snem. Najlepiej całkowita rezygnacja ze spożywania tego typu napojów; Wdrożenie codziennej niewymuszonej aktywności fizycznej np. spacery na świeżym powietrzu w drodze do i z pracy itp. W miarę możliwości angażowanie się co najmniej raz w tyg. w aktywność sportową. (Równocześnie wskazanej jest ograniczenie dużego wysiłku fizycznego przed porą snu); Na co najmniej godzinę przed snem wskazana byłaby koncentracja na czynnościach wyciszających, relaksujących rytuałach np. aromatyczny prysznic, czytanie książki, słuchanie wyciszającej pana muzyki itd. Życzę powodzenia!

Dzień dobry, Pana problem wydaje się być uciążliwy i przynoszący cierpienie. Polecam Panu poradnię leczenia zaburzeń snu w Centrum Terapii Dialog w Warszawie. Jeśli jest Pan z innego miejsca, to są tam też dostępne wizyty online. Leczenie zaczęłabym od wizyty u dobrego psychiatry, który pokieruje Pana dalej (jeslli okazałoby się, że potrzebuje Pan również wsparcia psychologicznego lub neurologicznego). Życzę powodzenia, Agnieszka

Witam zapraszam na konsultację być może problem jest z natury transgeneracyjnej epigenetycznej dotyczy nieprzepracowanych rzeczy z poziomów nieświadomych aspektów pana ja nie przepracowanych informacji z okresu prenatalnego? Tym zajmuje się też psychotromatologia ale też psychoanaliza oraz hipnoterapia i psychegenealogia, psychologia energetyczna.

Lunatykowanie może mieć różne przyczyny – zarówno fizjologiczne, jak i emocjonalne. Warto przyjrzeć się temu z różnych stron, również terapeutycznie. Dobrym kierunkiem może być praca z psychoterapeutą psychologii procesu, która pozwala głębiej zrozumieć, co ciało i psychika próbują w ten sposób wyrazić. Więcej informacji o tej metodzie oraz listę certyfikowanych terapeutów znajdzie Pan na stronie processwork.pl

Lunatykowanie u dorosłych może mieć różne przyczyny i często nasila się w okresach przeciążenia, niewyspania, nieregularnego snu albo większego napięcia psychicznego. Skoro neurolog wykluczył przyczyny fizyczne, warto rozważyć dalszą konsultację w poradni leczenia zaburzeń snu lub u psychiatry, który pracuje z zaburzeniami snu, aby szerzej przyjrzeć się czynnikom podtrzymującym ten problem. Z punktu widzenia bezpieczeństwa dobrze jest zadbać o zabezpieczenie otoczenia: zamknięte okna, usunięcie przeszkód z pokoju, zabezpieczenie drzwi w sposób bezpieczny i poinformowanie współlokatorów, jak reagować w razie epizodu. Pomocne bywa też prowadzenie dziennika snu przez kilka tygodni, aby sprawdzić, czy objawy nasilają się po niedosypianiu, stresie, zmianie rytmu snu lub innych czynnikach. Jeśli chodzi o leczenie, nie rekomendowałabym samodzielnego sięgania po benzodiazepiny. To są leki, które mogą być rozważane tylko przez lekarza w określonych sytuacjach, ale nie rozwiązują samej przyczyny problemu. Warto podejść do tego całościowo: ocenić sen, napięcie, stres i ewentualne współwystępujące trudności emocjonalne. Najlepszym kolejnym krokiem będzie konsultacja w poradni leczenia zaburzeń snu.

Dzień dobry, opisuje Pan problem, który rzeczywiście może być bardzo uciążliwy, a przy wychodzeniu z pokoju czy manipulowaniu przy oknach również niebezpieczny. To, że neurolog nie stwierdził nieprawidłowości, nie musi jeszcze zamykać diagnostyki. W pierwszej kolejności warto skonsultować się z lekarzem zajmującym się medycyną snu lub poradnią zaburzeń snu. Przy częstych epizodach u osoby dorosłej pomocne może być badanie snu, najlepiej z rejestracją obrazu. Pozwala ono odróżnić lunatykowanie od innych parasomnii, napadów padaczkowych występujących w nocy czy zaburzeń zachowania podczas snu REM. W Irlandii można zacząć od wizyty u lekarza rodzinnego i poprosić o skierowanie do sleep clinic. Z perspektywy psychoterapii schematów zwraca uwagę powtarzający się w epizodach motyw zagrożenia, lęku i konieczności zapobiegania katastrofie, na przykład podtrzymywania przedmiotów, aby nie upadły. Nie oznacza to jednak automatycznie, że lunatykowanie wynika z traumy albo określonego wydarzenia z dzieciństwa. Treść zachowania podczas snu nie jest wystarczająca do rozpoznawania schematów. Psychoterapia może natomiast pomóc sprawdzić, czy okresy nasilenia wiążą się ze stresem, zmianą otoczenia, poczuciem braku bezpieczeństwa, nadmierną odpowiedzialnością, napięciem lub potrzebą ciągłego kontrolowania sytuacji. Przeprowadzka do innego kraju i zamieszkanie z nowymi osobami mogą zwiększać pobudzenie układu nerwowego, nawet jeśli świadomie nie odczuwa Pan silnego stresu. Warto przez kilka tygodni prowadzić dziennik snu i zapisywać: • godziny zasypiania i pobudki, • przemęczenie i niedobór snu, • stresujące wydarzenia, • alkohol, kofeinę i przyjmowane leki, • godzinę oraz przebieg epizodu, najlepiej na podstawie relacji współlokatorów. Do czasu konsultacji proszę przede wszystkim zadbać o bezpieczeństwo: zabezpieczyć okna i drzwi, usunąć ostre lub łatwo tłukące się przedmioty oraz rozważyć prosty alarm przy drzwiach. Nie warto jednak zamykać się w sposób, który utrudniałby wyjście w razie pożaru. Współlokatorzy powinni raczej spokojnie skierować Pana z powrotem do łóżka niż gwałtownie budzić lub przytrzymywać. Nie polecałbym samodzielnego przyjmowania Xanaxu ani innych benzodiazepin. W leczeniu niektórych parasomnii bywają stosowane leki, ale decyzja powinna zostać podjęta przez psychiatrę lub lekarza medycyny snu po dokładnym rozpoznaniu. Celem powinno być nie tylko zahamowanie objawów, lecz również znalezienie czynników, które je wyzwalają. Najrozsądniejsza kolejność to: poradnia snu, zabezpieczenie otoczenia, dziennik epizodów, a następnie psychoterapia, jeśli okaże się, że stres i przewlekłe napięcie wyraźnie wpływają na nasilenie objawów. Pozdrawiam serdecznie