Mam 32 lata nigdy nie byłem w związku choć pierwsze zauroczenia zacząłem przeżywać między 12, a 13 -

Dzień dobry,
Rozumiem Pana frustrację. Nie każdy ma łatwość wchodzenia w relacje - częściowo może to być związane z naszym charakterem - niektóre osoby są introwertykami i po prostu taka jest ich natura - a częściowo z różnymi czynnikami, takimi jak np. niskie poczucie własnej wartości, negatywna ocena ze strony rodziców i generalnie negatywna atmosfera czy przemoc w domu, przemoc ze strony grupy rówieśniczej, negatywne doświadczenia z przeszłości, lęk przed byciem samemu związana z tym duża presja by koniecznie z kimś być. To nie znaczy że coś z nami jest nie tak, ale że może są rzeczy, nad którymi potrzebujemy trochę popracować. Po pierwsze trzeba sobie uświadomić schematy które mogą na nas wpływać. Sugeruję skorzystanie z psychoterapii. terapeuta może Panu pomóc w pracy nad tym problemem.
Pozdrawiam
Justyna Wojciechowska

Dziękuję, że podzielił się Pan swoją historią. Widzę, że zmaga się Pan z wieloma trudnymi emocjami i sytuacjami, które zdecydowanie wpływają na poczucie własnej wartości i postrzeganie swojej sytuacji życiowej. To naturalne, że w obliczu takich wyzwań pojawiają się pytania o własną przyszłość i trudności w budowaniu relacji międzyludzkich. Proszę wiedzieć, że Pańskie uczucia są zrozumiałe i nie jest Pan w tym sam, wielu ludzi zmaga się z podobnymi wątpliwościami i obawami.

Na początek chciałabym podkreślić, że Pańska nieśmiałość, ograniczenia ruchowe i trudności w budowaniu relacji nie czynią Pana mniej wartościowym człowiekiem. Każdy człowiek, niezależnie od swoich wyzwań, zasługuje na miłość, bliskość i szacunek. Pańska obawa przed odrzuceniem czy poczucie bycia traktowanym inaczej z powodu problemów zdrowotnych to naturalne reakcje, ale istotne jest, by nie postrzegać siebie przez pryzmat tych ograniczeń, tylko jako osobę z pełnym potencjałem emocjonalnym i społecznym.

Zaczynając od Pana doświadczenia z rozmową z córką znajomej – to, że wykonał Pan pierwszy krok, jest ogromnym sukcesem. Podjęcie inicjatywy w nawiązywaniu kontaktów międzyludzkich, zwłaszcza w kontekście nieśmiałości, jest odważnym krokiem, który warto docenić. To, że rozmowa nie doprowadziła do dalszej relacji, nie oznacza, że coś jest z Panem "nie tak". Relacje międzyludzkie są bardzo złożone i zależą od wielu czynników, takich jak wzajemna chemia, zainteresowania czy moment, w którym się znajdujemy w życiu. Związki nie zawsze rozwijają się w sposób, który oczekujemy, i brak natychmiastowych rezultatów nie świadczy o Pańskiej wartości jako osoby.
Warto również zauważyć, że kwestia braku doświadczeń w relacjach intymnych nie powinna być powodem do wstydu czy poczucia, że jest się "gorszym". Każdy ma swoją drogę do znalezienia bliskości i intymności. Brak doświadczeń w tej sferze nie czyni Pana mniej wartościowym ani nie pozbawia Pana możliwości stworzenia satysfakcjonującej relacji w przyszłości.
Jeśli chodzi o Pańską sytuację życiową, to, że mieszka Pan z rodzicami i ma niewielu znajomych, może wpływać na poczucie samotności. Warto spróbować poszukać możliwości poznania nowych osób, np. przez grupy zainteresowań, fora internetowe, wydarzenia czy warsztaty, które mogą być dostępne w Pańskim regionie. Praca nad rozwojem poczucia własnej wartości, np. przez terapię, może pomóc w budowaniu większej pewności siebie i lepszego radzenia sobie z trudnymi emocjami związanymi z samotnością.

Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, "co jest ze mną nie tak?". Zamiast tego warto skupić się na tym, co można zrobić, aby poprawić swoją sytuację i samopoczucie. Praca nad akceptacją siebie, rozwijanie pasji, poszukiwanie wsparcia w relacjach z innymi i otwartość na nowe doświadczenia mogą pomóc w budowaniu większej satysfakcji z życia.
Zachęcam do rozważenia wsparcia terapeutycznego, które pomoże w pracy nad emocjami, nieśmiałością, poczuciem własnej wartości oraz radzeniem sobie z lękiem przed odrzuceniem. Psychoterapia może również pomóc w budowaniu umiejętności nawiązywania relacji, zrozumieniu siebie oraz w radzeniu sobie z trudnościami wynikającymi z ograniczeń ruchowych.

Życzę Panu dużo siły i cierpliwości w pracy nad sobą. W przypadku pytań zapraszam do kontaktu.

Pozdrawiam

Dziękuję Pani za szczerość i zaufanie. To, co Pani opisuje – potrzeba bliskości, poczucie samotności, trudności w nawiązywaniu relacji – jest całkowicie zrozumiałe, zwłaszcza w kontekście życiowych doświadczeń i ograniczeń.

Chcę podkreślić: nie ma z Panią nic „nie tak”. To, co Pani przeżywa, to naturalna reakcja na brak akceptacji i bliskości. Z tym można pracować – skutecznie i z dobrym efektem.

Zachęcam do rozważenia psychoterapii, zwłaszcza w podejściu systemowym oraz EMDR. Obie formy pozwalają lepiej zrozumieć siebie, przepracować trudne emocje i budować poczucie wartości oraz zdolność do tworzenia satysfakcjonujących relacji.

Warto dać sobie szansę na zmianę...