Mam 30 lat, jeszcze nigdy nie pracowałam i wciąż mieszkam z rodzicami. Nie jestem ładna, wiem, że to

Mam 30 lat, jeszcze nigdy nie pracowałam i wciąż mieszkam z rodzicami. Nie jestem ładna, wiem, że to kwestia gustu, ale w moim przypadku nikt się mną nigdy nie interesował; od zawsze miałam problem nawet ze zwykłym rozmawianiem z innymi ludźmi, zawsze czułam się głupsza i brzydsza od innych. Często zdarza mi się coś po prostu palnąć takiego, że wszyscy odczuwają 'awkward'. Wynika to z tego, że po prostu nie wiem co powiedzieć i w rezultacie moje usta same wypowiadają zdanie, które od razu w momencie wymawiania go, wiem, że jest niezręczne. Na poziomie umysłu, rozumu, wiem, że powinnam po prostu nie przejmować się tym, co inni myślą o mnie, ani nie przejmować się wyglądem, ale mój organizm reaguje inaczej - w sposób, który nie kontroluję. Robię się od razu czerwona, drgają mi powieki, co zwiększa zaczerwienienie twarzy oraz pocę się wtedy. To wszystko razem powoduje, że rozmowa z drugim człowiekiem jest dla mnie .... niemożliwa. Bardzo mnie to denerwuje, że mój umysł wie jak należy się zachować, ale mój organizm robi coś przeciwnego. Ja nad tym nie panuję. Zupełnie jakbym to nie ja zarządzała moim ciałem. Jest to frustrujące. Wiek jaki już mam i brak jakiegokolwiek doświadczenia we wszystkich aspektach życia, potęguje to wszystko. Bo o czym mam rozmawiać z kimś nowym. Jak powiedzieć dlaczego jestem w takiej sytuacji a nie innej, nie powodując u tej osoby wstrętu do mnie. Nikt nie będzie się litował nade mną. Na starcie jestem skreślona. Nie sądzę też, że ten list coś pomoże. Ale jest to jakaś tam próba z mojej strony. Dodam też, że od pół roku zauważyłam, że prawie nic nie czuję. Jakiekolwiek wydarzenia, sytuacje itp. nie powodują u mnie występowania uczuć. Są one tak jakby na 1%. Blade, ledwo wyczuwalne. Nie odczuwam współczucia, troski, gniewu, zazdrości, strachu, wpiszcie tu sobie co chcecie, w takim stopniu jak dawniej. Chyba, że z wiekiem uczucia bledną. I tyle. W większości sytuacjach czuję po prostu obojętność. Jeśli to jest uczucie. Niska samoocena i kompleksy były ze mną odkąd sięga moja pamięć. Teraz już jest lepiej z tym. Tak jak zbledły mi inne uczucia, tak w sprawie kompleksów zbledło moje nastawienie do siebie. Jest mi to już obojętne czy jestem brzydka czy ładna, gruba czy chuda. I tak każdy zestarzeje się i w większości przypadków zbrzydnie. Nie sądzę, że kiedykolwiek będę w stanie nawiązać relację damsko męską. Pojawiło się u mnie ostatnio delikatne, lekkie pragnienie bycia mamą, ale jednocześnie świadomość, że zamieniłabym temu przyszłemu człowiekowi (mojemu dziecku) życie w piekło. Byłabym złą mamą. Nieustanne zmiany nastrojów. Pół roku obojętności, drugie pół nadwyżka emocji. Ale najpierw musiałabym nawiązać tę wspomnianą wcześniej relację z mężczyzną. Przepraszam za chaotyczność tego listu. Pozdrawiam.