Mam ogromny problem który zaraz opiszę ale z góry dziękuję za każdą analizę i odpowiedź. Mam 25 lat,

Mam ogromny problem który zaraz opiszę ale z góry dziękuję za każdą analizę i odpowiedź. Mam 25 lat, od 5 lat(ponad rok temu oswiadczylem sie jej i bylem najszczesliwszym facetem na swiecie gdy powiedziała "tak") jestem z kobieta która kocham nad życie, zrobiłbym dla niej wszystko, w skrócie jest dla mnie całym światem i nigdy nie miałem tak silnego uczucia do kobiety jak właśnie do niej. Niestety od dłuższego czasu nie układało się zbyt dobrze, pojawiało się dużo bezsensownych kłótni, chorobliwej zazdrości i tak dalej. Ale niedawno nastapila jakas kumulacja i powiedziala mi ze nie chce na ten moment zemna byc. Straszny to byl cios dla mnie do teraz placze mysle co moglem zrobic lepiej. Muszę przyznać odrazu ze jednym z czynników które na pewno miały duży wpływ na ta decyzję jest mój problem z narkotykiem zwanym "kryształ". Oczywiście przyznała że to nasza wspólna wina nie obwinia mnie ale napewno to był jeden z większych problemów. Powiem szczerze, pogubiłem się trochę nie pokazywalem jej dostatecznie jak wielkim uczuciem ja daze. Ona dobrze widziała co robi, widziała że dopiero gdy zemna zerwie wstrząśnie mną to tak konkretnie i otworzę dopiero szeroko oczy. Udało się jej, wkoncu patrzę na niektóre rzeczy inaczej, napisałem jej tyle wiadomości co do niej czuje, przeanalizowałem 5 lat związku, sytuacje w którym powinienem zachować się lepiej i że trzeba okazywać swoje uczucia drugiej osobie a ja w pewnym momencie stałem się "zimny". Rozumiem teraz doskonale jakie miała do mnie zastrzeżenia. Tak to przeżyłem że postanowiłem zapisać się na terapię i zaczynam walkę z nałogiem, jestem już po pierwszym spotkaniu. Co mnie najbardziej teraz boli i nie umiem sobie z tym poradzić pogodzić to to że powiedziała ze na ten moment nie chce zemna być, chce być sama z jednej strony boi się zaryzykować z drugiej boi się zakończyć. Koniec końców powiedziała mi że pozostanie tak jak jest czyli nie będziemy se sobą. Jestem w totalnej rozsypce , tak bardzo chciałem jej pokazać że wydoroslalem, ze patrzę na niektóre rzeczy inaczej. Chciałem żeby wkoncu zobaczyła jak wiele dla mnie znaczy, jak bardzo ja kocham o chciałbym z nią założyć rodzinę. Boję się że nie będzie mi dane tego pokazać już, z jednej strony ja rozumiem z drugiej dlaczego po 5 wspólnych latach i narzeczenstwie nie chce w.tym momencie próbować tego ratować. Powiedziała mi że musi odpocząć, że też jest załamana, musi pozbierać myśli ale napewno na ten moment nie chce zemna być. I nie wie też co będzie dalej, zapytałem czy jest w stanie mi powiedzieć dzisiaj ze nie widzi sensu już w tym, nie widzi szansy że czas nas pouklada i będziemy szczęśliwi odpowiedziała że " Nie wiadomo co będzie za rok, dwa". No umówmy się za rok dwa to nie będzie do czego wracać..musiałbym się tu jeszcze sporo rozpisać żeby wyjaśni niektóre kwestie. Po prostu czuje się fatalnie że po tylu latach nie próbuje walczyć. Mówi że.jest pogubiona, nie myśli racjonalnie,.zmęczona i że sama siebie nie poznaje coś w niej tak pękło. Proszę o poradę